Οι συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών και προσώπων από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορούν πλέον να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά ούτε να αποδίδονται αποκλειστικά σε επιθέσεις πολιτικών αντιπάλων.

Όσο περνά ο χρόνος, διαμορφώνεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: άνθρωποι που βρέθηκαν στον στενό πυρήνα του εγχειρήματος αποχωρούν αφήνοντας πίσω τους σοβαρές αιχμές για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κόμμα και κυρίως για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων.

Η τελευταία και πιο ηχηρή εξέλιξη ήταν η αποχώρηση του δημοσιογράφου Θανάση Αυγερινού από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου.

Ο Αυγερινός, που μέχρι πριν από λίγες ημέρες θεωρούνταν ένα από τα ισχυρότερα πρόσωπα του στενού επιτελείου της Μαρίας Καρυστιανού, αποκάλυψε ότι από τις 12 Ιουλίου είχε ουσιαστικά τεθεί στο περιθώριο, καθώς –όπως ο ίδιος υποστηρίζει– λειτουργούσε ένα «παράλληλο Γραφείο Τύπου», χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει ποιοι το στελέχωναν και ποιοι λάμβαναν τις αποφάσεις.

Παράλληλα έκανε λόγο για «ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων», περιγράφοντας ένα κόμμα όπου οι επίσημες δομές φαίνεται να συνυπάρχουν με άτυπα κέντρα εξουσίας.

Δεν ήταν όμως ο πρώτος. Είχε προηγηθεί η αποχώρηση του πραγματογνώμονα Βασίλη Κοκοτσάκη, ο οποίος είχε συνδεθεί όσο λίγοι με τον αγώνα των οικογενειών των θυμάτων των Τεμπών. Ο Κοκοτσάκης μίλησε για οργανωτική προχειρότητα, έλλειψη λογοδοσίας και λειτουργία μέσα από «αυλές».

Ακολούθησε ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου, ο οποίος υποστήριξε ότι διαπίστωσε στην πράξη πως το κόμμα ελεγχόταν από έναν στενό πυρήνα προσώπων. Νωρίτερα είχε αποχωρήσει και ο Νίκος Σκιαδάς, καταγγέλλοντας ότι υπονομεύθηκε εσωτερικά και κατονομάζοντας ευθέως τόσο τον Θανάση Αυγερινό όσο και τη Μαρία Γρατσία.

Ακόμη πιο πριν, η ίδια η δημιουργία του κόμματος είχε προκαλέσει σοβαρούς τριγμούς στον Σύλλογο Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Πέντε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είχαν ζητήσει την παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία, υποστηρίζοντας ότι ο Σύλλογος δεν μπορεί να μετατραπεί σε όχημα κομματικής δραστηριότητας.

Ακολούθησε η εκλογή του Παύλου Ασλανίδη στην προεδρία, ενώ δημόσιες επιφυλάξεις είχαν εκφράσει και οι Νίκος Πλακιάς και Πάνος Ρούτσης, θεωρώντας ότι η πολιτική εμπλοκή κινδύνευε να επισκιάσει τον κοινό αγώνα για δικαιοσύνη.

Στη συνέχεια ξέσπασε η σφοδρή σύγκρουση με τον Νίκο Καραχάλιο, ο οποίος από συνομιλητής του εγχειρήματος μετατράπηκε σε έναν από τους πιο έντονους επικριτές του, μιλώντας για αυταρχική λειτουργία και ασκώντας βαριά πολιτική κριτική. Η απάντηση της Μαρίας Καρυστιανού ήταν η δικαστική οδός, με μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση.

Την ίδια ώρα, η πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» επιχειρεί να διατηρήσει την εικόνα της πολιτικής εξωστρέφειας. Η περιοδεία της στη Λάρισα, με συναντήσεις με τον δήμαρχο Θανάση Μαμάκο, τη διοίκηση του Επιμελητηρίου Λάρισας, τα μέλη του κινήματος και τον περιφερειάρχη Θεσσαλίας Δημήτρη Κουρέτα, εντάσσεται σε αυτή την προσπάθεια. Ωστόσο, οι εσωτερικές αναταράξεις φαίνεται να επισκιάζουν την πολιτική ατζέντα.

Σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν τις εσωτερικές διεργασίες, αρκετά στελέχη εκφράζουν έντονο προβληματισμό για τη δημοσκοπική προοπτική του κόμματος.

Εκτιμούν ότι σήμερα η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κινείται οριακά πάνω από το όριο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, όμως η ίδρυση του νέου κόμματος του Αντώνη Σαμαρά, το οποίο θα διεκδικήσει σημαντικό μέρος του ίδιου εκλογικού ακροατηρίου, σε συνδυασμό με τη συσπείρωση που παραδοσιακά καταγράφουν τα μεγάλα κόμματα όσο πλησιάζουν οι κάλπες, μπορεί να περιορίσει σημαντικά τα ποσοστά της.

Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι άλλο. Όταν ο Κοκοτσάκης, ο Παπανικολάου, ο Σκιαδάς και τώρα ο Αυγερινός, άνθρωποι που συμμετείχαν από την πρώτη στιγμή στο εγχείρημα, επαναλαμβάνουν σχεδόν τις ίδιες καταγγελίες για κλειστούς κύκλους, παράλληλα κέντρα αποφάσεων και απουσία συλλογικής λειτουργίας, τότε η ηγεσία δύσκολα μπορεί να υποστηρίζει ότι για όλα ευθύνονται οι αντίπαλοι.

Η πολιτική ευθύνη για τη δομή, την οργάνωση και τη λειτουργία του κόμματος ανήκει πρωτίστως στη Μαρία Καρυστιανού και στη στενή της συνεργάτιδα Μαρία Γρατσία. Και όσο οι αποχωρήσεις πληθαίνουν, τόσο πιο πιεστικό γίνεται το ερώτημα αν το μεγαλύτερο πρόβλημα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» βρίσκεται τελικά έξω από το κόμμα ή μέσα στα ίδια του τα γραφεία.

Διαβάστε ακόμη: