Φόρος τιμής στους μεγαλύτερους Δημιουργούς της κλασσικής και σύγχρονης τέχνης, είναι η νέα ενότητα των έργων του εικαστικού Στάθη Βατανίδη, που παρουσιάζεται αυτές τις μέρες στην Γκαλερί Τεχνοχώρος στην Ακρόπολη. Μέσα από τη μακρά και πολυετή πορεία του στο χώρο της τέχνης, ο εικαστικός επέλεξε σε αυτή την έκθεση να συνδιαλεχθεί με καλλιτέχνες-δασκάλους που θαυμάζει και αγαπά. Οικείες φιγούρες και στοιχεία που ξεπροβάλλουν από τα τελάρα του, μας παραπέμπουν σε γνωστά κλασσικά αριστουργήματα.
Οι χαρτοπαίκτες του Paul Cézanne, η Guernica του Pablo Picasso μία πισίνα του David Hockney περιπλέκονται στο ζωγραφικό περιβάλλον του Βατανίδη δημιουργώντας έτσι μία μοναδική έκθεση, ένα αφιέρωμα στα αριστουργήματα της Ιστορίας της Τέχνης φιλοτεχνώντας μια εικονογραφημένη ιστορία της τέχνης. Ενσωματώνει στις συνθέσεις του καλλιτέχνη αρχετυπικές λεπτομέρειες από τα κλασικά αριστουργήματα, παλαιότερα και νεότερα, που τα γνώρισε είτε ζωντανά, είτε από βιβλία και τον συγκλόνισαν. Ο Μάνος Στεφανίδης προλογίζει εύστοχα και επιμελείται εξαιρετικά τον κατάλογο της έκθεσης.
Εμείς, συναντήσαμε τον εικαστικό στο «στήσιμο» της έκθεσης και μιλήσαμε μαζί του για την νέα του δουλειά.
–Στάθη, ο διάλογος με τους δασκάλους αποτελεί πάντα ένα πολύ εποικοδομητικό εργαλείο που μας βοηθά να το μαθαίνουμε το παρελθόν και να διαβάζουμε. Πώς προέκυψε η ιδέα για αυτή την έκθεση;
-Οι καλλιτέχνες, τόσο οι παλαιοί, όσο και οι νεότεροι αλληλοεπηρεάζονται μέσα στον χρόνο από καθημερινές προσλαμβάνουσες. Έτσι και αλλιώς, παρθενογένεση δεν υπάρχει. Όλοι εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε δανειστεί στοιχεία από αυτούς που μας έχουν στοιχειώσει στη εικαστική μας διαδρομή. Κάποιοι αφήνουν έντονο το στίγμα τους στην Τέχνη διαχρονικά.
Ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις είχε πει «οι έξυπνοι δανείζονται, οι ηλίθιοι μιμούνται». Έτσι και εγώ, ως καλλιτέχνης, ταπεινός μπροστά σε αυτούς, πλησιάζω τους Δασκάλους με σεβασμό ψηλαφίζοντας τον κόσμο τους.
Η ιδέα αυτή γεννήθηκε στην ανάγκη μου είναι πως θα τους ήθελα κοντά μου έστω και για λίγο, να τους εντάξω μέσα στον δικό μου εικαστικό κόσμο.
–Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε αυτή την ενότητα της δουλειάς σας σαν εικονογραφική ιστορία της Τέχνης. Πώς οδηγηθήκατε στην επιλογή των δασκάλων;
-Μην μπορώντας να εντάξω όλους του Δασκάλους στο έργο μου, έκανα μια επιλογή πιστεύοντας πώς οι συγκεκριμένοι πλησιάζουν τις συνθέσεις μου. Επέλεξα τους μέντορές μου ακολουθώντας μια νοερή διαδρομή από την Αναγέννηση στο Baroque αλλά και πιο προσφάτους. Ο Van gogh, ο Gauguin, ο Hockney αλλά και ο Balthus υπάρχουν στο Μουσείο μου.
Ο Van gogh είναι μια έντονα δραματική προσωπικότητα που αντικατοπτρίζεται στο έργο του με δυνατές πινελιές. Οι φιγούρες του κραυγάζουν στην ηρεμία τους. Επέλεξα λοιπόν από αυτόν «τους πατατοφάγους», έργο εμβληματικό, υψηλής έντασης, τον «Ζουάβο», έργο εκρηκτικό, με δυνατές κόκκινες πινελιές του. Από τον Εντουάρ Μανέ, εμβληματικό καλλιτέχνη του εμπρεσιονισμού, επέλεξα το «Πρωινό κάτω από τα δέντρα» γαλήνιο μεν, ανατρεπτικό δε. Έργο που ερεθίζει το κοινό αίσθημα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο ArtViews.gr
