Η ατομική εικαστική έκθεση της Μάχης Δημητρίου–Πολυμεροπούλου στο Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας αποτελεί μια ουσιαστική επιστροφή στον τόπο της μνήμης και της προσωπικής καταγωγής. Μέσα από μια ζωγραφική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στη βιωμένη εμπειρία και την ποιητική απόδοση του φυσικού κόσμου, η καλλιτέχνιδα μεταμορφώνει το θεσσαλικό τοπίο σε φορέα συναισθημάτων, αναμνήσεων και συλλογικών αναφορών.
Τα έργα της αντλούν έμπνευση από εικόνες της παιδικής και εφηβικής ηλικίας, από τις εναλλαγές του φωτός στα χωράφια, τη σιωπή της νύχτας, τη ροή των ποταμών και τη διαρκή παρουσία της φύσης ως πηγής ισορροπίας και εσωτερικής γαλήνης. Η καλλιτέχνιδα, που γεννήθηκε στον Βόλο και μεγάλωσε στη Λάρισα, καλεί τον θεατή να αναζητήσει τις δικές του αναφορές μέσα στο έργο. Οι εικόνες αυτές δεν λειτουργούν ως απλές τοπιογραφικές καταγραφές, αλλά μετασχηματίζονται σε εικαστικές αφηγήσεις που υπερβαίνουν το προσωπικό βίωμα και αγγίζουν τη συλλογική μνήμη, αφήνοντας χώρο για την ανάδυση προσωπικών εμπειριών και συνειρμών.
Με επιρροές από τον Γκέοργκ Μπάζελιτς, τον Γερμανοαυστριακό ζωγράφο, γλύπτη και γραφίστα, η ζωγραφική της Μάχης Δημητρίου–Πολυμεροπούλου αναδεικνύει τη βαθιά σχέση ανθρώπου και φύσης, προτείνοντας έναν διάλογο που αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη εποχή. Το φυσικό περιβάλλον δεν αποτελεί απλώς το σκηνικό της δημιουργίας της, αλλά έναν ζωντανό οργανισμό που αξίζει σεβασμό, φροντίδα και προστασία. Μέσα από το χρώμα, τη χειρονομία και την υλικότητα της ζωγραφικής επιφάνειας, η καλλιτέχνιδα εκφράζει την ευγνωμοσύνη της προς τη γη που τη διαμόρφωσε και υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη, την αισθητική εμπειρία και την περιβαλλοντική συνείδηση.
Η έκθεση με επιμέλεια Λουίζας Καραπιδάκη αποτελεί μια πρόσκληση να επανασυνδεθούμε με τη φύση, τον τόπο και τις εικόνες που διαμορφώνουν την ταυτότητά μας, ανακαλύπτοντας μέσα από την τέχνη τη δύναμη της μνήμης, της ομορφιάς και της ανθρώπινης ευαισθησίας. Η καλλιτέχνιδα εκπροσωπείται από την Contemporary Athens Gallery.
Ήταν ιδιαίτερη χαρά να παρουσιάσω δουλειά μου στον τόπο μου και ακόμα μεγαλύτερη τιμή η έκθεσή μου να γίνει στο φιλόξενο Διαχρονικό Μουσείο της Λάρισας
– Μάχη, η επιστροφή στη Λάρισα με μια ατομική έκθεση έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η παρουσίαση στον τόπο όπου γεννηθήκατε;
-Η παρουσίαση στη Λάρισα συμβολίζει για μένα μια νέα αρχή. Είναι ένα πέταγμα πίσω στον τόπο όπου ξεκίνησε η συνειδητή μου πορεία, τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνιδα. Ήταν ιδιαίτερη χαρά να παρουσιάσω δουλειά μου στον τόπο αυτό και ακόμα μεγαλύτερη τιμή η έκθεσή μου να γίνει στο φιλόξενο Διαχρονικό Μουσείο της Λάρισας. Ευχαριστώ τον Πρόεδρο, κύριο Τουφεξή, την επίμελήτρια της έκθεσης, κυρία Καραπιδάκη αλλά και τον ιδοκτήτη τησ γκαλερί που με εκπροσωπεί στη χώρα μου, Αλεξανδρο Σιώμο για την πολίτιμη βοήθεια τους.
-Στον κατάλογο σας μιλάτε για τη νοσταλγία των εφηβικών σας χρόνων. Πώς μετατρέπεται μια προσωπική ανάμνηση σε ένα έργο που μπορεί να αγγίξει έναν θεατή χωρίς τις ίδιες βιωματικές αναφορές;
-Οι πρώτες μου βόλτες ως παιδί και αργότερα ως έφηβη άφησαν μέσα μου ένα ισχυρό αποτύπωμα. Αυτές οι εικόνες μετατράπηκαν με τον χρόνο σε ζωγραφικές συνθέσεις. Όταν ένα προσωπικό βίωμα γίνεται ειλικρινής έκφραση, μπορεί να αγγίξει και ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει τις ίδιες εμπειρίες.
-Τα τοπία σας δεν λειτουργούν ως πιστές απεικονίσεις, αλλά ως φορείς συναισθημάτων. Είναι η μνήμη τελικά πιο σημαντική από την πραγματικότητα;
-Ίσως η μνήμη να λειτουργεί στο υποσυνείδητο και να αναδύεται μέσα από το συναίσθημα. Η πραγματικότητα, άλλωστε, αποτελεί και αυτή ένα αποτέλεσμα της μνήμης.
-Στα έργα σας κυριαρχούν τα στοιχεία της φύσης. Πιστεύετε ότι σήμερα η φύση αποτελεί περισσότερο έναν τόπο μνήμης παρά μια καθημερινή εμπειρία;
-Η φύση είναι μια οπτική εμπειρία που εξελίσσεται συνεχώς μαζί μας. Παραμένει παρούσα, αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να την παρατηρήσουμε.
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ
