Ενώ η Γαλλία φλεγόταν από τις κινητοποιήσεις κατά της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης του Εμανουέλ Μακρόν, ένας απρόσμενος «τουρίστας» έκανε την εμφάνισή του στα οδοφράγματα του Παρισιού.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο άνθρωπος που κάποτε υποσχέθηκε να χορέψει τις αγορές πεντοζάλη και τελικά κατέληξε να χορεύει στον ρυθμό των θεσμών, επιχείρησε μια ολική επαναφορά στο φυσικό του περιβάλλον: την πεζοδρομιακή διαμαρτυρία. Μόνο που αυτή τη φορά, το σκηνικό δεν ήταν η Πλατεία Συντάγματος, αλλά η Place de la République.

Η «αριστερή» συνταγή της Libération

Η επίσκεψη ξεκίνησε από τα σαλόνια της εφημερίδας Libération. Εκεί, ο πρώην πρωθυπουργός συμμετείχε σε ένα φόρουμ για την «κοινωνική δικαιοσύνη», μοιράζοντας συμβουλές για το πώς χτίζονται τα προοδευτικά μέτωπα. Προκάλεσε εντύπωση η ευκολία με την οποία μιλούσε για «αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες εμμονές», την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα το όνομά του έχει συνδεθεί με την πιο βίαιη προσαρμογή στις επιταγές της Ευρωζώνης. Οι Γάλλοι αριστεροί, που βλέπουν στον Τσίπρα έναν «επιζήσαντα» της κρίσης, ίσως αγνοούν ότι οι δικές του «μεταρρυθμίσεις» θα έκαναν τον Μακρόν να μοιάζει με ερασιτέχνη.

TikTok, Δακρυγόνα και Bella Ciao

Το αποκορύφωμα της επίσκεψης, όμως, ήταν η «κάθοδος» στους δρόμους. Η εικόνα του Αλέξη Τσίπρα να σιγοτραγουδά το Bella Ciao ανάμεσα σε Γάλλους συνδικαλιστές, με το βλέμμα στραμμένο στην κάμερα του συνεργάτη του, ήταν μια άσκηση πολιτικού μάρκετινγκ υψηλού επιπέδου. Δεν ήταν μια αυθόρμητη συμμετοχή, αλλά μια καλοστημένη επαναστατική γυμναστική για τις ανάγκες των social media.

Είναι η επιτομή του πολιτικού σουρεαλισμού:

  • Να καταγγέλλεις την αύξηση των ορίων ηλικίας στη Γαλλία, όταν εσύ ο ίδιος τα «κλείδωσες» στα 67 στην Ελλάδα.
  • Να φωτογραφίζεσαι με φόντο τα δακρυγόνα της γαλλικής αστυνομίας, έχοντας ξεχάσει τη δική σου χρήση των ΜΑΤ κατά των συνταξιούχων.

Η αναζήτηση χαμένης ταυτότητας

Αυτή η παρισινή βόλτα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια πολιτικού «rebranding». Ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να πείσει το εγχώριο και διεθνές κοινό ότι η «φλόγα» του 2015 παραμένει αναμμένη. Όμως, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Στην Αθήνα, η υπογραφή του παραμένει πάνω σε νόμους που οι Γάλλοι απεργοί θα θεωρούσαν αιτία πολέμου.

Όσο κι αν η αισθητική του Παρισιού του ταιριάζει, η πολιτική του ουσία παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα στο ριζοσπαστικό παρελθόν που νοσταλγεί και το μνημονιακό παρόν που τον καταδιώκει. Η υποκρισία, δυστυχώς για εκείνον, δεν χρειάζεται υπότιτλους – ούτε στα γαλλικά.

Διαβάστε ακόμη: