Ένας από τους μεγάλους Έλληνες εφοπλιστές, ο οποίος διατηρεί διαχρονικά στενές σχέσεις με τη Ρωσία, βρέθηκε να αποκομίζει τεράστια οικονομικά οφέλη εκμεταλλευόμενος την κρίση στο Ορμούζ και τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Η δραστηριότητά του επικεντρώθηκε στην αξιοποίηση των γεωπολιτικών συγκρούσεων για τη μεγιστοποίηση των κερδών του, σε μια περίοδο παγκόσμιας αστάθειας.
Τα δεξαμενόπλοια του εν λόγω εφοπλιστή διέσχιζαν καθημερινά την εμπόλεμη ζώνη του Ορμούζ, αποτελώντας μέρος ενός μηχανισμού μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου, παρά τις ρητές διεθνείς απαγορεύσεις. Η συστηματική παράκαμψη των κυρώσεων επέτρεψε στον στόλο του να κινείται εκεί που άλλοι αδυνατούσαν, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα.
Σύμφωνα με παράγοντες της διεθνούς ναυτιλίας, η απρόσκοπτη κίνηση των πλοίων του οφειλόταν σε ένα ντίλ με τους Ιρανούς, ώστε να μην δέχονται χτυπήματα. Η συμφωνία αυτή φέρεται να μεθοδεύτηκε μέσω Ρωσίας και, όπως προκύπτει από τις κινήσεις των πλοίων, τηρήθηκε αυστηρά. Η διαμεσολάβηση της Μόσχας λειτούργησε ως εγγύηση για την ασφάλεια των φορτίων του στην περιοχή.
Οι μοναδικές εξαιρέσεις καταγράφηκαν όταν τα δεξαμενόπλοιά του δέχτηκαν επίθεση από τους Χούθι μόλις δύο φορές, γεγονός που αποδίδεται σε έλλειψη ενημέρωσης των ανταρτών ότι τα συγκεκριμένα πλοία ήταν προστατευόμενα.
Ταυτόχρονα, η δραστηριότητά του προκάλεσε την αντίδραση της άλλης πλευράς, με αποτέλεσμα να στοχοποιηθεί από τους Ουκρανούς, οι οποίοι είναι σε πλήρη γνώση των προνομιακών σχέσεων που διατηρεί ο εφοπλιστής με το σύστημα Πούτιν.
