Μια εντυπωσιακή αστρονομική ανακάλυψη προσφέρει στους επιστήμονες μια πιθανή εικόνα για το πώς θα μοιάζει το ηλιακό μας σύστημα σε δισεκατομμύρια χρόνια, όταν ο Ήλιος θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής του.
Αστρονόμοι εντόπισαν έναν λευκό νάνο, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται συντρίμμια κατεστραμμένων πλανητικών σωμάτων, σχηματίζοντας δύο ξεχωριστούς δακτυλίους. Το ασυνήθιστο αυτό σύστημα ενδέχεται να αποκαλύπτει τι απομένει από τους πλανήτες όταν το άστρο τους πεθαίνει.
Σύμφωνα με το Reuters, ο λευκός νάνος ονομάζεται J1328−1450 και βρίσκεται περίπου 1.600 έτη φωτός από τη Γη, στον αστερισμό της Παρθένου. Η ανακάλυψη πραγματοποιήθηκε με τη βοήθεια του Very Large Telescope του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου (ESO), στη Χιλή.
Δύο δακτύλιοι από τα απομεινάρια πλανητών
Το στοιχείο που προκάλεσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η ύπαρξη δύο διαφορετικών δακτυλίων από αέρια και συντρίμμια, οι οποίοι χωρίζονται από ένα κενό.
Μέχρι σήμερα είχαν εντοπιστεί 21 λευκοί νάνοι με δίσκους συντριμμιών, όμως κανένας δεν παρουσίαζε αντίστοιχη διπλή δομή.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι δύο βραχώδη σώματα ενδέχεται να επέζησαν από τον θάνατο του αρχικού άστρου και να επηρεάζουν με τη βαρύτητά τους τη διάταξη των δακτυλίων.
Το μεγαλύτερο από αυτά μπορεί να έχει μέγεθος συγκρίσιμο με εκείνο του Πλούτωνα, ενώ το δεύτερο θεωρείται μικρότερο.
Οι παρατηρήσεις αποκάλυψαν επίσης διαφορές στη χημική σύσταση των δύο δακτυλίων, γεγονός που ενισχύει την πιθανότητα να προέρχονται από διαφορετικά πλανητικά σώματα.
Τι θα συμβεί στον Ήλιο και στη Γη
Η ανακάλυψη αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή ο Ήλιος αναμένεται να ακολουθήσει παρόμοια εξελικτική πορεία.
Σε περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια θα διογκωθεί, μετατρεπόμενος σε ερυθρό γίγαντα, πριν αποβάλει τα εξωτερικά του στρώματα και καταλήξει λευκός νάνος.
Ο Ερμής και η Αφροδίτη αναμένεται να καταστραφούν από τη διαστολή του Ήλιου, ενώ η τύχη της Γης παραμένει αβέβαιη.
Αντίθετα, οι εξωτερικοί πλανήτες, όπως ο Δίας και ο Κρόνος, έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν.
Ακόμη και τότε, όμως, η βαρυτική επίδραση του λευκού νάνου θα μπορούσε να διαλύσει μικρότερα ουράνια σώματα, δημιουργώντας δακτυλίους συντριμμιών.
Έτσι, το J1328−1450 προσφέρει ένα σπάνιο παράθυρο στο μακρινό μέλλον του δικού μας ηλιακού συστήματος.
