Η πολιτική κινητικότητα των τελευταίων μηνών διαμορφώνει ένα σύνθετο σκηνικό, στο οποίο αναδεικνύονται διαφορετικές στρατηγικές και αντιλήψεις για το πώς μπορεί να επιτευχθεί πολιτική επιρροή και, τελικά, εκλογική απήχηση.
Οι πρωταγωνιστές της πολιτικής δημόσιας ζωής κινούνται σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις, με τα αποτελέσματα να είναι εμφανώς άνισα και να αποτυπώνουν τόσο τις επιλογές τους όσο και τις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις του εκλογικού σώματος.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει ότι διαθέτει τα περισσότερα στοιχεία έτσι ώστε να περιορίσει όσο μπορεί τις όποιες εκλογικές απώλειες. Το σχέδιο που διαθέτει είναι συγκεκριμένο για να αντιμετωπίσει τη σκανδαλολογία, που αποτυπώνεται μέσω των δύο υποθέσεων, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των παρακολουθήσεων – που εξαρτάται από τις κινήσεις του ιδιοκτήτη του pretador αν αποφασίσει να «απασφαλίσει»… τι είδους εξελίξεις θα προκύψουν.
Θόλο τοπίο στην αντιπολίτευση
Επομένως το θολό τοπίο απλώνεται πάνω από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης πλην του Νίκου Ανδρουλάκη που δεν βρίσκεται, όπως άλλωστε δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, στην ίδια κατάσταση με τον Αλέξη Τσίπρα, τη Μαρία Καρυστιανού, αλλά και τον Αντώνη Σαμαρά.
Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, η προσπάθεια επαναπροσέγγισης του πολιτικού Κέντρου φαίνεται να συναντά σημαντικές δυσκολίες. Η ρητορική που επιλέγει παραπέμπει περισσότερο σε προηγούμενες περιόδους έντονης αντιπολιτευτικής έντασης, θυμίζοντας τη διακυβέρνησή του, παρά σε μια σύγχρονη, συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης. Αν και η τακτική αυτή ενδέχεται να συσπειρώνει ένα μέρος του παραδοσιακού του ακροατηρίου, δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των μετριοπαθών ψηφοφόρων. Μοιάζει να χάνει το Κέντρο.
Το «εκλογικό» Κέντρο, που παραδοσιακά διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των εκλογικών αναμετρήσεων, δείχνει να αναζητά σταθερότητα, σαφήνεια και ρεαλισμό. Οι γενικευμένες καταγγελίες και τα γνώριμα διχαστικά σχήματα δεν επαρκούν για να πείσουν ένα κοινό που έχει γίνει πιο απαιτητικό μετά από μια μακρά περίοδο κρίσεων.
Σε αυτό το περιβάλλον, η απουσία ενός σαφούς και κοστολογημένου προγράμματος φαίνεται να αποτελεί βασικό μειονέκτημα για τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος εξακολουθεί να αναζητά τον βηματισμό του σε ένα νέο πολιτικό τοπίο. Άγνωστο για εμάς, γνωστό για εκείνον.
Ρίσκο και για τη Μαρία Καρυστιανού
Η κυρία Καρυστιανού δείχνει περισσότερο έτοιμη να κατέβει με το κόμμα της στην πολιτική αναμέτρηση, καθώς έχει κάνει μεγαλύτερα βήματα αποκαλύψεις των προθέσεών της από τον Αλέξη Τσίπρα, που προς το παρόν συνεχίζει να κινείται μέσω «Ιθάκης» με γρίφους, υπονοούμενα και μέσω άλλων.
Η Μαρία Καρυστιανού αρχικά είχε επιδείξει μια μεγαλύτερη δυναμική, βασισμένη σε υψηλή ορατότητα και έντονο συναισθηματικό φορτίο, ωστόσο αυτή η δυναμική δείχνει να εξασθενεί. Οι τελευταίες δημοσκοπικές ενδείξεις καταγράφουν σημάδια κόπωσης, επιβεβαιώνοντας ότι η συγκυριακή απήχηση δεν μεταφράζεται αυτόματα σε σταθερή πολιτική επιρροή.
Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο στην ελληνική πολιτική σκηνή. Αντίθετα, έχει επαναληφθεί πολλές φορές στο παρελθόν, με πρόσωπα που εμφανίζονται δυναμικά να δυσκολεύονται στη συνέχεια να διατηρήσουν τη δυναμική τους όταν καλούνται να διατυπώσουν συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες προτάσεις πολιτικής.
Η μετάβαση από τη συμβολική παρουσία στην ουσιαστική πολιτική παρέμβαση αποδεικνύεται συχνά ιδιαίτερα απαιτητική. Κάτι τέτοιο η κυρία Καρυστιανού δεν το διαθέτει ακριβώς γιατί δεν είναι πολιτικός αλλά κινείται περισσότερο με το συναίσθημα της μάνας που έχασε άδικα το παιδί της μέσα από την τραγωδία που συνέβη στα Τέμπη πριν τρία χρόνια.
Μετρημένος ο Αντώνης Σαμαράς με όπλο την εμπειρία
Στον αντίποδα αυτών, η παρουσία του Αντώνη Σαμαρά αναδεικνύει μια διαφορετική στρατηγική, η οποία φαίνεται να αποδίδει μεσοπρόθεσμα για τον ίδιο. Παρά τη μακρά του διαδρομή στην πολιτική, δεν εμφανίζει τη φθορά που θα ανέμενε κανείς.
Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη συνειδητή επιλογή του να παρεμβαίνει επιλεκτικά και μετρημένα στη δημόσια συζήτηση. Δεν βγαίνει καθημερινά στη δημοσιότητα, τα λόγια του είναι μετρημένα, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του και μιλά μόνο όταν νιώθει την ανάγκη να παρέμβει. Εξ ου και το γεγονός ότι μπορεί και κρατά το στοιχείο του αιφνιδιασμού πάντα προχωρώντας στον σχεδιασμό του προς τη δημιουργία του πολιτικού του φορέα.
Η αποφυγή της υπερέκθεσης λειτουργεί ως προστατευτικός μηχανισμός, επιτρέποντάς του να διατηρεί το πολιτικό του κεφάλαιο. Κάθε δημόσια τοποθέτηση αποκτά έτσι μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς δεν εντάσσεται σε μια καθημερινή ρουτίνα δηλώσεων, αλλά εμφανίζεται ως στοχευμένη παρέμβαση σε κρίσιμες στιγμές.
Με τον τρόπο αυτό, καταφέρνει να επηρεάζει τη δημόσια συζήτηση χωρίς να φθείρεται από την ένταση της πολιτικής αντιπαράθεσης. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η υπερέκθεση αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό για πολλούς πολιτικούς παράγοντες.
Η συνεχής παρουσία στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, αν και προσφέρει άμεση προβολή, ενέχει τον κίνδυνο της γρήγορης φθοράς. Οι πολίτες εξοικειώνονται εύκολα με τα πρόσωπα και τις θέσεις τους, με αποτέλεσμα η επαναληπτικότητα να μειώνει την επιδραστικότητα του πολιτικού λόγου.
Τα στρατηγικά πλεονεκτήματα
Σε αυτό το πλαίσιο, η «οικονομία εμφανίσεων» αναδεικνύεται σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Δεν είναι απαραίτητα εκείνος που μιλά περισσότερο που καθορίζει την ατζέντα, αλλά εκείνος που επιλέγει με ακρίβεια τον χρόνο και το περιεχόμενο της παρέμβασής του. Η ποιότητα και η στόχευση του λόγου φαίνεται να υπερτερούν της ποσότητας, ιδιαίτερα σε ένα περιβάλλον κορεσμένο από πληροφορία.
Η σύγκριση των τριών αυτών περιπτώσεων αποτυπώνει ευρύτερες τάσεις της σύγχρονης πολιτικής. Από τη μία πλευρά, η επιστροφή σε παλαιότερα επικοινωνιακά σχήματα δεν εγγυάται επιτυχία σε ένα εκλογικό Σώμα που έχει αλλάξει. Από την άλλη, η συγκυριακή ανάδειξη νέων προσώπων δεν αρκεί χωρίς σταθερό πολιτικό υπόβαθρο. Και, τέλος, η μετρημένη και στοχευμένη παρουσία μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην υπερέκθεση.
Το πολιτικό σκηνικό, επομένως, παραμένει ρευστό και ανοιχτό σε ανατροπές. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν ποια από αυτές τις στρατηγικές μπορεί να αποδειχθεί πιο ανθεκτική και αποτελεσματική. Το βέβαιο είναι ότι οι πολίτες συνεχίζουν να αναζητούν αξιοπιστία, σαφήνεια και ουσιαστικές λύσεις – στοιχεία που θα καθορίσουν τελικά και τον νικητή της επόμενης πολιτικής αναμέτρησης.
Το ανάγλυφο των δημοσκοπήσεων
Οι τελευταίες άλλωστε δημοσκοπήσεις δείχνουν το ανάγλυφο και το μεταβλητό που ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψει και όχι το σταθερό και το σίγουρο.
Η τελευταία δημοσκόπηση, που διενεργήθηκε πριν λίγες μέρες για λογαριασμό του protagon, δείχνει αυτό ακριβώς. Το πόσο οι ψηφοφόροι επηρεάζονται θετικά ή αρνητικά ανάλογα με την επικαιρότητα. Η έρευνα της Real Polls εμφανίζει τη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί το διψήφιο προβάδισμά της έναντι του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο ψαλιδίζονται τα φτερά της λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η κυβέρνηση έχει αποδοχή κατά 24,6%, την ώρα που τον Μάρτιο το ποσοστό της ήταν 26,1%. Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει αύξηση του ποσοστού του κατά σχεόν μισή μονάδα, αφού από το 9,8% έφτασε στο 10,4%.
Στην τρίτη θέση είναι η Πλεύση Ελευθερίας και έπονται η Ελληνική Λύση, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο σημαντικό δείγμα είναι ότι το 12,4% δηλώνει πως θα ψηφίσει άλλο κόμμα, ενώ το 18% δεν έχει αποφασίσει ακόμα.
Διαβάστε ακόμη:
- Τραμπ: Δεν στέλνω αντιπροσωπεία στο Πακιστάν – Υπό κατάρρευση οι διαπραγματεύσεις
- Νατάσσα Μποφίλιου: Αρκετές φορές έχει γίνει προσπάθεια για δολοφονία του χαρακτήρα μου
- Η Κατερίνα Λιόλιου αποκάλυψε πότε έγινε επιτυχία το τραγούδι «Λογαριασμός»
- Συντάξεις: Η παγίδα με τις χαμηλές εισφορές για 1 εκατ. επαγγελματίες φέρνει μειωμένες αποδοχές
