Στο πρώτο καλάθι του αγώνα στο ΟΑΚΑ η φωνή του Ματίας Λεσόρ πρέπει να ακούστηκε μέχρι τη Μαρτινίκα. Σίγουρα πάντως ήταν πιο δυνατή από εκείνη που είχε βγάλει στις 19 Δεκέμβρη του 2024 όταν είδε το πόδι του να “λυγίζει” σε εκείνο τον αγώνα με τη Μπασκόνια.

Η επιστροφή του δυναμικού Γάλλου σέντερ ήταν φυσικά το γεγονός της ημέρας, μεγαλύτερο νέο από την επιστροφή στις νίκες για την ομάδα του ή το κάζο του Ολυμπιακού από τα “κουρέλια” της Μονακό στο Πριγκιπάτο. Ήταν η δικαίωση της υπομονής, της σκληρής δουλειάς αλλά κυρίως της ψυχικής δύναμης αυτού του παικταρά που άντεξε δύο επεμβάσεις, πολλά πισωγυρίσματα και μπόλικη πίεση αλλά κατάφερε να επιστρέψει δυνατός.

Για τον Παναθηναϊκό το χθεσινό ματς θα αποτελούσε είδηση το αποτέλεσμα μόνον αν το έχανε. Θα πει κανεις, καλά, εδώ έχει χάσει από άλλους κι άλλους φέτος. Ναι, αλλά χειρότερα δεν γινόταν να πάει μετά την ροπαλιά στο Ιβανώφειο. Άλλωστε τα άλλοθι, οι δικαιολογίες (απουσίες, διαιτησία, τραυματισμοί, πνευματική και σωματική κούραση) και όλα όσα κατά καιρούς επιστρατεύτηκαν για να δικαιολογήσουν τα έως τώρα κακώς κείμενα εξαντλήθηκαν μετά και την επιστροφή του Λεσόρ.

Για την ομάδα του Αταμάν το κέρδος της νίκης ήταν διπλό αφού έβαλε από κάτω του τη Ζάλγκιρις με 2-0 στα μεταξύ τους ματς και κέρδισε χρόνο για να βγει από την εσωστρέφεια και να παίξει (επιτέλους) μπάσκετ αξιώσεων. Όμως επειδή ειδικά φέτος δεν εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη ότι θα αφήσει πίσω του τις (πολλές) κακές βραδιές ας κρατήσουμε και αυτή τη φορά μικρό καλάθι αφού στην ουσία ούτε πρόκριση στα πλέι-οφ εξασφάλισε, ούτε έχει πείσει σε βάθος αγώνων ότι πλησιάζει έστω στην υπερομάδα που όλοι ονειρεύονταν ότι θα έχει αφού ακόμη και κόντρα στη Ζάλγκιρις “πέταξε” ένα +12 μέσα σε 3 λεπτά στο φινάλε.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη όχι απλά έχασε μία τεράστια ευκαιρία για το 2/2 στη δική του “διαβολοβδομάδα”, όχι μόνο κατάφερε (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να χάσει από μια ομάδα που μία μέρα πριν άλλαξε προπονητή, που ο σταρ της εμφανίστηκε στο γήπεδο μισή ώρα πριν το τζάμπολ, που κατέβηκε στο γήπεδο με 9 παίκτες αλλά έχασε την αυτοπεποίθηση που κέρδισε μια εβδομάδα πριν στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό.

Οι ερυθρόλευκοι εμφανίστηκαν στο παρκέ με ύφος μπλαζέ, δίχως ενέργεια λες και θα κέρδιζαν το… σκορποχώρι της Μονακό μόνο με τις φανέλες και το πλήρωσαν πάρα πολύ ακριβά χάνοντας από έναν αντίπαλο που μετρούσε μία νίκη στις 8 προηγούμενες αναμετρήσεις του. Οι Μονεγάσκοι, ή τέλος πάντων όσοι ήταν διαθέσιμοι μετά τις απουσίες των πενταδάτων Μίροτιτς και Οκόμπο, έπαιζαν σε κάθε φάση σαν να κρινόταν η ζωή τους και οι ερυθρόλευκοι σαν να έκαναν αγγαρεία.

Οι απουσίες Βεζένκοφ και Γουόκαπ δεν αρκούν (δεν έπαιξαν και στον περίπατο με την Παρί άλλωστε) και ο Ολυμπιακός έκανε μία κακιά ήττα. Ναι, η Μονακό είναι περσινή φιναλίστ, ναι είναι ακόμη εντός 10αδας άρα έχει βαθμολογικό κίνητρο, όμως με όσα έχουν συμβεί το τελευταίο δίμηνο κυρίως εκτός παρκέ μόνο σοβαρή ομάδα με υψηλούς στόχους δεν θυμίζει.

Η ομάδα του Μπαρτζώκα (κακώς, κάκιστα) επηρεάστηκε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την απομάκρυνση Σπανούλη, τα τερτίπια του Τζέιμς, τις απουσίες του αντιπάλου και εμφανίστηκε στο τζάμπολ με περιβολή περιπάτου αντί να φοράει πανοπλία πολέμου όπως τα… κουρέλια του Μαρκοϊσβίλι. Δεν είναι εύκολο να το ελέγξεις αυτό, δηλαδή τη χαλαρότητα που προκύπτει από τα προβλήματα του αντιπάλου, αλλά αν θεωρείσαι ομάδα που έχει στόχο το τρόπαιο αυτή η αντιμετώπιση είναι ανεπίτρεπτη και Μπαρτζώκας (ο οποίος στις δηλώσεις του, τίμια ανέλαβε την ευθύνη) και όλο το σταφ της ομάδας όφειλαν να πάρουν μέτρα.

Διαβάστε ακόμη: