Την απόφασή του να θέσει σε πλήρη αναθεώρηση τη στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ επανέλαβε ο Αλέξης Τσίπρας, προκαλώντας αίσθηση στο διπλωματικό προσκήνιο. Το κεντρικό επιχείρημα που προτάσσει ο πρώην πρωθυπουργός είναι η συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από την ισραηλινή κυβέρνηση, μια θέση που σηματοδοτεί μια ριζική μεταστροφή από τις πολιτικές που ο ίδιος άσκησε κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Ωστόσο, η ρητορική αυτή γεννά αυτόματα ένα αμείλικτο ερώτημα πολιτικής συνέπειας: Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας δεν είχε επιδείξει την ίδια, έντονη ευαισθησία στην περίπτωση του Νικολάς Μαδούρο; Ο ηγέτης της Βενεζουέλας, με τον οποίο ο κ. Τσίπρας είχε αναπτύξει στενές πολιτικές σχέσεις, έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα για τη φυλάκιση των περισσότερων πολιτικών του αντιπάλων και την καταστολή των δημοκρατικών ελευθεριών.
Στην περίπτωση του Μαδούρο, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν φαίνεται να αποτέλεσαν εμπόδιο για τη σύσφιξη των δεσμών. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δημιουργεί ένα δυσεξήγητο κενό στη στρατηγική του. Στο ερώτημα αν ο αυταρχισμός του καθεστώτος στο Καράκας μετριέται με διαφορετικά μέτρα και σταθμά, ο ίδιος επιλέγει να μην απαντά.
Αυτή η παρατεταμένη σιωπή τροφοδοτεί ποικίλα σενάρια και ψιθύρους στο πολιτικό παρασκήνιο, τα οποία θέτουν εν αμφιβόλω το ηθικό υπόβαθρο της νέας του στάσης. Όσο η κριτική παραμένει μονομερής, η «σκιά» των παλιών φιλικών σχέσεων με αμφιλεγόμενα καθεστώτα θα συνεχίσει να συνοδεύει κάθε του παρέμβαση για τη διεθνή νομιμότητα.
