Θέλει να μπει στα media ο μεγιστάνας των μετάλλων Τέλης Μυστακίδης, ο οποίος με τις πλάτες του Μαξίμου επιδιώκει να αυξήσει την επιρροή του τόσο στην Βόρεια Ελλάδα εις βάρος του Ιβάν Σαββίδη μέσω δολοπλοκιών και διχασμού της βάσης της κοινωνίας του ΠΑΟΚ, όσο και στην πολιτική σκηνή αποκτώντας προβεβλημένα media! Όπου ήδη φέρεται να έχει κάνει επαφές και προσεγγίσεις! Το μεγάλο πρόβλημα – εκτός των άλλων- του Τέλη Μυστακίδη είναι η ανυπαρξία ικανών στενών συνεργατών, καθώς φέρεται να περιτριγυρίζεται από ανυπόληπτους ψεύτο νταραβεριτζήδες, που παριστάνουν ότι κάποιοι είναι μέσα στην ασημαντότητα τους και πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, εκθέτοντας τον μεγιστάνα με την μεγαλειώδη πορεία του στην Αφρική…
Ο Γιάννης Αλαφούζος, ο ΠΑΟ και ο λόγος που δεν επέτρεψε την διαπραγμάτευση με την Μ. Αγγελικούση!
Δεν του βγήκε φέτος του Γιάννη Αλαφούζου η μεγάλη πράγματι προσπάθεια που έκανε στην ομάδα του Παναθηναϊκού, η οποία στέφθηκε από αποτυχία τόσο σε επίπεδο αγωνιστικό όσο και διοικητικό, με τις αλλαγές να είναι επιβεβλημένες! Και δυστυχώς δεν βρέθηκε η ΠΑΕ Παναθηναϊκός σε τέτοια κατάσταση που θα επέτρεπε στον Γιάννη Αλαφούζο να διαπραγματευτεί με την εφοπλίστρια Μαρία Αγγελικούση, η οποία έχει πράγματι δείξει ενδιαφέρον να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο της πράσινης ΠΑΕ, παρά το γεγονός ότι και η ίδια φέρεται να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με στενά οικογενειακά της πρόσωπα όσον αφορά την μεγάλη περιουσία που κληροδοτήθηκε μετά την απώλεια του πατριάρχη της οικογένειας!
Στριφογυρίζει ξανά στο μυαλό του διοικητή της ΤτΕ και του Υπ. Εθνικής Οικονομίας το σενάριο δημιουργίας ισχυρών τραπεζών διά συγχωνεύσεως και απορροφήσεως, με επίκεντρο την Εθνική – Στο κάδρο εγχώρια τράπεζα αλλά και η Τράπεζα Κύπρου!
Μου λένε καλά πληροφορημένες πηγές που γνωρίζουν εκ των έσω πρόσωπα και πράγματα ότι στο μυαλό του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και του Υπ. Εθνικής Οικονομίας στριφογυρίζει η ιδέα της δημιουργίας μεγαλύτερων και ισχυρότερων σχημάτων στον χώρο των τραπεζών, ενώ εσχάτως σε πρώτο πλάνο φέρεται να έχει μπει η Εθνική τράπεζα, για την οποία οι σκέψεις είναι να απορροφήσει και να συγχωνευτεί με μία ακόμη εγχώρια τράπεζα, συστημική ή μη, ενώ επιπροσθέτως στο κάδρο έχει μπει και η Τράπεζα Κύπρου σε ένα σενάριο τριπλής συγχώνευσης που θα έβγαζε ενισχυμένο το ελληνικό δημόσιο!
Ωστόσο στις σκέψεις των κυρίων Στουρνάρα και Πιερρακάκη φέρεται να αντιδρά ο ισχυρός άνδρας της Εθνικής Παύλος Μυλωνάς που δεν συμφωνεί κατά πληροφορίες με το σχέδιο αυτό που εξετάζεται! Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον για την εθνική οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα και ως εκ τούτου θα την παρακολουθούμε από κοντά!
Τα παρά φύση δεκανίκια του ΣΥΡΙΖΑ επί μνημονίων, θέλουν να φτάσει η υπόθεση των υποκλοπών στον Κυρ. Μητσοτάκη – Κ. Καραμανλής και Π. Παυλόπουλος διατυπώνουν θέσεις που συνιστούν χτύπημα κάτω από τη ζώνη!
Εντύπωση έχει προκαλέσει, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη βάση της κοινωνίας της Κεντροδεξιάς Παράταξης, η στάση και οι θέσεις που διατυπώνουν για το θέμα των υποκλοπών, ο Κώστας Καραμανλής και ο Προκόπης Παυλόπουλος!
Ο πρώην πρωθυπουργός και αρχηγός του κόμματος αλλά και ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας χρησιμοποιούν στις τοποθετήσεις τους πολύ σκληρή γλώσσα και αφήνουν αιχμές και υπόνοιες για έμμεση ευθύνη και συμμετοχή του νυν πρωθυπουργού, γεγονός που δεν αφήνει καμμία αμφιβολία ότι έχουν στοχοποιήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και επιθυμούν – επιδιώκουν η υπόθεση να φτάσει στο Μαξίμου!
Και μπορεί ο Κ. Καραμανλής εδώ και χρόνια να έχει κρατήσει αποστάσεις από την γαλάζια εξουσία, προσπαθώντας να διατηρήσει τον πυρήνα που αναφέρεται στο όνομα της ιστορικής οικογένειάς του, ενώ δεν λησμονείται το γεγονός ότι κατά την χειρότερη περίοδο της χώρας, των μνημονίων και των κλειστών τραπεζών, στήριξε τον Αλέξη Τσίπρα και ουσιαστικά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ!
Όπως άλλωστε και ο Προκόπης Παυλόπουλος (ο αποκαλούμενος και Πάκης) που έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως εκλεκτός του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης τον καταψήφισε, κάτι που ο Πάκης μέχρι και σήμερα προφανώς του φυλάει!
Την ίδια ώρα πάντως πολύ θετική εντύπωση έχει προκαλέσει η στάση του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μολονότι έχει διαφοροποιηθεί ευθέως σε πλήθος πολιτικών ζητημάτων από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ούτε ταυτίζεται με τη θέση που διατυπώνουν Καραμανλής και Παυλόπουλος, ούτε επιδιώκει να χτυπήσει τον πρωθυπουργό κάτω από τη ζώνη, προκαλώντας ζήτημα στην παράταξη!
Και η στάση Σαμαρά καταδεικνύει το πολιτικό του ανάστημα και το ήθος της ιστορικής του διαδρομής, καθώς και ότι ξεκάθαρα η πολιτική του άποψη συνιστά την προσωπική αντίληψη των πραγμάτων και ουδέποτε ταυτίστηκε με φατρίες που εξυπηρετούσαν σκοπιμότητες!
Γι’ αυτό ο Αντώνης Σαμαράς απολαμβάνει πέραν πάσης αμφιβολίας την εκτίμηση και αγάπη της βάσης της Νέας Δημοκρατίας! Γιατί όταν ο ίδιος προσπαθούσε να βγάλει τη χώρα από τον βούρκο των μνημονίων, κάποιοι άλλοι είχαν καταστεί παρά φύση δεκανίκια του ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι τούτο επέφερε στην ελληνική κοινωνία!!!
Όταν τα λεφτά δεν φτάνουν για να αγοράσουν τον σεβασμό: Η σκοτεινή ιστορία ενός εφοπλιστή που δανείστηκε όνειρα, φόρεσε ξένη επιτυχία και κατέληξε να πολεμά τους πάντες εκτός από τον εαυτό του!
Στους κύκλους της ναυτιλίας κυκλοφορεί εδώ και καιρό μια ιστορία που δεν γράφεται εύκολα στα δελτία Τύπου και δεν χωράει σε λαμπερές δεξιώσεις. Είναι η ιστορία ενός εφοπλιστή που δεν έφτιαξε την αυτοκρατορία του από το μηδέν, αλλά προσπάθησε απεγνωσμένα να πείσει τους πάντες –και κυρίως τον εαυτό του– ότι το έκανε.
Η αρχή ήταν μια «επένδυση»: μια start-up που έφερε την υπογραφή ενός νεαρού κληρονόμου, παιδιού παλιάς ναυτιλιακής οικογένειας. Όχι δικό του όραμα, όχι δικό του δημιούργημα. Μπήκε στο παιχνίδι από το πλάι, μέσω ενός φίλου, ενός ανθρώπου που άνοιγε πόρτες και έκλεινε συμφωνίες. Ο ίδιος προτιμούσε να μένει στη σκιά, μέχρι να έρθει η ώρα να παρουσιαστεί ως ο μεγάλος παίκτης.
Στην αρχή όλα έμοιαζαν να δουλεύουν. Υποσχέσεις για τεχνολογία, για καινοτομία. Λόγια βαριά, επενδύσεις βιαστικές, εγωισμοί φουσκωμένοι. Όταν όμως τα νούμερα άρχισαν να μην βγαίνουν και το όνειρο να τρίζει, ο εφοπλιστής μας δεν κοίταξε τον καθρέφτη. Έψαξε αμέσως κάποιον να κατηγορήσει.
Και τον βρήκε. Έναν άλλον συνεργάτη, έναν εύκολο στόχο. «Αυτός φταίει», έλεγε. «Με παραπλάνησε, με έριξε». Η ευθύνη μεταφέρθηκε σαν καυτό κάρβουνο, από χέρι σε χέρι, αρκεί να μην καίει τον ίδιο. Γιατί για εκείνον, το να παραδεχτεί λάθος θα σήμαινε να παραδεχτεί κάτι βαθύτερο: ότι δεν ήταν ποτέ ο αυτοδημιούργητος καπετάνιος που ήθελε να δείχνει.
Όταν οι κουβέντες δεν έφταναν, ήρθαν οι μπράβοι. Σκοτεινά ραντεβού, υπόγειες πιέσεις, απειλές που ψιθυρίζονταν αντί να γράφονται. Σαν να νόμιζε ότι με τη βία θα διορθώσει αυτό που δεν μπορούσε με μυαλό και σχέδιο. Αλλά η πραγματικότητα δεν λύγισε. Αντίθετα, γύρισε εναντίον του.
Οι δικαστικές αίθουσες έγιναν το νέο του πεδίο μάχης. Δικηγόροι πανάκριβοι, δικόγραφα σωρός, υποσχέσεις για «τελική δικαίωση». Κι όμως, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: ήττες, συμβιβασμοί, πόρτες που έκλειναν. Κάποια στιγμή, του προτάθηκε να φύγει. Να βγει από την υπόθεση με χρήματα, να σώσει ό,τι σώζεται και να συνεχίσει τη ζωή του. Μια καθαρή έξοδος.
Αρνήθηκε.
Όχι γιατί δεν τον συνέφερε. Αλλά γιατί δεν άντεχε την ιδέα ότι θα φύγει χωρίς να έχει «νικήσει». Γιατί μέσα του δεν πάλευε για την επιχείρηση, αλλά για κάτι πιο παλιό και πιο βαθύ: για την ανάγκη να αποδείξει ότι αξίζει, ότι δεν είναι απλώς «ο φίλος του τάδε» ή «ο επενδυτής μέσω τρίτων». Ήθελε να καλύψει ένα κόμπλεξ που τον ακολουθούσε χρόνια – το κόμπλεξ του ανθρώπου που ποτέ δεν ένιωσε πραγματικά εκτιμημένος.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η τραγωδία του. Όχι στα χαμένα λεφτά, ούτε στις αποτυχημένες συμφωνίες. Αλλά στο ότι, όσο περισσότερο προσπαθούσε να επιβληθεί, τόσο λιγότερο σεβασμό κέρδιζε. Στα σαλόνια τον ανεχόντουσαν, στα γραφεία του τον φοβόντουσαν, αλλά κανείς δεν τον εκτιμούσε. Γιατί ο σεβασμός δεν αγοράζεται και δεν επιβάλλεται. Κερδίζεται.
Αλλά η ιστορία του μένει σαν υπενθύμιση ότι στην εποχή της βιτρίνας και του θορύβου, η μεγαλύτερη ήττα είναι να μην καταφέρεις ποτέ να συμφιλιωθείς με το ποιος πραγματικά είσαι.
Γιατί, τελικά, μπορείς να αγοράσεις μετοχές, πλοία και τίτλους.
Αλλά δεν μπορείς να αγοράσεις σεβασμό.
Και σίγουρα δεν μπορείς να αγοράσεις τη λύτρωση από τον ίδιο σου τον εαυτό.
