Μία πρώην «βοηθός» του Τζέφρι Επστάιν περιέγραψε πώς ο καταδικασμένος για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστής είχε δημιουργήσει ένα ολόκληρο σύστημα κακοποίησης, μέσα στο οποίο οι γυναίκες δεν κρατούνταν με ορατά δεσμά, αλλά με φόβο, εξάρτηση, ψυχολογική χειραγώγηση και εκβιασμό.

Η γυναίκα, η οποία μίλησε στο BBC με το ψευδώνυμο «Άνια», υποστηρίζει ότι για χρόνια βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο του Επστάιν. Ζούσε σε διαμέρισμα που εκείνος της είχε παραχωρήσει στο Μανχάταν, εργαζόταν όλες τις ώρες για λογαριασμό του και εξαρτιόταν οικονομικά από αυτόν, ενώ παράλληλα, όπως καταγγέλλει, υφίστατο συστηματική σεξουαλική κακοποίηση.

«Δεν ήσουν αλυσοδεμένη σε κάποια πόρτα. Δεν ήσουν κλειδωμένη σε ένα υπόγειο. Οι αλυσίδες δεν ήταν εμφανείς, αλλά υπήρχαν», λέει.

Η έξωση που έγινε η αρχή της ελευθερίας

Μία εβδομάδα μετά τον θάνατο του Επστάιν στη φυλακή, το 2019, η Άνια άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός της στην East 66th Street της Νέας Υόρκης.

Απέναντί της, όπως υποστηρίζει, βρισκόταν ο αδελφός του χρηματιστή, Μαρκ Επστάιν, ο οποίος της είπε ότι έπρεπε να φύγει. Ο Μαρκ Επστάιν αρνείται ότι γνώριζε τις εγκληματικές πράξεις του αδελφού του.

Η Άνια έχασε μέσα σε μία στιγμή το σπίτι στο οποίο ζούσε επί χρόνια. Ταυτόχρονα, όμως, άρχισε να απομακρύνεται από ένα σύστημα εξάρτησης που είχε καταπιεί σχεδόν ολόκληρη την ενήλικη ζωή της.

Ο ίδιος ο Επστάιν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, συνήθιζε να περιγράφει το δίκτυο που είχε δημιουργήσει ως «αίρεση» και τον εαυτό του ως τον αρχηγό της.

Οι γυναίκες που αποκαλούσε “βοηθούς”

Οι λεγόμενες «βοηθοί» αποτελούσαν μία ομάδα περίπου 12 γυναικών κάθε δεδομένη χρονική περίοδο. Ο Επστάιν τις στέγαζε, έλεγχε τα οικονομικά τους και απαιτούσε να βρίσκονται στη διάθεσή του οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας ή της νύχτας.

Οι γυναίκες προσελκύονταν, σύμφωνα με την Άνια, με ψεύτικες επαγγελματικές προτάσεις και υποσχέσεις για καριέρα στον χώρο του μόντελινγκ, των επιχειρήσεων ή της κοινωνικής δικτύωσης.

Αφού αποκτούσε την εμπιστοσύνη τους, ο Επστάιν επιχειρούσε να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής τους. Καθόριζε πού θα μένουν, ποιους θα συναντούν, πότε θα βγαίνουν από το σπίτι και με ποιους θα μιλούν.

Τις υποτιμούσε διαρκώς, παρακολουθούσε εμμονικά το σώμα και την εμφάνισή τους και στη συνέχεια παρουσιαζόταν ως ο μοναδικός άνθρωπος που μπορούσε να τις προστατεύσει ή να τις βοηθήσει.

«Ήταν ολόκληρη παγίδα»

Η Άνια είχε μεγαλώσει στη Ρωσία και είχε εργαστεί ως μοντέλο για πολυτελείς οίκους, μεταξύ των οποίων οι Fendi και Chanel.

Στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής της γνώρισε σε πρακτορείο του Παρισιού τον κυνηγό μοντέλων Ντάνιελ Σιάντ. Εκείνος επαίνεσε την ευφυΐα της και της πρότεινε να τη συστήσει σε έναν ισχυρό άνδρα με σημαντικές διασυνδέσεις στη μόδα: τον Τζέφρι Επστάιν.

Η Άνια πιστεύει πλέον ότι δεν επρόκειτο για μια τυχαία γνωριμία.

«Ήταν ολόκληρη παγίδα», λέει, χαρακτηρίζοντας τον Σιάντ «ουσιαστικά επαγγελματία διακινητή ανθρώπων». Το όνομά του εμφανίζεται χιλιάδες φορές στους φακέλους Επστάιν που δημοσιοποιήθηκαν από την αμερικανική κυβέρνηση.

Η πρώτη συνάντηση στο Παρίσι

Η πρώτη συνάντησή της με τον Επστάιν πραγματοποιήθηκε στο τεράστιο διαμέρισμά του στο Παρίσι, κοντά στην Αψίδα του Θριάμβου.

Στους τοίχους υπήρχαν φωτογραφίες του χρηματιστή με ισχυρούς πολιτικούς, επιχειρηματίες και προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον. Η παρουσία και άλλων γυναικών στον χώρο έκανε την Άνια να αισθανθεί ασφαλής.

Σύμφωνα με την ίδια, ο Επστάιν της ζήτησε να γδυθεί, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να εξετάσει το σώμα της για τις ανάγκες της καριέρας της στο μόντελινγκ.

Της είπε ότι δεν βρισκόταν σε καλή φυσική κατάσταση, ότι ήταν τεμπέλα και ότι έπρεπε να γυμναστεί. Παράλληλα, τη ρωτούσε για την οικογένειά της, τα ενδιαφέροντά της, τα όνειρα και τις ανασφάλειές της.

Οι ερωτήσεις αυτές την έκαναν να πιστέψει ότι ενδιαφερόταν πραγματικά για εκείνη. Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζει, ο Επστάιν συγκέντρωνε πληροφορίες για όσα είχαν σημασία για τα θύματά του, ώστε αργότερα να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει εναντίον τους.

Οι ψεύτικες υποσχέσεις καριέρας

Για σχεδόν έναν χρόνο, η Άνια γυμναζόταν εντατικά, προσπαθώντας να αποκτήσει το σώμα που της έλεγε ότι απαιτούσε η αγορά της Νέας Υόρκης.

Συνεργάτες του Επστάιν ζητούσαν τακτικά ενημέρωση για την πρόοδό της, ενώ ο ίδιος την πίεζε να του στέλνει φωτογραφίες, ακόμη και γυμνές.

Τελικά, της κανόνισε συνάντηση με τη συνιδρύτρια του πρακτορείου Next Management, Φέιθ Κέιτς. Μετά τη συνάντηση, της ανακοίνωσε ότι το πρακτορείο δεν ήθελε να συνεργαστεί μαζί της, επειδή δεν ήταν αρκετά καλή.

Χρόνια αργότερα, όταν δημοσιοποιήθηκαν σχετικά έγγραφα, η Άνια ανακάλυψε ότι το πρακτορείο την είχε απορρίψει έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συνάντηση. Κατάλαβε τότε ότι ο Επστάιν την κρατούσε σκόπιμα σε αναμονή, καλλιεργώντας ελπίδες που γνώριζε ότι δεν θα πραγματοποιούνταν.

Η πρώτη καταγγελλόμενη επίθεση

Όταν πλέον ήταν απογοητευμένη και ευάλωτη, ο Επστάιν της πρότεινε να τον επισκεφθεί στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, όπου εξέτιε την ποινή του σε καθεστώς ημερήσιας άδειας.

Σύμφωνα με την καταγγελία της, την οδήγησε σε ένα πίσω δωμάτιο και τη βίασε.

Μετά την επίθεση, την έφερε μπροστά στις υπόλοιπες γυναίκες και αστειεύτηκε λέγοντας ότι ήταν «τόσο ντροπαλή». Οι γυναίκες γέλασαν και η Άνια άρχισε να αμφισβητεί τη δική της αντίδραση.

«Πίστευα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα και όχι με εκείνον», αναφέρει.

Η ταπείνωση, η κανονικοποίηση της συμπεριφοράς και η παρουσία άλλων γυναικών λειτουργούσαν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ως μηχανισμός που μπέρδευε τα θύματα και τα έκανε να αμφισβητούν όσα είχαν υποστεί.

Από το μόντελινγκ στην απόλυτη εξάρτηση

Όταν οι υποσχέσεις για καριέρα στο μόντελινγκ κατέρρευσαν, ο Επστάιν τής πρότεινε να εργαστεί ως προσωπική βοηθός του.

Της υποσχέθηκε ότι θα τη μάθαινε μια πραγματική δουλειά, θα ταξίδευε και θα γνώριζε σημαντικούς ανθρώπους. Στην πράξη, όμως, όπως καταγγέλλει, περνούσε τις ημέρες της περιμένοντας να της αναθέσει κάποια δουλειά και δεχόταν διαρκώς προσβολές.

Δεν μπορούσε να φύγει από το σπίτι χωρίς την άδειά του. Όταν αρρώσταινε και χρειαζόταν γιατρό, εκείνος της έλεγε: «Εγώ είμαι η ασφάλιση υγείας σου».

Δεν διέθετε τραπεζικό λογαριασμό, σταθερό εισόδημα ή τα έγγραφα που χρειαζόταν για να νοικιάσει δικό της σπίτι. Ο Επστάιν μπορούσε ανά πάσα στιγμή να την πετάξει έξω από το διαμέρισμα και ύστερα να εμφανιστεί ξανά ως ο άνθρωπος που θα τη στήριζε.

Τα χρέη και ο φόβος της απόδρασης

Η Άνια θυμάται μία περίπτωση κατά την οποία μία άλλη βοηθός κατάφερε να φύγει.

Ο Επστάιν προσέλαβε ιδιωτικό ερευνητή για να την εντοπίσει και στη συνέχεια έδειξε στις υπόλοιπες γυναίκες ένα email, σύμφωνα με το οποίο η γυναίκα τού χρωστούσε 700.000 δολάρια.

Το μήνυμα ήταν σαφές: όποια έφευγε θα βρισκόταν αντιμέτωπη με οικονομικές απαιτήσεις και καταδίωξη.

Ο φόβος δεν περιοριζόταν στα χρήματα. Ο Επστάιν, σύμφωνα με την Άνια, συγκέντρωνε φωτογραφίες, βίντεο και προσωπικά μηνύματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εκβιαστικό υλικό.

Η “βιβλιοθήκη αποδεικτικών στοιχείων”

Σε μία περίπτωση, ο χρηματιστής συγκέντρωσε τις βοηθούς του για φωτογράφιση και τις ενθάρρυνε να βγάλουν τα ρούχα τους και να χορεύουν μπροστά στην κάμερα.

«Με αυτόν τον τρόπο ξέρω ότι δεν θα στραφείτε ποτέ εναντίον μου», φέρεται να τους είπε.

Η Άνια υποστηρίζει ότι τέτοιο υλικό αποτελούσε τη δική του «βιβλιοθήκη αποδεικτικών στοιχείων». Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να εμφανιστούν οι γυναίκες ως πρόθυμες ή για να αμφισβητηθούν μελλοντικές καταγγελίες τους.

Ο Επστάιν τις υποχρέωνε επίσης να του στέλνουν email γεμάτα ευγνωμοσύνη και εγκωμιαστικά σχόλια.

Οι επιστολές αυτές θα μπορούσαν αργότερα να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους: πώς μπορούσαν να ισχυριστούν ότι κακοποιούνταν, όταν τον ευχαριστούσαν διαρκώς;

Τις έστρεφε τη μία εναντίον της άλλης

Άλλος ένας τρόπος ελέγχου ήταν η καλλιέργεια δυσπιστίας ανάμεσα στις γυναίκες.

Ο Επστάιν έλεγε στη μία ότι κάποια άλλη τη θεωρούσε άχρηστη, τεμπέλα ή ανεπαρκή. Στη συνέχεια παρουσιαζόταν ως ο μοναδικός άνθρωπος που την υπερασπιζόταν.

Με αυτόν τον τρόπο εμπόδιζε τις βοηθούς να δημιουργήσουν μεταξύ τους πραγματικές σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.

Η απομόνωση τις καθιστούσε πιο ευάλωτες και περισσότερο εξαρτημένες από εκείνον.

Η επέμβαση που της άφησε ουλές

Η Άνια αποκάλυψε ακόμη ότι ο Επστάιν την υποχρέωσε να αφαιρέσει χειρουργικά ένα μικρό τατουάζ από την κοιλιά της.

Αντί να ακολουθήσει θεραπεία με λέιζερ, που θα απαιτούσε χρόνο, ζήτησε από γιατρό να κόψει το τμήμα του δέρματος στο οποίο βρισκόταν το τατουάζ.

Η επέμβαση άφησε έντονες ουλές. Έναν χρόνο αργότερα, επειδή δεν του άρεσε το αποτέλεσμα, ο Επστάιν φέρεται να επέμεινε να υποβληθεί ξανά στην ίδια διαδικασία.

Το “οικοσύστημα κακοποίησης”

Το δυσκολότερο κομμάτι της μαρτυρίας της αφορά τη στρατολόγηση άλλων γυναικών.

Κάθε βοηθός, όπως λέει, έπρεπε να φέρει τουλάχιστον μία ακόμη νεαρή γυναίκα στον κύκλο του Επστάιν.

«Είτε είναι μία είτε δέκα, έχεις ήδη γίνει συνεργός», αναφέρει με δάκρυα στα μάτια.

Ο Επστάιν είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα σύστημα μέσα στο οποίο τα ίδια τα θύματα, φοβισμένα και χειραγωγημένα, συμμετείχαν στη διεύρυνση του δικτύου.

Η παρουσία διάσημων επιχειρηματιών και πολιτικών στο σπίτι του ενίσχυε την εντύπωση ότι ήταν ένας απολύτως νόμιμος, ισχυρός και προστατευμένος άνθρωπος.

«Όταν βλέπεις ανθρώπους όπως ο Μπιλ Γκέιτς να έρχονται στο σπίτι του και να του σφίγγουν το χέρι, σκέφτεσαι: “Ποια είμαι εγώ για να το αμφισβητήσω;”», λέει.

Μίλησε μόνο μετά τον θάνατό του

Η Άνια και η επίσης πρώην βοηθός του Επστάιν, Σάρα Κέλεν, έχουν λάβει αποζημίωση από το Ταμείο Αποζημίωσης Θυμάτων που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατό του.

Για τη χορήγηση των αποζημιώσεων απαιτούνταν στοιχεία που επιβεβαίωναν τις καταγγελίες κακοποίησης.

Η Άνια παραδέχεται ότι όσο ο Επστάιν ήταν ζωντανός δεν είχε μιλήσει σε κανέναν για όσα συνέβαιναν.

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια και να δημοσιοποιηθούν χιλιάδες έγγραφα, για να μπορέσει να καταλάβει πλήρως το μέγεθος της εξαπάτησης και της χειραγώγησης που είχε υποστεί.

Πλέον μιλά με την ελπίδα ότι η ιστορία της θα βοηθήσει έστω και μία γυναίκα να αναγνωρίσει τα αόρατα δεσμά μιας κακοποιητικής σχέσης και να καταφέρει να φύγει.

Διαβάστε ακόμη: