Ένα τραπεζικό μοντέλο που ανατρέπει μία από τις βασικότερες αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται εδώ και δεκαετίες η τραπεζική δραστηριότητα επιχειρεί να οικοδομήσει η Revolut. Παρά την απόκτηση νέων τραπεζικών αδειών και τη ραγδαία αύξηση της πελατειακής της βάσης, η fintech των 115 δισ. δολαρίων δεν σκοπεύει να μετατραπεί σε έναν παραδοσιακό όμιλο που συγκεντρώνει καταθέσεις για να τις διοχετεύσει μαζικά σε δάνεια.
Ο διευθύνων σύμβουλος και συνιδρυτής της, Nik Storonsky, ξεκαθαρίζει σε συνέντευξή του στους Financial Times ότι στόχος είναι η Revolut να λειτουργεί με «ουσιαστικά μηδενικό ρίσκο», διατηρώντας εξαιρετικά περιορισμένη έκθεση στον πιστωτικό κίνδυνο.
Το μέγεθος της διαφοροποίησης είναι εντυπωσιακό. Ο δείκτης δανείων προς καταθέσεις της Revolut βρίσκεται σήμερα μόλις στο 6%, όταν σε μια τυπική τράπεζα κινείται περίπου στο 100%. Και, παρά την επέκταση του ομίλου, ο Storonsky δεν σχεδιάζει να τον αφήσει να ξεπεράσει το 10%-20%.
Ακόμη και τα δάνεια που θα χορηγεί η Revolut δεν είναι απαραίτητο ότι θα παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στον ισολογισμό της. Η στρατηγική προβλέπει την πώλησή τους σε τρίτους, είτε αυτούσιων είτε μέσω τιτλοποιήσεων, περιορίζοντας με αυτόν τον τρόπο την έκθεση της εταιρείας σε πιθανές πιστωτικές ζημιές.
Καταθέσεις 50 δισ. στερλινών, δάνεια μόλις 2,2 δισ.
Η εικόνα του ισολογισμού αποτυπώνει ήδη αυτή τη φιλοσοφία. Στο τέλος του 2025, η Revolut διέθετε δανειακό χαρτοφυλάκιο μόλις 2,2 δισ. στερλινών, την ώρα που οι καταθέσεις και τα υπόλοιπα των πελατών της είχαν φθάσει τα 50,2 δισ. στερλίνες.
Με βάση αυτά τα στοιχεία, ο δείκτης δανείων προς καταθέσεις διαμορφωνόταν περίπου στο 4,4%. Πρόκειται για επίπεδο που απέχει θεαματικά από τα δεδομένα των παραδοσιακών τραπεζών.
Η εξήγηση βρίσκεται στη διαφορετική δομή εσόδων. Ενώ για τις κλασικές τράπεζες η διαφορά μεταξύ των επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων αποτελεί βασική πηγή κερδοφορίας, στη Revolut οι προμήθειες αντιπροσώπευαν το 76% των εσόδων.
Με άλλα λόγια, η Revolut επιδιώκει να αξιοποιεί τη μεγάλη πελατειακή της βάση για την πώληση χρηματοοικονομικών υπηρεσιών και προϊόντων, χωρίς να φορτώνει τον ισολογισμό της με τον πιστωτικό κίνδυνο που συνοδεύει έναν μεγάλο όγκο δανείων.
Το στοίχημα των 80 εκατ. πελατών
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι έχει πλέον 80 εκατ. πελάτες σε 40 χώρες, ενώ φιλοδοξεί να αποκτήσει παρουσία ως καταναλωτική τράπεζα σε περισσότερες από 100 αγορές.
Η διείσδυσή της σε ορισμένες χώρες είναι ήδη εξαιρετικά υψηλή. Στην Ιρλανδία, σύμφωνα με τους Financial Times, περίπου τέσσερις στους πέντε πολίτες χρησιμοποιούν Revolut.
Το επόμενο στοίχημα, ωστόσο, είναι δυσκολότερο: η εφαρμογή να πάψει να λειτουργεί για πολλούς πελάτες ως συμπληρωματικός λογαριασμός ή μέσο πληρωμών και να εξελιχθεί στην κύρια τραπεζική σχέση τους.
Οι νέες άδειες δημιουργούν το θεσμικό υπόβαθρο για αυτή τη μετάβαση. Τον Μάρτιο η βρετανική Prudential Regulation Authority έδωσε το πράσινο φως για την έναρξη λειτουργίας της βρετανικής τράπεζας της Revolut, τερματίζοντας μια περίοδο 20 μηνών περιορισμών.
Τον Αύγουστο ακολούθησε η πλήρης τραπεζική άδεια στη Γαλλία, η δεύτερη τραπεζική βάση της Revolut στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά τη Λιθουανία, ενώ στις 3 Σεπτεμβρίου το αμερικανικό Office of the Comptroller of the Currency έδωσε υπό όρους έγκριση για αμερικανική εθνική τραπεζική άδεια.
Η αντίθετη στρατηγική της Monzo
Η επιλογή της Revolut γίνεται ακόμη πιο χαρακτηριστική εάν συγκριθεί με εκείνη της βρετανικής Monzo, η οποία έχει κινηθεί περισσότερο προς το παραδοσιακό τραπεζικό μοντέλο.
Τα έσοδα της Monzo από τον δανεισμό αυξήθηκαν κατά 39% στη χρήση που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2026, συμβάλλοντας στην άνοδο των συνολικών εσόδων κατά επίσης 39%, στα 1,7 δισ. στερλίνες.
Η Revolut επιλέγει ουσιαστικά τον αντίθετο δρόμο: μεγάλη καταθετική βάση, περιορισμένος δανεισμός και έμφαση στις προμήθειες και στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες που μπορούν να αποφέρουν έσοδα χωρίς αντίστοιχη αύξηση του πιστωτικού κινδύνου.
Τα μαθήματα από Lehman και Credit Suisse
Πίσω από αυτή τη φιλοσοφία βρίσκεται και η επαγγελματική διαδρομή του Storonsky. Πριν ιδρύσει τη Revolut το 2015, είχε εργαστεί στις συναλλαγές παραγώγων μετοχών στη Lehman Brothers και αργότερα στην Credit Suisse.
Ο ίδιος θυμάται ότι το trading book της Lehman μπορούσε να καταγράψει απώλειες εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων μέσα σε μία ημέρα, ενώ στην Credit Suisse είδε από κοντά τις επιπτώσεις των εσωτερικών συγκρούσεων.
«Απλώς δεν πρέπει να αναλαμβάνεις ρίσκο σε περίπλοκα πράγματα», ανέφερε στους Financial Times, συνοψίζοντας τη φιλοσοφία πάνω στην οποία επιχειρεί να χτίσει τη Revolut.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η απόδοση ιδίων κεφαλαίων (ROE) της εταιρείας, εφόσον αφαιρεθεί το πλεονάζον κεφάλαιο, φθάνει στο 40%-50%, περίπου διπλάσια από εκείνη των ανταγωνιστών με τις καλύτερες επιδόσεις. Πρόκειται πάντως για εκτίμηση που έδωσε ο ίδιος ο Storonsky.
Το άλλο πρόσωπο της εκρηκτικής ανάπτυξης
Η διεθνής επέκταση δεν είναι χωρίς εμπόδια. Ο Storonsky αναγνωρίζει ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις και οι διεθνείς κυρώσεις περιορίζουν τις δυνατότητες δραστηριοποίησης ενός χρηματοπιστωτικού ομίλου σε αρκετές αγορές.
Παράλληλα, η ταχύτατη αύξηση των πελατών έχει καταστήσει ιδιαίτερα απαιτητικό τον έλεγχο και την ταυτοποίησή τους. Τον Απρίλιο του 2025, η Τράπεζα της Λιθουανίας επέβαλε πρόστιμο 3,5 εκατ. ευρώ στη Revolut για ζητήματα που σχετίζονταν με τους ελέγχους κατά της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η εταιρεία αποκάλυψε επίσης ότι απατεώνας, ο οποίος εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος κρατικής υπηρεσίας, κατάφερε να αποκτήσει στοιχεία πελατών υποβάλλοντας ψευδή αιτήματα παροχής πληροφοριών.
Για τη Revolut, επομένως, η επόμενη φάση ανάπτυξης δεν θα κριθεί μόνο από το πόσες τραπεζικές άδειες ή πόσα εκατομμύρια νέους πελάτες θα αποκτήσει. Το μεγάλο πείραμα είναι εάν μπορεί να εξελιχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους διεθνείς τραπεζικούς ομίλους διατηρώντας ταυτόχρονα τον δανεισμό σε ένα κλάσμα των καταθέσεών της.
Εφόσον το μοντέλο αποδειχθεί βιώσιμο σε μεγαλύτερη κλίμακα, η Revolut θα έχει καταφέρει κάτι ασυνήθιστο για τον τραπεζικό κλάδο: να διαθέτει δεκάδες δισεκατομμύρια σε καταθέσεις και εκατομμύρια πελάτες, αλλά να στηρίζει την κερδοφορία της πολύ λιγότερο στον δανεισμό από ό,τι μια παραδοσιακή τράπεζα.
