Τι παιχνίδι στήθηκε με τα ασφάλιστρα υγείας, τι ήξεραν τράπεζες και ασφαλιστικές πριν ανάψει το πράσινο φως

Αν υπάρχει ένας κλάδος που μπήκε στο 2026 με χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, αυτός είναι οι ασφαλιστικές. Η απόφαση του Συμβούλιο της Επικρατείας ήρθε σαν δώρο Πρωτοχρονιάς.

Μονομερείς αυξήσεις στα ασφάλιστρα υγείας, με όρους και προϋποθέσεις στα χαρτιά, αλλά με λεφτά αληθινά που θα φύγουν από τις τσέπες των ασφαλισμένων.

Ας μιλήσουμε απλά. Το 2023 οι Έλληνες πλήρωσαν πάνω από 1 δισ. ευρώ μόνο για ασφάλιστρα υγείας. Το 2024 η συνολική παραγωγή Ζωής και Υγείας έφτασε τα 3,25 δισ. ευρώ. Δεν μιλάμε για ψιλά. Μιλάμε για μια χρυσοφόρα μηχανή που τώρα παίρνει άδεια να ανεβάζει τιμές όποτε και όσο «βγαίνει» από τους μαθηματικούς τύπους της.

Και εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα. Τι ήξεραν οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές πριν; Γιατί οι τράπεζες δεν είναι απλοί θεατές. Είναι μέτοχοι, είναι διανομείς, είναι αυτοί που πουλάνε τα ασφαλιστικά πακέτα μαζί με δάνεια και κάρτες. Ήξεραν πολύ καλά ότι έρχεται δικαστική απόφαση. Ήξεραν ότι το ρίσκο μεταφέρεται στον πελάτη. Και ήξεραν ότι τα ασφάλιστρα υγείας θα πάρουν φωτιά.

Στον απλό κόσμο τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πληρώνεις μια ζωή «για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» και ξαφνικά βλέπεις το συμβόλαιο να ανεβαίνει χωρίς να μπορείς να κάνεις πολλά. Θα σου πουν ότι υπάρχει ρήτρα. Θα σου πουν ότι υπάρχει διαφάνεια. Στην πράξη όμως, όταν το ασφάλιστρο από 120 ευρώ τον μήνα πάει 160 και 180, η επιλογή είναι μία. Ή πληρώνεις ή φεύγεις. Και αν φύγεις στα 55 ή στα 60 σου, καλή τύχη να βρεις νέο συμβόλαιο.

Η απόφαση λέει ότι πρέπει να υπάρχουν κριτήρια και ενημέρωση. Ωραία λόγια. Στην πραγματικότητα, ποιος ασφαλισμένος μπορεί να ελέγξει αν ο μαθηματικός τύπος είναι «σωστός»; Ποιος έχει χρόνο και γνώση να τσακωθεί με εταιρείες και νομικά τμήματα;

Οι ασφαλιστικές τρίβουν τα χέρια τους. Οι τράπεζες βλέπουν προμήθειες και σταθερά έσοδα. Και ο πολίτης μένει με τον λογαριασμό. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η υγεία δεν είναι επιλογή. Είναι ανάγκη. Και όταν η ανάγκη γίνεται προϊόν χωρίς φρένο, κάποιος πληρώνει πάντα τον λογαριασμό. Και αυτός δεν είναι ποτέ οι μεγάλοι.

Διαβάστε ακόμη: