Η αντιπαράθεση Κυριάκου Μητσοτάκη και Αντώνη Σαμαρά έχει περάσει πλέον σε διαφορετική φάση. Δεν αφορά μόνο δύο πολιτικούς που βρίσκονται απέναντι. Αφορά το ποιος θα έχει τον έλεγχο της δεξιάς παράταξης και, κυρίως, ποιος θα μπορέσει να εκφράσει το συντηρητικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας στην πορεία προς τις εκλογές.
Στο Μέγαρο Μαξίμου φαίνεται να έχει διαμορφωθεί μια συγκεκριμένη στρατηγική: ο Σαμαράς δεν αντιμετωπίζεται με μια διαρκή προσωπική σύγκρουση με τον πρωθυπουργό, αλλά με μια πολυπρόσωπη πολιτική άμυνα, η οποία επιχειρεί να περιορίσει την επιρροή του μέσα στη δεξιά.
Στο πρώτο πλάνο βρίσκονται ο Μάκης Βορίδης, ο Θάνος Πλεύρης και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Τρία στελέχη με διαφορετικό πολιτικό προφίλ, αλλά με ένα κοινό χαρακτηριστικό: γνωρίζουν καλά τη δεξιά βάση και μπορούν να απαντήσουν στον Σαμαρά στο πεδίο όπου επιχειρεί να αποκτήσει πολιτικό χώρο.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές αντιφάσεις της σημερινής σύγκρουσης.
Πρόκειται για πρόσωπα που ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς είχε στηρίξει πολιτικά ή είχε συμβάλει στην ενσωμάτωσή τους στη Νέα Δημοκρατία, όταν το κόμμα διεύρυνε την επιρροή του προς τον ευρύτερο χώρο της δεξιάς.
Σήμερα, λοιπόν, μέρος εκείνου του πολιτικού χώρου επιστρέφει απέναντί του.
Ο στόχος δεν είναι να «νικήσουν» τον Σαμαρά
Το βασικό ζητούμενο για το Μαξίμου δεν είναι να μπει σε έναν διαγωνισμό προσωπικής δημοφιλίας με τον πρώην πρωθυπουργό. Είναι να μην του επιτρέψει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια ενός τμήματος της γαλάζιας βάσης σε αυτόνομο πολιτικό ρεύμα.
Ο Σαμαράς διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: έχει πολιτικό και πρωθυπουργικό παρελθόν, προσωπικές αναφορές μέσα στη Νέα Δημοκρατία και τη δυνατότητα να απευθύνεται απευθείας σε ψηφοφόρους που αισθάνονται ότι το σημερινό κόμμα έχει μετακινηθεί από τις παραδοσιακές δεξιές αναφορές του.
Αυτό είναι που θέλει να προλάβει η κυβέρνηση.
Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν θα ήταν μόνο η απώλεια κάποιων ψήφων. Θα ήταν να δημιουργηθεί ένας νέος πόλος στα δεξιά της ΝΔ, ο οποίος θα μπορούσε να επηρεάσει την ατζέντα, να πιέσει το κυβερνητικό κόμμα και να μετατρέψει την εσωτερική διαφωνία σε εκλογική απειλή.
Ο Βορίδης στον ρόλο του «ιδεολογικού αντιπάλου»
Ο Μάκης Βορίδης έχει ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη στρατηγική.
Δεν είναι απλώς ένα κυβερνητικό στέλεχος που ασκεί κριτική στον Σαμαρά. Έχει βαθιά γνώση της δεξιάς παράταξης, συγκεκριμένο ιδεολογικό αποτύπωμα και προσωπική πολιτική διαδρομή που του επιτρέπει να συνομιλεί με το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται ο πρώην πρωθυπουργός.
Γι’ αυτό και η δική του παρουσία στην αντιπαράθεση έχει διαφορετικό βάρος.
Η γραμμή είναι ουσιαστικά να μην επιτραπεί στον Σαμαρά να εμφανιστεί ως ο μοναδικός αυθεντικός εκφραστής της δεξιάς.
Το μήνυμα προς τη γαλάζια βάση είναι ότι η Νέα Δημοκρατία διαθέτει και σήμερα στελέχη που μπορούν να εκφράσουν τις συντηρητικές της αναφορές, χωρίς να χρειάζεται η πολιτική εκπροσώπηση να περάσει μέσα από ένα νέο σαμαρικό εγχείρημα.
Ο Πλεύρης στο «δεξιό ακροατήριο»
Ο Θάνος Πλεύρης συμπληρώνει το κυβερνητικό παζλ.
Η παρουσία του επιτρέπει στην κυβέρνηση να απευθύνεται σε ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα της συντηρητικής ατζέντας, όπως η ασφάλεια, το μεταναστευτικό και η προστασία των συνόρων.
Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση επιχειρεί να αλλάξει και το ίδιο το γήπεδο της αντιπαράθεσης.
Να μην είναι «Μητσοτάκης εναντίον Σαμαρά», αλλά «ποια δεξιά θέλει η Νέα Δημοκρατία» και ποια πολιτική πρόταση έχει απέναντι στη χώρα.
Η διαφορά είναι τεράστια.
Στην πρώτη περίπτωση ο Σαμαράς μπορεί να εμφανίζεται ως ο πρώην πρωθυπουργός που βρίσκεται απέναντι στον νυν πρωθυπουργό.
Στη δεύτερη, υποχρεώνεται να παρουσιάσει συγκεκριμένη πολιτική πρόταση για την επόμενη ημέρα.
Ο Γεωργιάδης και το επιχείρημα που επιστρέφει στον Σαμαρά
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει αναλάβει έναν διαφορετικό ρόλο. Είναι ο πιο επιθετικός πολιτικός παίκτης της κυβερνητικής πλευράς στην καθημερινή δημόσια αντιπαράθεση.
Και χρησιμοποιεί ένα επιχείρημα που μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα ενοχλητικό για τον πρώην πρωθυπουργό:
ότι αρκετά από τα πρόσωπα που σήμερα ο Σαμαράς παρουσιάζει ως σύμβολα της πολιτικής μετάλλαξης της Νέας Δημοκρατίας ήταν πρόσωπα που ο ίδιος είχε στηρίξει ή ενισχύσει πολιτικά.
Έτσι, η κυβέρνηση επιχειρεί να αλλάξει την ερώτηση.
Από το «τι έκανε ο Μητσοτάκης στη Νέα Δημοκρατία;» να περάσει στο «τι έκανε ο ίδιος ο Σαμαράς στη Νέα Δημοκρατία και ποιους επέλεξε να φέρει στο προσκήνιο;».
Είναι μια πολιτική αντεπίθεση που χτυπά τον Σαμαρά στο δικό του αφήγημα.
Η μεγάλη παγίδα για το Μαξίμου
Ωστόσο, η στρατηγική αυτή δεν είναι χωρίς κινδύνους.
Όσο αυξάνονται οι κυβερνητικές επιθέσεις, τόσο υπάρχει ο κίνδυνος ο Σαμαράς να αποκτήσει αυτό ακριβώς που χρειάζεται: την εικόνα του πολιτικού που βρίσκεται αντιμέτωπος με ολόκληρο τον κυβερνητικό μηχανισμό.
Και αυτή η εικόνα μπορεί να λειτουργήσει συσπειρωτικά.
Εάν ο πρώην πρωθυπουργός καταφέρει να παρουσιάσει τη σύγκρουση ως μάχη για την «ψυχή» της Νέας Δημοκρατίας, τότε το Μαξίμου μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπο με ένα διαφορετικό πρόβλημα: όχι μόνο με τον Σαμαρά, αλλά με τη συσπείρωση γύρω του ψηφοφόρων που αισθάνονται ότι δεν εκφράζονται πλέον από τη σημερινή ΝΔ.
Γι’ αυτό η κυβερνητική στρατηγική χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς.
Να περιοριστεί η επιρροή του Σαμαρά χωρίς να δημιουργηθεί η εικόνα πολιτικής δίωξης. Να αμφισβητηθεί το αφήγημά του χωρίς να μετατραπεί σε «θύμα». Και κυρίως, να μην του επιτραπεί να μετατρέψει την προσωπική του ρήξη με τον Μητσοτάκη σε ευρύτερη ρήξη της δεξιάς παράταξης.
Το τρίπτυχο της κυβερνητικής άμυνας
Εάν έπρεπε να αποτυπωθεί σε τρεις γραμμές η κατανομή των ρόλων, αυτή θα ήταν περίπου η εξής:
Βορίδης: ιδεολογία, δεξιά ταυτότητα και πολιτική αντιπαράθεση πάνω στις θέσεις του Σαμαρά.
Πλεύρης: ασφάλεια, μεταναστευτικό και επαφή με το συντηρητικό και πατριωτικό ακροατήριο.
Γεωργιάδης: σκληρή δημόσια σύγκρουση, προσωπικό πολιτικό ιστορικό και το επιχείρημα «εσείς μας φέρατε».
Και πάνω από όλους ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να μην εγκλωβιστεί σε μια καθημερινή προσωπική μονομαχία με τον πρώην πρωθυπουργό. Η δική του εικόνα πρέπει να παραμείνει αυτή του πρωθυπουργού που κυβερνά, ενώ ταυτόχρονα το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να απαντήσει πολιτικά στον Σαμαρά.
Το πραγματικό στοίχημα μέχρι τις κάλπες
Ο Μητσοτάκης δεν έχει απέναντί του απλώς έναν πρώην πρωθυπουργό.
Έχει απέναντί του έναν πολιτικό που μπορεί να μιλήσει σε ένα κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας με διαφορετική γλώσσα, διαφορετικές αναφορές και διαφορετικό πολιτικό ύφος.
Και ο Σαμαράς δεν χρειάζεται απαραίτητα να κερδίσει τη Νέα Δημοκρατία για να προκαλέσει πρόβλημα στον Μητσοτάκη.
Αρκεί να αποσπάσει ένα κρίσιμο τμήμα της δεξιάς βάσης.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα.
Η μάχη δεν είναι μόνο για το ποιος θα εκφράσει τη δεξιά. Είναι για το αν η Νέα Δημοκρατία θα μπορέσει να φτάσει στις κάλπες χωρίς να έχει δημιουργηθεί ένας ισχυρός εσωτερικός ή εξωτερικός πόλος που θα αμφισβητεί την πολιτική της ηγεμονία.
Η επιχείρηση «αφοπλισμού» του Σαμαρά, επομένως, δεν αφορά μόνο τις δηλώσεις και τις τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις.
Αφορά το ποιος θα έχει το δικαίωμα να μιλά εξ ονόματος της δεξιάς.
Και το Μαξίμου φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι αυτό το δικαίωμα δεν πρόκειται να το παραχωρήσει στον Αντώνη Σαμαρά.
Διαβάστε ακόμη:
- Κάμερες στα νότια προάστια: Τα σημεία όπου έχουν μπει και «πιάνουν» τους παραβάτες
- Γιώργος Μαζωνάκης: Στο μικροσκόπιο η άδεια της Stem Cell στο Κολωνάκι
- Το μεγαλύτερο κύμα επιθέσεων κατά της ναυτιλίας από την αρχή του πολέμου στo Ορμούζ
- Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στα 79: Το πρωτεϊνικό ρόφημα που πίνει από την εποχή του bodybuilding
