Ο «θείος Μπομπ» για κάποιους συγγενείς του είναι ένας άνθρωπος που αγαπά το σκάκι και τη μουσική του Franz Schubert. Ένας «πολύ έξυπνος και καλλιεργημένος» άνδρας, όπως τον περιγράφει ψυχίατρος, που θα μπορούσε –υπό άλλες συνθήκες– να έχει προσφέρει πολλά στην κοινωνία.

Στην πραγματικότητα όμως, ο Robert Maudsley είναι ένας από τους πιο διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους της Βρετανίας, με σχεδόν μισό αιώνα σε απομόνωση πίσω από τα κάγκελα.

Η διπλή ζωή ενός «ευφυούς» δολοφόνου

Στα 72 του χρόνια, ο Maudsley κοστίζει στους Βρετανούς φορολογούμενους περίπου μισό εκατομμύριο λίρες τον χρόνο. Παίζει σκάκι μόνος του, διαβάζει και ακούει κλασική μουσική. Για κάποιους συγγενείς του παραμένει ένας «ήρωας» που στράφηκε ενάντια σε παιδόφιλους. Για τις αρχές, όμως, είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να αφεθεί ποτέ ελεύθερος.

Έχει διαπράξει τέσσερις δολοφονίες, με τρεις από αυτές να γίνονται μέσα στη φυλακή. Θεωρείται τόσο επικίνδυνος, ώστε πέρασε δεκαετίες σε αυστηρή απομόνωση, υπό συνεχή επιτήρηση.

Ο «Hannibal the Cannibal» και ο μύθος

Το όνομά του συνδέθηκε με τον χαρακτηρισμό «Hannibal the Cannibal», έπειτα από μια από τις πιο φρικιαστικές δολοφονίες του. Φύλακες είχαν βρει θύμα του με το κρανίο ανοιγμένο και ένα κουτάλι να προεξέχει. Παρότι κυκλοφόρησαν φήμες για κανιβαλισμό, οι ιατροδικαστικές εξετάσεις δεν τις επιβεβαίωσαν ποτέ.

Μετά από δύο ακόμη δολοφονίες στη φυλακή, λέγεται ότι είπε ψυχρά στους δεσμοφύλακες: «Θα υπάρχουν δύο λιγότεροι στο προσκλητήριο».

Για χρόνια επικρατούσε η εικόνα ότι κρατείται σε ένα «γυάλινο κλουβί» στο υπόγειο της φυλακής. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με πηγές, το κελί του είχε διαφανή πόρτα από Perspex, ώστε οι φρουροί να τον παρακολουθούν συνεχώς.

Τα έπιπλα ήταν κατασκευασμένα από συμπιεσμένο χαρτόνι για να μην μπορεί να φτιάξει όπλα. Όπως ανέφερε πηγή των φυλακών, «θα χρησιμοποιούσε οτιδήποτε μπορούσε ως όπλο».

Το ρεκόρ της απομόνωσης και τα δύσκολα παιδικά χρόνια

Ο Maudsley φέρεται να κατέχει ένα άτυπο «παγκόσμιο ρεκόρ»: 47 χρόνια σε απομόνωση. Για δεκαετίες κρατούνταν στη φυλακή Wakefield, ενώ πρόσφατα μεταφέρθηκε στη φυλακή Whitemoor, σε μονάδα υψίστης ασφαλείας για επικίνδυνους κρατούμενους.

Γεννημένος το 1953 στο Λίβερπουλ, μεγάλωσε σε συνθήκες φτώχειας και κακοποίησης. Πέρασε από ιδρύματα και επέστρεψε σε ένα βίαιο οικογενειακό περιβάλλον. Στα 16 του έφυγε από το σπίτι και κατέληξε στο Λονδίνο, όπου επιβίωνε ως εκδιδόμενος.

Το 1974, σε ηλικία 21 ετών, δολοφόνησε τον πρώτο του πελάτη όταν εκείνος του έδειξε φωτογραφίες παιδικής κακοποίησης. Παραδόθηκε μόνος του στην αστυνομία.

Αρχικά κρίθηκε ανίκανος να δικαστεί και μεταφέρθηκε στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Broadmoor. Εκεί θεωρούνταν «υποδειγματικός ασθενής» μέχρι το 1977, όταν μαζί με άλλον κρατούμενο βασάνισαν και σκότωσαν έναν παιδόφιλο.

Μετά από αυτό μεταφέρθηκε στη φυλακή Wakefield. Εκεί, το 1978, σκότωσε άλλους δύο κρατούμενους μέσα σε μία ημέρα, οδηγώντας τελικά στην ποινή «ισόβια χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης».

Η ζωή μετά τα εγκλήματα

Από τότε, κάθε του μετακίνηση γίνεται υπό τη συνοδεία τεσσάρων δεσμοφυλάκων. Πέρασε δεκαετίες σε πλήρη απομόνωση, με μοναδική επαφή την οικογένειά του.

Έδωσε ακόμη και νομική μάχη για το «δικαίωμα στον θάνατο», ζητώντας να του δοθεί κυάνιο, υποστηρίζοντας ότι η ζωή του δεν έχει νόημα υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο
Παρά τη φήμη του, κάποιοι τον περιγράφουν διαφορετικά. Ψυχίατροι τον θεωρούν εξαιρετικά ευφυή και καλλιεργημένο. Πρώην συγκρατούμενοι τον χαρακτηρίζουν «ήσυχο και αδιάφορο». Ο ίδιος αγαπά το σκάκι, την ποίηση και την τέχνη.

Ο αδελφός του έχει πει ότι «είναι καλά εκεί που είναι» και ότι περνά τον χρόνο του διαβάζοντας και παίζοντας σκάκι μόνος του.

Ο ίδιος είχε δηλώσει στο δικαστήριο ότι, όταν σκοτώνει, έχει στο μυαλό του τους γονείς του. Υποστήριξε πως αν τους είχε σκοτώσει νωρίτερα, «κανείς άλλος δεν θα είχε πεθάνει».

Κάποιοι συγγενείς απορρίπτουν την επίδραση της παιδικής του ηλικίας, επιμένοντας ότι «έκανε ό,τι έκανε επειδή το ήθελε».

Ένα τέλος χωρίς λύτρωση

Το 2021 έχασε την έφεση για να περάσει τα Χριστούγεννα με άλλους κρατούμενους. Οι αρχές έχουν ξεκαθαρίσει πως θα παραμείνει φυλακισμένος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η οικογένειά του επιχειρεί να κρατήσει ζωντανή την ιστορία του, συγκεντρώνοντας χρήματα για την έκδοση βιβλίου με τα γράμματά του από τη φυλακή. Ωστόσο, η ανταπόκριση είναι περιορισμένη.

Ο Robert Maudsley παραμένει μια από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές του βρετανικού εγκληματολογικού χρονικού: ένας άνθρωπος που για κάποιους είναι τέρας και για άλλους μια χαμένη ευκαιρία – εγκλωβισμένος για πάντα ανάμεσα σε αυτά τα δύο πρόσωπα.

Διαβάστε ακόμη:

• Πετρέλαιο, πόλεμος και αγορές: Πόσο κοντά είμαστε σε μια νέα κρίση;
• Άγιο Φως υπό πίεση: Τα σενάρια της κυβέρνησης εν μέσω πολέμου
• Το fund της CIA «χτενίζει» την Ελλάδα: Ποιες εταιρίες είναι κορυφαίοι του στόχοι
• Γνήσια 7 από τα 300 έργα που κατασχέθηκαν από την γκαλερί του Γ. Τσαγκαράκη – Συνελήφθη και υπάλληλός του, είχε κρύψει το Ευαγγέλιο