Μέχρι πριν από λίγους μήνες, η AI ήταν το νέο παιχνίδι της εστίασης. Εικόνες που έμοιαζαν βγαλμένες από κινηματογραφικό στούντιο, κοκτέιλ που αψηφούσαν τους νόμους της φυσικής και burger τόσο τέλεια που δύσκολα πίστευες ότι προορίζονταν για φαγητό και όχι για μουσείο ψηφιακής τέχνης. Ξαφνικά, όμως, κάτι άλλαξε.

Ένα πρόσφατο άρθρο του αμερικανικού γαστρονομικού site Eater αποκάλυψε ότι ολοένα και περισσότερα εστιατόρια στις ΗΠΑ εγκαταλείπουν τις εικόνες που δημιουργούνται αποκλειστικά από τεχνητή νοημοσύνη και επιστρέφουν σε χειρόγραφα μενού, πραγματικές φωτογραφίες και σχεδιασμό που φέρει εμφανώς το ανθρώπινο αποτύπωμα. Δεν πρόκειται για τεχνοφοβία, αλλά για μια συνειδητή επιλογή υπέρ της αυθεντικότητας.

Η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο στην αισθητική. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της γαστρονομίας. Γιατί ένα εστιατόριο δεν πουλά απλώς φαγητό, αλλά εμπιστοσύνη. Ο πελάτης θέλει να πιστέψει ότι το πιάτο που βλέπει είναι εκείνο που θα φτάσει στο τραπέζι του. Όταν η πρώτη επαφή βασίζεται σε μια εικόνα που μοιάζει υπερβολικά τέλεια για να είναι αληθινή, η αμφιβολία γεννιέται σχεδόν αυτόματα.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο, καθώς η ίδια η επιτυχία της AI φαίνεται πως αποκάλυψε τα όριά της. Οι χρήστες έχουν πλέον μάθει να αναγνωρίζουν τα χαρακτηριστικά των εικόνων που παράγονται από αλγορίθμους: τις αφύσικες αντανακλάσεις, τις υπερβολικές υφές, την αποστειρωμένη τελειότητα. Αυτό που πριν από έναν χρόνο προκαλούσε εντυπωσιασμό, σήμερα συχνά προκαλεί δυσπιστία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν έχει θέση στην εστίαση. Κάθε άλλο. Μπορεί να βοηθήσει στην ανάλυση δεδομένων, στη διαχείριση αποθεμάτων, στη δημιουργία περιεχομένου, ακόμη και στην ανάπτυξη νέων ιδεών. Εκεί όπου χάνει το πλεονέκτημά της είναι όταν επιχειρεί να αντικαταστήσει την προσωπικότητα μιας επιχείρησης αντί να την αναδείξει.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα για τα εστιατόρια. Τα τελευταία χρόνια ολόκληρη η γαστρονομία μιλά για εντοπιότητα, βιωσιμότητα, μικρούς παραγωγούς και χειροποίητες τεχνικές. Δεν γίνεται, λοιπόν, να υπερασπίζεσαι τον τεχνίτη που πλάθει το ψωμί με τα χέρια του και την ίδια στιγμή να παρουσιάζεις την ταυτότητά σου μέσα από εικόνες που δημιουργήθηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα από έναν αλγόριθμο.

Η ειρωνεία είναι ότι η AI ίσως τελικά καταφέρει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που φοβόμασταν. Αντί να εξαφανίσει το ανθρώπινο στοιχείο, να το κάνει ακόμη πιο πολύτιμο. Ένα χειρόγραφο μενού, μια φωτογραφία χωρίς υπερβολικά φίλτρα, μια μικρή ατέλεια που αποδεικνύει ότι πίσω από το πιάτο υπάρχει ένας πραγματικός μάγειρας, αποκτούν ξανά αξία.

Προφανώς η βεβαιότητα ότι πίσω από όσα βλέπεις υπάρχει ένας άνθρωπος και όχι μια μηχανή γίνεται ολοένα και πιο σημαντική. Γιατί η γεύση είναι μνήμη και η μνήμη συναίσθημα. Δεν είναι τέλειο τελικά το γεγονός ότι σε μια εποχή όπου όλα μπορούν να παραχθούν ψηφιακά, αυτή η αυθεντικότητα γίνεται το ζητούμενο;

Διαβάστε ακόμη: