Η φονική τραγωδία στην Ελβετία ανοίγει επικίνδυνους συνειρμούς για την Ελλάδα, με το ζήτημα της ασφάλειας να απειλεί τον τουρισμό και να φωτίζει παθογένειες που κρύβονται πίσω από επιδοτήσεις, «αρπαχτές» και θεσμική ανοχή

Η διεθνής κοινή γνώμη παρακολούθησε συγκλονισμένη τη θανατηφόρα τραγωδία στο ελβετικό Κραν Μοντανά, όπου το βράδυ της Πρωτοχρονιάς 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο διαβόητο club «Le Constellation». Μια τραγωδία που έλαβε δικαίως τεράστια δημοσιότητα και έχει ήδη δημιουργήσει μείζον ζήτημα για τον χειμερινό τουρισμό της Ελβετίας, καθώς διαμορφώνεται η αίσθηση –και περνά προς τα έξω– ότι club και εστιατόρια λειτουργούν χωρίς ουσιαστικούς ελέγχους ασφαλείας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη ζωή των επισκεπτών.

Σε απλά λόγια, ένα τραγικό γεγονός αρκεί για να τινάξει στον αέρα το αφήγημα ασφάλειας ενός ολόκληρου τουριστικού μοντέλου. Και ήδη η ελβετική κυβέρνηση επιχειρεί με κάθε τρόπο να μετριάσει τις εντυπώσεις, φοβούμενη τις άμεσες επιπτώσεις στον τουρισμό.

Η σύγκριση, όμως, δεν σταματά στα σύνορα της Ελβετίας. Η υπόθεση του Κραν Μοντανά αγγίζει άμεσα και την Ελλάδα, στον βαθμό που το σοβαρό ζήτημα με το μπλακ άουτ στο Σύστημα Εναέριας Κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών και στα ελληνικά αεροδρόμια παραμένει άλυτο. Μπορεί να μην υπήρξε τραγωδία, μπορεί ο κίνδυνος να απεφεύχθη την τελευταία στιγμή, όμως στη διεθνή τουριστική αγορά το θέμα καταγράφηκε.

Στα μεγάλα πρακτορεία και στους tour operators, η ανησυχία για την ασφάλεια των ελληνικών αεροδρομίων είναι υπαρκτή. Και αυτό σε μια χώρα που ζει από τον τουρισμό – όχι από τις «επενδύσεις βιτρίνας» που φέρνουν ξένους, συχνά ανυπόληπτους, επιχειρηματίες να αγοράζουν τα πάντα με ελληνικά λεφτά και τραπεζικό χρήμα, αποκτώντας περιουσίες μπιρ παρά.

Η σύνδεση Ελβετίας – Ελλάδας δεν είναι θεωρητική. Είναι πραγματική. Όπως στην Ελβετία κάποιοι αγόραζαν Ferrari και πολυτελή αυτοκίνητα με επιδοτήσεις COVID, έτσι και στην Ελλάδα ευρωπαϊκά κονδύλια, αγροτικές επιδοτήσεις και «πράσινα» προγράμματα κατέληξαν σε χέρια ημετέρων: αγροτοπολιτικάντηδων, «Φραπέδων», «Φραπεδακίων» και κάθε λογής νταραβεριτζήδων του συστήματος.

Ένα σύστημα που επιβίωσε με εύκολες αρπαχτές, με υπογραφές πρωτοκλασάτων υπουργών και πιέσεις βουλευτών και υφυπουργών, μέχρι να έρθει η στιγμή που μια τραγωδία –εκτός συνόρων– να λειτουργήσει ως καθρέφτης. Και τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:
πόσο ασφαλής είναι τελικά η «βιτρίνα» που πουλάμε στον κόσμο;

Διαβάστε ακόμη: