Νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν φαίνεται ότι ξεκινά το μεγάλο ευρωπαϊκό παζάρι για την επόμενη ηγεσία της ΕΚΤ, μετά την επικείμενη αποχώρηση της Ιζαμπέλ Σνάμπελ από το Εκτελεστικό Συμβούλιο.
Η Γερμανίδα αξιωματούχος αναμένεται να αποχωρήσει στις 3 Ιανουαρίου 2027 για να αναλάβει υψηλόβαθμη θέση στο ΔΝΤ, ανοίγοντας έναν κύκλο αλλαγών που δεν περιορίζεται στη δική της θέση.
Μέσα στο 2027 λήγει και η θητεία του επικεφαλής οικονομολόγου Φίλιπ Λέιν, ενώ στο τραπέζι βρίσκεται ήδη η διαδοχή της Κριστίν Λαγκάρντ, η θητεία της οποίας ολοκληρώνεται τον Οκτώβριο του 2027.
Οι δύο βασικοί υποψήφιοι
Στην πρώτη γραμμή εμφανίζονται δύο ονόματα: ο Ολλανδός Κλάας Νοτ και ο Ισπανός Πάμπλο Ερνάντες ντε Κος.
Ο Νοτ, πρώην διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Ολλανδίας, έχει μακρά παρουσία στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ και θεωρείται εκπρόσωπος της πιο αυστηρής γραμμής στη νομισματική πολιτική.
Αυτό μπορεί να διευκολύνει την αποδοχή του από τη Γερμανία, ωστόσο δημιουργεί άλλα ζητήματα ισορροπιών, καθώς η Ολλανδία διαθέτει ήδη εκπροσώπηση στο Εκτελεστικό Συμβούλιο.
Το ισπανικό σενάριο
Ο Ερνάντες ντε Κος, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ισπανίας και σήμερα γενικός διευθυντής της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, αποτελεί τη δεύτερη βασική επιλογή.
Η Ισπανία δεν έχει αναλάβει ποτέ μέχρι σήμερα την προεδρία της ΕΚΤ, γεγονός που λειτουργεί υπέρ της υποψηφιότητάς του.
Η επιλογή του θα μπορούσε επίσης να αφήσει περισσότερο χώρο σε Γαλλία και Γερμανία για να διεκδικήσουν άλλες κομβικές θέσεις στην ΕΚΤ.
Και τρίτο πρόσωπο στο τραπέζι
Αν τα κράτη-μέλη δεν καταφέρουν να συμφωνήσουν σε κάποιον από τους δύο, παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο να εμφανιστεί μία τρίτη υποψηφιότητα.
Μεταξύ των προσώπων που έχουν κατά καιρούς ακουστεί βρίσκεται η Νάντια Καλβίνιο, πρώην υπουργός Οικονομίας της Ισπανίας και σημερινή πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.
Το τέταρτο και πιο δύσκολο σενάριο
Υπάρχει, τέλος, το ενδεχόμενο οι διαπραγματεύσεις να τραβήξουν σε μάκρος και να μπλέξουν με τις ευρύτερες πολιτικές ισορροπίες της Ευρώπης μέσα στο 2027.
Σε αυτή την περίπτωση, η διαδοχή της Λαγκάρντ μπορεί να μετατραπεί σε μέρος ενός μεγαλύτερου παζαριού για σειρά κορυφαίων ευρωπαϊκών θέσεων.
Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι απλώς ποιος θα διαδεχθεί τη Λαγκάρντ, αλλά ποια χώρα θα πάρει ποιο πόστο και με ποιο αντάλλαγμα.
