Στην Ελλάδα, έχει ιστορικά αποδειχθεί πως η τοπική αυτοδιοίκηση προσφέρεται για μεγαλαυχείς κορόνες, φαντασιώσεις μεγαλείου και για «παραμύθια φούρναρη».

Τα πουλάνε πληθωρικά οι λαϊκοί άρχοντες στους πολίτες τους, τους οποίους αντιμετωπίζουν -περίπου- ως ηλίθιους.

Έχω και στο παρελθόν υποστηρίξει πως το φαινόμενο έχει μειωθεί, αλλά κάποιοι αιρετοί (κατά βάση, δημαρχαίοι), βαστάνε δυναμικά τις καλύτερες σχετικές παραδόσεις….

Εξέχον παράδειγμα πλέον, ο κ. Θεόδωρος Μουριάδης, εκλεγμένος σε μια από τις ομορφότερες πόλεις στην Ελλάδα, στην Καβάλα.

Ο συνταξιούχος στρατιωτικός και νυν δήμαρχος (που ακούγεται βεβαίως πως πέρασε ωραία χρόνια υπηρετώντας στην ΚΥΠ και όχι σε κάποια μάχιμη μονάδα..), περιγράφεται ως γενικώς συμπαθής άνθρωπος.

Έρχεται όμως μια ώρα που όλα αλλάζουν…

Στο μέσο μιας δεύτερης θητείας, ο κ. Μουριάδης σήκωσε bandiera rossa!

Έκανε coming out.

Έβγαλε τον θερμόαιμο Επαναστάτη που έκρυβε μέσα του!

Καθώς η Καβάλα κατακλύζεται από την έντονη δυσφορία των πολιτών για θεμελιώδη ζητήματα, ο δήμαρχος κατέφυγε σε δοκιμασμένες στρατηγικές απόδρασης.

Δεν ξέρω δε, αν τυχόν συμβουλεύτηκε και κάποιο επικοινωνιολόγο ή αρκέστηκε σε κάποιον από τους μπαρουτοκαπνισμένους δημοσίους υπαλλήλους που τον πλαισιώνουν.

Εξάλλου, όπως όλοι ξέρουν στην πόλη, αυτοί κάνουν στ’ αλήθεια κουμάντο στο μαγαζί του, με πρώτη ανάμεσα τους την ‘Πασιονάρια’ γενική γραμματέα του Δήμου που εκείνος διοικεί (;). Μου περιγράφουν πως, στα αριστερά στο εικονοστάσι (της), ο Βελουχιώτης, στα δεξιά, ο Τσε Γκεβάρα.

Το οποίο, μια χαρά είναι – δεν λέω….

Αλλά κάπως παλιακό, ρε παιδί μου.

Εντωμεταξύ, από αβλεψίες ο Δήμαρχος άλλαξε κάτι αντιδημάρχους που προέκυψαν παλτά, αλλά η αλήθεια είναι πως το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι…

Τον τόνο, το χρώμα, τις πρωτοβουλίες για το μέλλον του κάθε Τόπου, τις δίνει ο επικεφαλής.

Στο μεταξύ, στην αφρόντιστη πόλη τα προβλήματα υποδομών, κυκλοφορίας και υπηρεσιών από πλευράς υποχρεώσεων Δήμου αναδεικνύονται πιεστικά.

Μου περιγράφουν σκηνικά οι πηγές μου στην πόλη, που οι πολίτες βρίζουν νυχθημερόν.

Μου τα λέγανε και την άλλη φορά: πεζοδρόμια και παρτέρια αντί για λύσεις στα προβλήματα στάθμευσης, έργα που ξεκινάνε και δεν ολοκληρώνονται, εργολάβοι που αναλαμβάνουν νευραλγικούς δρόμους που δεν τελειώνουν (γιατί προφανώς κανείς δεν τους πιέζει..).

Είναι αξιοπερίεργο όντως, το ότι η Καβάλα, μία παραθαλάσσια πόλη με εμπορική παράδοση και ξεχωριστή ελκυστικότητα, έχει μείνει ΠΛΕΟΝ συγκριτικά αρκετά πιο πίσω λχ. σε σχέση με τις γειτονικές Δράμα, Ξάνθη, Κομοτηνή.

Εξαιρετικά περιορισμένη απορρόφηση κονδυλίων για επενδύσεις από ευρωπαϊκούς και δημόσιους πόρους.

Αδυναμία κατανόησης πως η Καβάλα δεν είναι λχ. το παλιό, εύπορο κέντρο του διεθνούς καπνού, αλλά εξαρτάται εν πολλοίς οικονομικά από τους καλοκαιρινούς Βαλκάνιους τουρίστες, τους οποίους ΟΜΩΣ ο δήμαρχος επανειλημμένα έχει σνομπάρει σε επίσημες δηλώσεις του.

Κι άλλα, κι ΑΛΛΑ…

Την παρτίδα για την ευρύτερη Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας σώζει (ευτυχώς!), ο πράγματι δραστήριος Περιφερειάρχης ΑΜΘ, κ. Χ. Τοψίδης με κάποιους συνεργάτες του, και ο ακατάβλητος Ν. Παναγιωτόπουλος (ένα κεντρικό πολιτικό στέλεχος), που χαίρει σταθερά τεράστιου κύρους στην περιοχή, αλλά ΤΙ να σου κάνουν κι αυτοί…

Έκαστος εφ ω ετάχθη.

Εν μέσω λοιπόν δριμείας πολιτικής κριτικής (η μισή παράταξη του, λέγεται πως έχει λακίσει), ο κ. Θ. Μουριάδης έχει εσχάτως αναπτύξει μια ριζοσπαστική (δημαρχιακή!) στρατηγική.

Την τελευταία σεζόν, «ξεπατικώνει» με επιμέλεια την δοκιμασμένη τακτική του βετεράνου δημάρχου Πατρέων, κ. Κ. Πελετίδη. Στη γραμμή του τιμημένου ΚΚΕ!

Στο πλαίσιο λοιπόν ανακάλυψης του «εσωτερικού εχθρού», ως νέος στόχος του προοδευτικού κ. Μουριάδη έχει αναγορευτεί ο Οργανισμός Λιμένος Καβάλας!

Κατόπιν αυτών, ο Δήμαρχος Καβάλας δίνει συνεντεύξεις, στο πλαίσιο των οποίων κατηγορεί την διοίκηση του Οργανισμού πως «μεταφέρει τα λεφτά του Λιμανιού στην Αθήνα», μέμφεται τον ξενοφερμένο, (δηλαδή Αθηναίο) επικεφαλής της ΟΛΚ ΑΕ, και γενικώς αναλώνει όλη την ενέργεια του, σχεδόν εμμονικά θα έλεγε κανείς, για να πετάξει μακριά τις τεράστιες ευθύνες αδράνειας που φέρεται να τον βαραίνουν μετά από τόσα χρόνια στο δημαρχιακό θώκο.

Δύσκολη εξίσωση.

Γιατί αν σταθούμε στα όσα του καταλογίζει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών της πόλης του, μαύρα τα μαντάτα.

Τον κατακρίνουν πολλοί για την απουσία οράματος. Λένε δεξιά και αριστερά πως τάχα πασχίζει να εξασφαλίσει επί χρόνια για λογαριασμό του Δήμου την παραλία της Καλαμίτσας προς εκμετάλλευση και ακόμα βρίσκεται στο μηδέν (0) γιατί αδυνατεί να συνεννοηθεί με την ΕΤΑΔ.

Υπάρχει βέβαια κι άλλη άποψη: μέλη της αντιπολίτευσης στο Δήμο Καβάλας ισχυρίζονται πως ο κ. Μουριάδης δεν μπόρεσε να διεκδικήσει την προαναφερόμενη λαϊκή παραλία της πόλης του, γιατί του λείπει η επιμέλεια, η συστηματικότητα αλλά και το σθένος για να το πράξει.

Και προσθέτουν:

«Παράκτιες ζώνες υπό τον Δήμο, όπως το παρατημένο Καρνάγιο αποτελούν εστία ρύπανσης για την πόλη αντί να αξιοποιηθούν».

Στα γειτονικά Σφαγεία, ένα απ’ τα ωραιότερα λιμανάκια ευθύνης του Δήμου η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη.

Για το ανοιχτό κολυμβητήριο στην χερσαία ζώνη του λιμένα, ούτε λόγος – κι ας ρημάζει επί χρόνια και χρόνια».

Και καταλήγουν, «απαντήσεις ουσιώδεις ούτε καν στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν δίνει».

Επαγγελματίες σε απόγνωση, πολίτες σε ματαίωση.

Αλλά, όπως λένε και στο χωριό μου, «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, πέντε μέρες κοσκινίζει».

ΕΦΟΣΟΝ όλα αυτά αληθεύουν, αντί ο κ. Μουριάδης να αναπτύξει αποτελεσματικά έργα υποδομής στο Δήμο Καβάλας, επιλέγει να κυνηγάει τον Οργανισμό Λιμένος (ΟΛΚ ΑΕ) που κατά νόμο διαχειρίζεται την κεντρική παραλιακή ζώνη, όπως σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις.

Ο στόχος του φαίνεται μάλλον απλός: να του υφαρπάξει τα έσοδα από τραπεζοκαθίσματα και λοιπές παραχωρήσεις.

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και λεφτά θα βάλει στα ταμεία του αν τα καταφέρει, και μάγκας θα δειχθεί στους ψηφοφόρους του που τυχόν θα κατατροπώσει το ‘Κράτος της Αθήνας’.

Φυσικά, έτσι βάζει απέναντι του και το Υπερταμείο και το ίδιο το αρμόδιο Υπουργείο Ναυτιλίας, στο μέτρο που θίγει τις αρμοδιότητες εποπτευόμενου φορέα του.

Τεσπα, η συνταγή είναι δοκιμασμένη κι αλλού και το έργο «ευκολάκι».

(αδιάφορο πως δεν ευδοκίμησε αλλά ποιός να του τα εξηγήσει αυτά…)

Περιγράφω το μοντέλο και τη μεθοδολογία, κωδικοποιημένα από αντίστοιχες προσπάθειες αλλού.

Καταρχάς, ξεκινάμε επιστρατεύοντάς τοπικά μέσα ενημέρωσης (;) – με το αζημίωτο βέβαια!

Δίνουμε εργολαβία, ας πούμε, σε μια καθημερινή, Πρωινή εφημερίδα τη «βρώμικη δουλειά» (τρόπος του λέγειν!).

Καλύπτουμε τις πλάτες μας με κάτι ρετάλια από την πάλαι ποτέ κραταιά παράταξη, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το παλιό το γνήσιο το ορθόδοξο, που ονειρεύονται καρέκλες και οφίτσια σε συνδυασμό με κάτι οπορτουνιστές κυβερνητικούς που προσβλέπουν στις επόμενες εκλογές!

Στη συνέχεια, ξεκινάμε τη δημιουργία θορύβου και εντυπώσεων στο πόπολο, την ενορχήστρωση λαϊκών ψηφισμάτων σε συντονισμό με διάφορες δόλιες ψυχούλες, τα μικροσυμφέροντα των οποίων πλήττονται.

Μετά, κατακεραυνώνουμε το κεντρικό κράτος, το Υπερταμείο ή το ΤΑΙΠΕΔ (ότι θυμηθούμε κάθε φορά..), που δεν κατανοεί τον καημό (του Δημάρχου και των συν αυτώ).

Και τέλος, αλείφουμε όλα τα παραπάνω με μπόλικη, πηχτή λάσπη.

Μάλιστα, οι κακές γλώσσες λένε πως αυτή η λάσπη είναι παρόμοιας ποιότητας με αυτή που χρησιμοποιεί ο εργολάβος στα έργα για λογαριασμό της δημοτικής αρχής, με υλικά αγορασμένα από γνωστότατη τοπική εταιρεία.

Στο ‘Άκρο των οποίων Έργων βρίσκονται οι Λίθοι.

Υλικά δηλαδή με τα οποία έχουν κατασκευαστεί οι πρόσφατοι στρογγυλοί κυκλοφοριακοί κόμβοι κεντρικών αρτηριών της πόλης, που δυστυχώς έχουν αρχίσει ΗΔΗ να αποσυντίθενται. Προκαλώντας έκπληξη ή και θυμηδία σε πολίτες και περαστικούς.

Ίσως γιατί η λάσπη δεν είναι πρώτης διαλογής, διότι αποκλείεται τα αγορασμένα υλικά (λίθοι, μάρμαρα, πλακάκια, κλπ) που διαλύονται ταχύτατα να μην είναι της απαιτούμενης ποιότητας για σοβαρά και καλοπληρωμένα δημόσια έργα…

Εμείς τουλάχιστον και οι ενημερωμένοι πληροφοριοδότες μας αρνούμαστε να το πιστέψουμε!

Με λίγα λόγια, ο Δήμαρχος Θ. Μουριάδης πετάει συστηματικά την μπάλα στην εξέδρα, όταν δεν πετάει μέσα στη βδομάδα στην αγαπημένη του Αθήνα για προσωπικούς λόγους. Και βεβαίως για να προωθήσει τα συμφέροντα του Δήμου του!

Τώρα βέβαια, θα ρωτήσει κανείς: στην τελική γιατί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα που θεωρώ κι εγώ πως δεν τιμούν τον Πρώτο Πολίτη της Καβάλας, για να μη πω, τον εκθέτουν βαρύτατα;

Χωρίς κανείς να αποκλείει οι αιτίες της δυστοκίας να είναι αμιγώς προσωπικές (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!), η αντιμετώπιση αυτή φαντάζει ως τακτική επιλογή του Δημάρχου.

Άμα δεν του βγαίνει η παρτίδα, τι να κάνει ο άνθρωπος…

Προσπαθεί να διασκεδάσει τα αδιέξοδα του.

Φιλοδοξώντας να διεκδικήσει ΟΛΟ το παραθαλάσσιο μέτωπο αρμοδιότητας και δικαιοδοσίας του Οργανισμού Λιμένος Καβάλας (υπό δημόσιο έλεγχο), ενώ τους απειλεί στο πλαίσιο άσκησης “επαναστατικής γυμναστικής” έναντι των ψηφοφόρων του, κινητοποιεί Υπηρεσίες όπου τον βολεύει για να δημιουργήσει προσκόμματα, παραγοντίζει, όπου και όπως μπορεί.

Έχουν περάσει πάνω από 60 χρόνια από την κινηματογραφική ταινία που έκανε αθάνατο τον Μαυρογιαλούρο, και κάποιοι επιμένουν ακάθεκτοι στα ίχνη του…

Όλα αυτά, σε μια όντως απεγνωσμένη προσπάθεια εκτόνωσης, ουσιαστικά «της ανεπάρκειας της δημοτικής αρχής να διαχειριστεί τα υπαρκτά προβλήματα της Καβάλας», λένε οι ειδήμονες.

Υπάρχει ΟΜΩΣ ένα μικρό πρόβλημα, το 2026 δεν είναι ακριβώς το peak των αγανακτισμένων της Μνημονιακής Κρίσης του 2012-2015.

Αλλάξανε οι εποχές που οι δήμαρχοι πουλάγανε παπάντζα για λαϊκή κατανάλωση αβέρτα.

Και στην τελική, ο κ. Μουριάδης δεν είναι ‘κλάσης Πελετίδη’.

Κολιός και Κολιός από άλλο βαρέλι!

Συμπερασματικά, κορυφαίο το τοπικό τσίπουρο-συμφωνούμε, αλλά τα περσινά σταφύλια είναι ξινά, Δήμαρχεε….

Και όπως λέμε κι εμείς οι νησιώτες, «Αγάντα, Θόδωρε..», αλλά προσοχή μη σπάσεις τα δόντια σου μ’ αυτά που πας να δαγκώσεις!

Διαβάστε ακόμη: