Η υπόθεση του trafficking δεν είναι ένα μακρινό πρόβλημα που αφορά μόνο τη Λατινική Αμερική. Είναι μια διαδρομή που ξεκινά από τις «ζώνες ανοχής» της Κολομβίας και καταλήγει στους οίκους ανοχής της Αθήνας, μέσα από ένα σύστημα στρατολόγησης, μεταφοράς, χρέους και εξάρτησης.

Στη συνοικία Santa Fe της Μποκοτά, πορνεία, ναρκωτικά και βία συνυπάρχουν σε μια πραγματικότητα που λειτουργεί σχεδόν όλο το 24ωρο. Εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες και στοιχεία οργανώσεων, κορίτσια ξεκινούν να εκδίδονται ακόμη και από τα 16 τους χρόνια. Η οικονομική κρίση στη Βενεζουέλα, η ανεργία και η ακραία φτώχεια δημιουργούν συνθήκες ευαλωτότητας, τις οποίες εκμεταλλεύονται δίκτυα στρατολόγησης.

Το ρεπορτάζ που έφερε το θέμα στο προσκήνιο, σε τηλεοπτική έρευνα του ΑΠΕ – ΜΠΕ, περιγράφει πώς αυτή η «αλυσίδα» βρίσκει δρόμο προς την Ευρώπη και τελικά προς την Ελλάδα.

Trafficking: Medellín και Cartagena ως κόμβοι σεξοτουρισμού

Το Medellín και η Cartagena εμφανίζονται ως κομβικά σημεία, με έντονη τουριστική δραστηριότητα και ισχυρή νυχτερινή ζωή. Εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες που καταγράφονται στην ίδια έρευνα, κυκλώματα φέρονται να έχουν διασυνδέσεις με ευρωπαϊκά δίκτυα εκμετάλλευσης.

Η «έξοδος» προς την Ευρώπη συχνά παρουσιάζεται ως ευκαιρία εργασίας. Όμως για πολλές γυναίκες, το ταξίδι μετατρέπεται σε παγίδα: χρέος, έλεγχος κινήσεων και αδυναμία να αποχωρήσουν χωρίς κόστος.

Η ελληνική διάσταση: Μεταξουργείο και οδός Φυλής

Στην Αθήνα, το Μεταξουργείο συγκεντρώνει περίπου 70 οίκους ανοχής. Μαρτυρίες και επιτόπια εικόνα δείχνουν ότι σημαντικό ποσοστό των γυναικών προέρχεται από χώρες της Λατινικής Αμερικής, κυρίως Κολομβία, Βενεζουέλα και Βραζιλία.

Οι τιμές δείχνουν το μέγεθος της πίεσης: περίπου 10 ευρώ για 10 λεπτά, με τις ίδιες τις γυναίκες να αναφέρουν ότι σημαντικό μέρος καταλήγει στον οίκο ανοχής. Οι βάρδιες φτάνουν συχνά τις 10 ώρες, με πολλαπλούς πελάτες στην ίδια μέρα.

Στην οδό Φυλής, όπου λειτουργούν περίπου 130 οίκοι ανοχής, η τιμή ανεβαίνει στα 20 ευρώ. Το μερίδιο για τις γυναίκες μπορεί να είναι μεγαλύτερο, αλλά οι συνθήκες εξάρτησης περιγράφονται ως παρόμοιες.

Το «χρέος μεταφοράς» και η οικονομική ομηρία

Κεντρικό στοιχείο του μηχανισμού είναι το λεγόμενο «χρέος μεταφοράς». Σύμφωνα με μαρτυρίες που περιλαμβάνονται στην έρευνα του ΑΠΕ – ΜΠΕ, το αεροπορικό εισιτήριο συχνά καλύπτεται από διακινητές ή από ανθρώπους που διαχειρίζονται οίκους ανοχής. Το κόστος μετατρέπεται σε οφειλή, την οποία οι γυναίκες καλούνται να αποπληρώσουν μέσω της εργασίας τους.

Η αποπληρωμή μπορεί να απαιτεί μήνες, διάστημα κατά το οποίο η δυνατότητα αποχώρησης είναι περιορισμένη. Ακόμη κι όταν δεν περιγράφεται ευθέως σωματική βία, η οικονομική εξάρτηση λειτουργεί ως μέσο ελέγχου.

Trafficking: «Μια πανευρωπαϊκή αγορά» που προσαρμόζεται

Φορείς που δραστηριοποιούνται στην υποστήριξη γυναικών και θυμάτων εμπορίας ανθρώπων μιλούν για μια αγορά που ανανεώνεται συνεχώς, ακολουθώντας τη ζήτηση και αξιοποιώντας τα κενά. Παράλληλα, στερεότυπα γύρω από την εικόνα της «Λατίνας» λειτουργούν ως εμπορικό αφήγημα, τροφοδοτώντας μια αγορά που συχνά μένει στο ημίφως.

Τα στοιχεία και η αναντιστοιχία

Τα επίσημα δεδομένα για άδειες άσκησης επαγγέλματος σε αλλοδαπές είναι λίγα, ενώ δεν προκύπτει καταγραφή αδειών για γυναίκες από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Την ίδια στιγμή, η παρουσία δεκάδων ή και άνω των εκατό γυναικών λατινοαμερικανικής καταγωγής σε δύο μόνο περιοχές της Αθήνας δημιουργεί εμφανή αναντιστοιχία.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο διοικητικό ή υγειονομικό. Είναι ουσιαστικά κοινωνικό και θεσμικό: πόσο μεγάλο είναι το φαινόμενο, πόσο αποτελεσματικοί είναι οι έλεγχοι και πόσα περιστατικά παραμένουν αόρατα.

Σε κάθε περίπτωση, η διαδρομή από τη Santa Fe έως το Μεταξουργείο δεν μοιάζει με «μετανάστευση». Μοιάζει με μια αλυσίδα εκμετάλλευσης που αλλάζει μορφές, προσαρμόζεται και βρίσκει νέες διαδρομές — όσο υπάρχει ζήτηση και όσο τα κυκλώματα βρίσκουν χώρο να κινούνται.

Δείτε την εκπομπή του ΑΠΕ-ΜΠΕ:

Διαβάστε ακόμη: