Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορείται ότι αντιμετωπίζει ακόμη και κρίσιμα εθνικά ζητήματα με πολιτικά μέτρα και σταθμά, προσαρμόζοντας τη στάση του ανάλογα με τη συγκυρία. Αυτή τη φορά η συζήτηση άναψε με αφορμή τη σαφή αντίθεσή του στο ενδεχόμενο ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, μια θέση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί θυμίζουν τον ρόλο που είχε διαδραματίσει ο ίδιος πριν από λίγα χρόνια στην περίπτωση της Βόρειας Μακεδονίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης όταν εξέφρασε δημόσια τη διαφωνία του με τα σενάρια ένταξης της Λευκωσίας στη Βορειοατλαντική Συμμαχία. Υποστήριξε ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί αυτονόητα παράγοντα ασφάλειας για την περιοχή και ενδέχεται να περιπλέξει ακόμη περισσότερο τις ισορροπίες γύρω από το Κυπριακό, σε μια ήδη εύθραυστη γεωπολιτική συγκυρία στην Ανατολική Μεσόγειο. Κατά τον ίδιο, η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να διατηρήσει μια πιο ευέλικτη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, αποφεύγοντας τη συμμετοχή σε στρατιωτικές συμμαχίες που θα μπορούσαν να οξύνουν τις περιφερειακές εντάσεις.

Οι επικριτές του, ωστόσο, κάνουν λόγο για μια εμφανή πολιτική αντίφαση. Υπενθυμίζουν ότι το 2018 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προχώρησε στη Συμφωνία των Πρεσπών, μια ιστορική συμφωνία που έλυσε το ονοματολογικό ζήτημα με τη Βόρεια Μακεδονία και άνοιξε τον δρόμο για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Τότε η επιλογή αυτή παρουσιάστηκε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα ως στρατηγική κίνηση σταθερότητας για τα Βαλκάνια και ως βήμα που ενίσχυε τον δυτικό προσανατολισμό της περιοχής.

Στο πλαίσιο εκείνης της πολιτικής, η Αθήνα όχι μόνο δεν αμφισβήτησε τη διεύρυνση της Συμμαχίας αλλά στήριξε ενεργά την ενταξιακή πορεία της γειτονικής χώρας. Η ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ ολοκληρώθηκε τελικά στις 27 Μαρτίου 2020, καθιστώντας τη το 30ό μέλος της Συμμαχίας, μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και την άρση του ελληνικού βέτο που για χρόνια μπλόκαρε τη διαδικασία.

Η σημερινή στάση του Αλέξη Τσίπρα για την Κύπρο επαναφέρει έτσι στο προσκήνιο το ζήτημα της συνέπειας στην εξωτερική πολιτική. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι κάνουν λόγο για δύο διαφορετικά μέτρα και σταθμά, υποστηρίζοντας ότι η στάση του αλλάζει ανάλογα με το πολιτικό περιβάλλον. Από την πλευρά του, πάντως, ο ίδιος επιμένει ότι κάθε γεωπολιτική περίπτωση έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την ίδια συνταγή.

Το βέβαιο είναι ότι η συζήτηση δύσκολα θα κοπάσει σύντομα, καθώς αγγίζει ζητήματα στρατηγικής, συμμαχιών και γεωπολιτικών ισορροπιών σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή όπως η Ανατολική Μεσόγειος.

Διαβάστε ακόμη: