Αποφασισμένος να παραμείνει στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, παρά την αυξανόμενη πίεση στο εσωτερικό της παράταξης και τις δημόσιες εκκλήσεις δεκάδων βουλευτών να αποχωρήσει, εμφανίζεται μέχρι τώρα ο Κιρ Στάρμερ. Αντί να υποχωρήσει, ο 63χρονος ηγέτης των Εργατικών και πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, κάλεσε ουσιαστικά τους επικριτές του να κινηθούν επισήμως εναντίον του και να δρομολογήσουν διαδικασία αμφισβήτησης της ηγεσίας του.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς του κόμματος, απαιτείται η στήριξη τουλάχιστον του ενός πέμπτου της κοινοβουλευτικής ομάδας των Εργατικών – δηλαδή 81 βουλευτών – προκειμένου να ενεργοποιηθεί εσωκομματική αναμέτρηση για την ηγεσία. Αν και σχεδόν 100 βουλευτές έχουν ζητήσει δημόσια την αποχώρηση του Στάρμερ, μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί επίσημος αντίπαλος που να έχει εξασφαλίσει την απαραίτητη στήριξη.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται τρία ονόματα, τα οποία, σύμφωνα με το CNN, θεωρούνται οι πιθανότεροι διάδοχοι σε περίπτωση εσωκομματικής κρίσης.
Ο Ουές Στρίτινγκ και η «μπλερική» πτέρυγα
Ο υπουργός Υγείας Ουές Στρίτινγκ θεωρείται η επιλογή όσων επιθυμούν μια άμεση αλλαγή ηγεσίας. Ο 43χρονος πολιτικός, που έχει αναλάβει τη μεταρρύθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Βρετανίας (NHS), ανήκει στη μετριοπαθή και κεντροδεξιά πτέρυγα των Εργατικών.
Η πολιτική του πορεία ξεκίνησε από την προεδρία της Εθνικής Ένωσης Φοιτητών, ενώ στη συνέχεια διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και βουλευτής σε περιφέρεια του ανατολικού Λονδίνου, κοντά στη συνοικία κοινωνικής κατοικίας όπου μεγάλωσε.
Ο Στρίτινγκ έχει επανειλημμένα εκφράσει τον θαυμασμό του για την περίοδο διακυβέρνησης του Τόνι Μπλερ, υιοθετώντας σε αρκετές περιπτώσεις στοιχεία του λεγόμενου «μπλερισμού», όπως οι συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και η τεχνολογική αναδιάρθρωση του NHS. Έχει μάλιστα προειδοποιήσει ότι το βρετανικό σύστημα υγείας πρέπει «να εκσυγχρονιστεί ή να πεθάνει».
Ωστόσο, η στενή σχέση του με τον βετεράνο Εργατικό πολιτικό Πίτερ Μάντελσον έχει προκαλέσει πολιτικό κόστος. Ο Μάντελσον απομακρύνθηκε από τη θέση του πρεσβευτή της Βρετανίας στην Ουάσιγκτον εξαιτίας των δεσμών του με τον Τζέφρι Επστάιν, υπόθεση που εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος.
Ο Άντι Μπέρναμ και το «μοντέλο του Μάντσεστερ»
Η δεύτερη σημαντική υποψηφιότητα είναι αυτή του δημάρχου του Μάντσεστερ Άντι Μπέρναμ, ο οποίος θεωρείται ιδιαίτερα δημοφιλής στη βρετανική κοινή γνώμη. Οι υποστηρικτές του τάσσονται υπέρ μιας πιο «ομαλής» μετάβασης εξουσίας, κυρίως επειδή ο ίδιος δεν είναι σήμερα βουλευτής και δεν μπορεί άμεσα να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος.
Ο 56χρονος Μπέρναμ επιχείρησε νωρίτερα φέτος να επιστρέψει στο κοινοβούλιο μέσω έδρας κοντά στο Μάντσεστερ, ωστόσο η Εθνική Εκτελεστική Επιτροπή των Εργατικών μπλόκαρε την υποψηφιότητά του. Πολλοί στο κόμμα ερμήνευσαν την απόφαση ως προσπάθεια αποτροπής μιας ενδεχόμενης πρόκλησης απέναντι στον Στάρμερ.
Ο Μπέρναμ προωθεί το λεγόμενο «Manchesterism», ένα πολιτικό μοντέλο που συνδυάζει φιλοεπιχειρηματική πολιτική με ενισχυμένο δημόσιο έλεγχο βασικών υπηρεσιών και μέτρα στήριξης της καθημερινότητας των πολιτών. Επικαλείται συχνά την οικονομική ανάπτυξη του Μάντσεστερ, το οποίο εξελίχθηκε στη ταχύτερα αναπτυσσόμενη αστική οικονομία της Βρετανίας κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Παρά τη δημοφιλία του, η πορεία του στο Ουέστμινστερ υπήρξε λιγότερο επιτυχημένη. Οι δύο προηγούμενες προσπάθειές του να αναλάβει την ηγεσία των Εργατικών δεν απέδωσαν, ενώ προκάλεσε αναταράξεις στις αγορές όταν δήλωσε πέρυσι στο περιοδικό «New Statesman» ότι η Βρετανία πρέπει «να πάψει να εξαρτάται από τις αγορές ομολόγων», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο πιο ριζοσπαστικής οικονομικής πολιτικής.
Η Άντζελα Ρέινερ και η λαϊκή βάση των Εργατικών
Στο εσωκομματικό σκηνικό ξεχωρίζει και η πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Άντζελα Ρέινερ, η οποία διατηρεί ισχυρή απήχηση στη λαϊκή βάση και στους παραδοσιακούς σοσιαλιστές ψηφοφόρους του κόμματος.
Η 46χρονη πολιτικός μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια στα περίχωρα του Μάντσεστερ και έγινε μητέρα σε ηλικία 16 ετών. Όπως έχει αναφέρει η ίδια, η μητέρα της, που έπασχε από διπολική διαταραχή, δεν μπορούσε να διαβάσει ή να γράψει. Η Ρέινερ εργάστηκε ως φροντίστρια ηλικιωμένων και μπήκε στον συνδικαλισμό, εμπειρίες που, όπως λέει, την ώθησαν στην πολιτική.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της στην κυβέρνηση Στάρμερ, ανέλαβε κεντρικό ρόλο σε σειρά μεταρρυθμίσεων, μεταξύ των οποίων η αύξηση του κατώτατου μισθού, οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά κατοικίας και η νομοθεσία κατά των λεγόμενων «εκμεταλλευτικών» συμβάσεων μηδενικών ωρών εργασίας.
Ωστόσο, η πολιτική της εικόνα επλήγη μετά από σκάνδαλο που αφορούσε την πληρωμή μειωμένου φόρου για δεύτερη κατοικία στη νότια Αγγλία. Η ίδια υποστήριξε ότι το λάθος οφειλόταν σε λανθασμένες νομικές συμβουλές.
Σε επιστολή της προς τον Στάρμερ την Κυριακή, απέφυγε να ζητήσει ευθέως την παραίτησή του, αλλά προειδοποίησε ότι «αυτό που κάνουμε δεν λειτουργεί και πρέπει να αλλάξει. Ίσως αυτή να είναι η τελευταία μας ευκαιρία».
Τα «αουτσάιντερ» της διαδοχής
Μεταξύ των πιθανών υποψηφίων αναφέρονται επίσης η υπουργός Εσωτερικών Σαμπάνα Μαχμούντ, η οποία έχει αναλάβει την αντιμετώπιση της παράτυπης μετανάστευσης και θεωρείται ανερχόμενο πρόσωπο της δεξιάς πτέρυγας των Εργατικών, καθώς και ο υπουργός Ενέργειας Εντ Μίλιμπαντ.
Ο Μίλιμπαντ, πρώην ηγέτης των Εργατικών, παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ της κομματικής βάσης, κυρίως ανάμεσα σε ψηφοφόρους με έντονη περιβαλλοντική και συνδικαλιστική δράση.
Παρά τις εσωκομματικές αναταράξεις, προς το παρόν δεν έχει διαμορφωθεί ενιαίο μέτωπο απέναντι στον Στάρμερ, γεγονός που επιτρέπει στον Βρετανό πρωθυπουργό να διατηρεί τον έλεγχο του κόμματος, έστω και υπό αυξανόμενη πολιτική πίεση.
