Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα είδα να υπάρχει επίσημα καταγεγραμμένη αντίδραση από παράγοντα της Θεσσαλίας για το εγκαταλελειμμένο επί χρόνια έργο της μερικής εκτροπής του Αχελώου και μάλιστα με καθαρή θέση υπέρ της επανέναρξης του έργου.
Αναφέρομαι στην ανάρτηση του Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Καρδίτσας, Κώστα Τέλιου, με τίτλο «Αχελώος: Η αδράνεια έχει κόστος. Και η Θεσσαλία δεν αντέχει άλλες καθυστερήσεις», την οποία θα δείτε αυτούσια στη συνέχεια, γιατί έχει τη σημασία της.
Ενός έργου που πολεμήθηκε από συντεχνίες και επιχειρηματικά-κατασκευαστικά συμφέροντα που κάποτε έλυναν και έδεναν στο αρμόδιο υπουργείο, πολεμήθηκε από οικολογικές οργανώσεις, οι οποίες δεν είπαν ποτέ ούτε λέξη για τις αρδευτικές και υδρευτικές ανάγκες του Θεσσαλικού κάμπου, τόσο μονοθεματικά ευαίσθητες ήταν για να μην αλλοιωθεί το φυσικό τοπίο, η πανίδα και η χλωρίδα του.
Όσοι γνωρίζουν τα του έργου ή έχουν επισκεφθεί το μέρος του φράγματος στη Συκιά ξέρουν ότι η μόνη αλλοίωση θα ήταν ένα παλιό τοξωτό γεφύρι (για το οποίο υπήρχε τελικά και γι’ αυτό μέριμνα να παραμείνει αναλλοίωτο και να γίνουν εργασίες ενίσχυσης και ανασύστασής του) και ότι ο ρους του Αχελώου προς Αιτωλοακαρνανία και προς το φράγμα Καστρακίου δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα.
Πολύ περισσότερο όταν υπήρχε η αρχική πρόβλεψη για το γέμισμα των ταμιευτήρων κατά τους χειμερινούς μήνες και τους θερινούς απλώς θα διατηρούνταν η πληρότητά τους με τις αναγκαίες ποσότητες.
Σπεύδω να συμπληρώσω ότι το έργο της εκτροπής του Αχελώου καταδικάστηκε να χρηματοδοτηθεί μόνο από εθνικά κονδύλια, εξαιτίας μιας άστοχης απόφασης-αντίδρασης του αείμνηστου Γιώργου Γεννηματά, όταν κάποιοι κοινοτικοί χαρτογιακάδες έθεταν πλαφόν (!) στις δαπάνες αγροτικών καλλιεργειών.
Αλλά, επιπλέον, πόσοι γνωρίζουν ακόμα και σήμερα ότι υπάρχουν πολλά χωριά του Θεσσαλικού κάμπου που έχουν μεγάλο πρόβλημα ύδρευσης και στα σχέδια της εκτροπής υπήρχε σαφής πρόβλεψη για την υδροδότησή τους;
Και πόσοι γνωρίζουν ή θυμούνται ότι το έργο του Αχελώου θα συνέβαλε και στην παραγωγή ενέργειας, χωρίς καμία περιβαλλοντική επιβάρυνση, ενέργεια που σήμερα θα ήταν πολύτιμη για το ενεργειακό δυναμικό της χώρας;
Ακολουθεί, όπως σας προανέφερα, η ανάρτηση – ουσιαστικά επαναφορά της συζήτησης – για το έργο εκτροπής του Αχελώου, του Αντιπεριφερειάρχη ΠΕ Καρδίτσας, Κώστα Τέλιου:
Αχελώος: Η αδράνεια έχει κόστος. Και η Θεσσαλία δεν αντέχει άλλες καθυστερήσεις
Το φράγμα της Συκιάς αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της αδυναμίας της Πολιτείας να ολοκληρώσει και να αξιοποιήσει έργα στα οποία έχουν ήδη επενδυθεί τεράστια ποσά.
Ένα έργο που ξεκίνησε πριν από δεκαετίες, απορρόφησε σημαντικούς πόρους και παραμένει ημιτελές, ενώ θα μπορούσε να συμβάλει στην παραγωγή καθαρής ενέργειας και στην άρδευση του θεσσαλικού κάμπου.
Ενός κάμπου που κάθε καλοκαίρι διψά. Καλλιέργειες κινδυνεύουν, αγροτικά εισοδήματα χάνονται και η βιωσιμότητα της παραγωγής γίνεται ολοένα πιο αβέβαιη.
Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση εγκαινιάζει επενδύσεις σε συστήματα αποθήκευσης ενέργειας με μπαταρίες, ενώ τίθεται σοβαρό ζήτημα προστασίας της γης υψηλής παραγωγικότητας από τέτοιες εγκαταστάσεις.
Πόσες αντιφάσεις μπορεί να αντέξει αυτός ο τόπος;
Από τη μία πλευρά, η Θεσσαλία χρειάζεται επειγόντως νερό για να στηρίξει τους αγρότες, τις καλλιέργειες και την παραγωγή της.
Από την άλλη, ένα έργο που θα μπορούσε να βοηθήσει στην αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει ανολοκλήρωτο, ενώ προχωρούν άλλες ενεργειακές επενδύσεις, ακόμη και σε γη που είναι απαραίτητη για την αγροτική παραγωγή.
Πόσο ακόμη μπορεί μια χώρα να χρηματοδοτεί μεγάλα έργα και στη συνέχεια να τα αφήνει ημιτελή, στερώντας από την κοινωνία τα οφέλη τους;
Για τη Θεσσαλία, που δοκιμάζεται από τη λειψυδρία, η αντιμετώπιση του υδατικού ελλείμματος είναι ζήτημα επιβίωσης της παραγωγής και του τόπου.
Η Ελλάδα μπορεί να επιτύχει και τους δύο στόχους: ενεργειακή ανάπτυξη και στήριξη του πρωτογενούς τομέα.
Αρκεί ο ένας να μην προχωρά εις βάρος του άλλου και κάθε απόφαση να έχει ως γνώμονα το συμφέρον των πολλών.
