Υπήρξε κάποτε διεθνής παίκτης, με συμμετοχή σε μεγάλες διοργανώσεις, με φανέλα της Εθνικής, με παρουσία που δεν αμφισβητήθηκε ποτέ εντός των τεσσάρων γραμμών.

Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική. Όχι αγωνιστικά — διοικητικά. Και κυρίως, θεσμικά.

Με δηλώσεις που φωτογραφίζουν τον προπονητή του Αμαρουσίου, ο επί χρόνια υπάλληλος του Βαγγέλη Λιόλιου και της ΕΟΚ, Δήμος Ντικούδης, υπό τον ρόλο του υπεύθυνου εθνικών ομάδων, αποφάσισε να τιμήσει τον μισθό του.

Προφανώς θιγόμενος από τα όσα ειπώθηκαν, αντιλαμβανόμενος ότι και ο ίδιος ανήκει στο σάπιο σύστημα του ελληνικού μπάσκετ και ότι έχει απέναντί του όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για το άθλημα, επέλεξε να τοποθετηθεί μέσω Facebook, γράφοντας:

«Όταν δεν μπορείς πλέον να προπονήσεις και είσαι κοντά στο να υποβιβάσεις έναν σύλλογο με δύο εκατομμύρια μπάτζετ, πρέπει να βρεις άλλους τρόπους να μείνεις στο επίκεντρο! Κοίτα τον γ@μ#μ€ν0 καθρέφτη».

Το ζήτημα δεν είναι το ύφος. Το ύφος απλώς αποκαλύπτει το επίπεδο. Το ζήτημα είναι ο ρόλος.

Ένας πρώην διεθνής αθλητής, που θα μπορούσε να λειτουργεί ως θεσμικό αντίβαρο, ως φωνή ισορροπίας, ως πρόσωπο που ενώνει — επιλέγει να λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας ενός συστήματος που εδώ και χρόνια απαξιώνει το προϊόν, αποξενώνει φιλάθλους και διχάζει τον χώρο.

Αντί να υψώσει ανάστημα απέναντι σε παθογένειες που καταγγέλλονται δημόσια και οδηγούν τον καλύτερο Έλληνα προπονητή στο να ξεσπάσει on camera, έχοντας το παιδί του αγκαλιά, αντί να απαιτήσει διαφάνεια και αξιοκρατία, επιλέγει τη σύγκρουση χαμηλού επιπέδου και την πλήρη ταύτιση με τη διοίκηση, παρά το ότι είναι βέβαιο πως γνωρίζει το βρώμικο παιχνίδι που παίζεται εις βάρος της ΚΑΕ Μαρούσι.

Όχι ως ανεξάρτητος παράγοντας. Αλλά ως μισθοδοτούμενος κρίκος της αλυσίδας.

Η πραγματική πτώση δεν είναι αγωνιστική. Είναι θεσμική και ηθική.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να υπηρετείς το μπάσκετ και άλλο να υπηρετείς το σύστημα.

Άλλο να υπερασπίζεσαι το άθλημα και άλλο να υπερασπίζεσαι τη θέση σου.

Ο απόλυτος ξεπεσμός ενός αθλητή που δεν θα μετριέται πλέον από τις νίκες που κατέκτησε, αλλά από τις επιλογές που έκανε όταν αποχώρησε από το παρκέ και αποφάσισε να ξεπουλήσει την ιστορία του.

Και στην προκειμένη περίπτωση, η μετάβαση από την εθνική φανέλα στον διοικητικό ρόλο δεν συνοδεύτηκε από το ανάλογο ανάστημα.

Όσο ψηλά μπορεί να φτάσει κάποιος ως αθλητής, τόσο χαμηλά μπορεί να πέσει ως παράγοντας — όταν επιλέγει τον μισθό αντί της αξιοπρέπειας.

Υ.Γ.: Στη φωτογραφία ο Δήμος Ντικούδης με την αυτοβιογραφία του (ούτε ο Νίκος Γκάλης να ήταν δηλαδή), για την οποία οι πληροφορίες λένε ότι μέχρι και σήμερα κατέχει το ρεκόρ χειρότερων πωλήσεων του εκδοτικού οίκου!

Διαβάστε ακόμη: