Για τη σχέση του με τη μητέρα του μίλησε ο Σταμάτης Φασουλής, σημειώνοντας πως του είχε «αρρωστημένη αδυναμία». Ως παράδειγμα έφερε ένα περιστατικό κατά το οποίο η ίδια είχε πηδήξει από το παράθυρο επειδή άκουσε φρεναρίσματα, ενώ εκείνος καθόταν δίπλα της.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης, σε συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή «Καλύτερα Δε Γίνεται» το Σάββατο 21 Νοεμβρίου, αναφέρθηκε επίσης στις τελευταίες στιγμές της μητέρας του, καθώς και στον πατέρα του, με τον οποίο υπήρξε αποξενωμένος για χρόνια.
Ο Σταμάτης Φασουλής επισήμανε αρχικά πως η μητέρα του τον στήριξε πολύ όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική και τη σκηνοθεσία και πρόσθεσε: «Η μητέρα μου μου είχε τεράστια αδυναμία. Ήταν άρρωστο αυτό που είχε μαζί μου. Ήμουν δίπλα της, καθόμουν και έξω άκουσε φρεναρίσματα αυτοκινήτου και πήδηξε από το παράθυρο για να δει μήπως είμαι εγώ».
Έπειτα, εξήγησε πως για πολλά χρόνια δεν είχε ιδιαίτερες επαφές με τον πατέρα του, ωστόσο αυτό άλλαξε όταν ο ίδιος ασχολήθηκε με το θέατρο: «Με τον πατέρα μου οι σχέσεις μας δεν υπήρχαν σχεδόν… Σκέφτομαι πολλά πράγματα τα οποία δεν ήξερε ότι τα κατάλαβα. Κατάλαβα τι κίνδυνο έβλεπε σε εμένα και τι κομμάτια του εαυτού του και έκανε ότι δεν υπάρχουν. Μέχρι την εφηβεία μου ήμασταν πολύ καλά, με αγκάλιαζε. Μετά την εφηβεία έπεσε μια απόσταση και μια αποχή σχέσεων. Ήταν σαν να μην με έβλεπε και αυτό με πείραζε πάρα πολύ. Μόλις όμως βγήκα στο θέατρο, ο πατέρας μου ήταν μεγάλος μου θαυμαστής και ήταν κάθε βράδυ στο θέατρο», είπε.
Την περίοδο που η μητέρα του ήταν άρρωστη, ο Σταμάτης Φασουλής εξομολογήθηκε πως πέρασε πολύ δύσκολα: «Ο άνθρωπος που μου λείπει πιο πολύ είναι η μητέρα μου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, που ταλαιπωρούνταν, ήταν ό,τι χειρότερο έχω ζήσει. Δεν ήξερα πώς να την αντιμετωπίσω. Είχε άνοια και Αλτσχάιμερ, κάτι μεταξύ των δύο, χωρίς να της λείπει το χιούμορ. Αυτό το λάτρευα. Η τελευταία της λέξη ήταν ενώ βρισκόταν σε λήθαργο και ξαφνικά συνέρχεται και με βλέπει και καταλαβαίνει ότι έχει συνέλθει. Της λέω “μαμά, είσαι καλά;”. “Αλίμονο”, ήταν η τελευταία της λέξη».
Όπως ανέφερε κλείνοντας, το να βρεθεί σε αντίστοιχη κατάσταση είναι από τους μεγαλύτερους φόβους του: «Το να φύγω από τη ζωή δεν με πειράζει, αυτό που με πειράζει είναι το να αρχίσω να χάνω το μυαλό μου ή τις δυνάμεις του σώματός μου. Θα ήθελα να σβήσει το πράγμα, όχι να ξεφτιλιστεί».

