Κοίτα ποιος μιλάει… Ο Αλέξης Τσίπρας, επί πρωθυπουργίας του οποίου –όπως καταγγέλλουν μέχρι σήμερα πολιτικοί αντίπαλοι αλλά και πρώην κυβερνητικά στελέχη– είχε στηθεί ένας από τους πιο επιθετικούς παρακρατικούς μηχανισμούς πολιτικής πίεσης, έφτασε τώρα στο σημείο να εγκαλεί την κυβέρνηση για τις υποκλοπές.
Με θράσος χιλίων πιθήκων, εμφανίστηκε ως τιμητής της θεσμικής τάξης, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να κατονομάζει και τους δήθεν ηθικούς αυτουργούς της υπόθεσης. Πρόκειται για μια στάση που προκαλεί εύλογη απορία, αν αναλογιστεί κανείς τι ακριβώς συνέβαινε την περίοδο της διακυβέρνησής του.
Γιατί πολλοί δεν έχουν ξεχάσει ότι εκείνη την εποχή είχε αναπτυχθεί ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών διώξεων και στοχευμένων αποκαλύψεων, με στόχο –όπως καταγγέλθηκε τότε– την πολιτική εξόντωση αντιπάλων και τη δημιουργία ενός κλίματος σκανδαλολογίας που θα εξυπηρετούσε την πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης. Υποθέσεις που παρουσιάζονταν με τυμπανοκρουσίες κατέληγαν συχνά να καταρρέουν στα δικαστήρια, αφήνοντας πίσω τους βαριά σκιά για τον τρόπο λειτουργίας της εξουσίας.
Προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει αντιγράψει τις δικές του πρακτικές, όταν –κατά τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης της εποχής– στήνονταν κατά παραγγελία διώξεις πολιτικών αντιπάλων, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα αφήγημα διαφθοράς που θα βοηθούσε τον ΣΥΡΙΖΑ να διατηρήσει πολιτικό πλεονέκτημα.
Το πρόβλημα όμως με τη μνήμη της πολιτικής είναι ότι, όσο κι αν επιχειρεί κανείς να την επαναδιατυπώσει, τα γεγονότα δεν σβήνουν εύκολα. Και όταν ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται σήμερα ως υπερασπιστής της θεσμικής κανονικότητας, αρκετοί θυμούνται ότι την περίοδο της διακυβέρνησής του η σχέση πολιτικής και Δικαιοσύνης είχε γίνει αντικείμενο έντονης δημόσιας αντιπαράθεσης, με βαριές καταγγελίες για παρεμβάσεις και χειραγώγηση.
