Η πολιτική σκηνή της χώρας μοιάζει συχνά με έναν αδιάκοπο καθρέφτη κατακερματισμού, όπου η οργή, το συναίσθημα και οι προσωπικές διαδρομές αναζητούν διέξοδο σε νέα κομματικά σχήματα. Η διαφαινόμενη δημιουργία μιας νέας πολιτικής κίνησης από στελέχη που αποχώρησαν από το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», αποτελεί άλλη μια χαρακτηριστική ψηφίδα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο.

Όταν πρόσωπα όπως ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός, η ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου και ο εμπειρογνώμονας Βασίλης Κοκοτσάκης αποφασίζουν να συντονίσουν τα βήματά τους, γίνεται σαφές πως η αποχώρηση δεν ήταν απλώς μια διαφωνία τακτικής, αλλά ο προάγγελος ενός νέου εγχειρήματος.

Η παρουσία τους στις κινητοποιήσεις της ΔΕΘ επιβεβαίωσε πως η ομάδα αυτή θέλει να διατηρήσει την πολιτική της ορατότητα και να διεκδικήσει αυτόνομο ρόλο, κεφαλαιοποιώντας τη φθορά και την κατακόρυφη πτώση που καταγράφει το αρχικό τους πολιτικό σπίτι.

Το πραγματικά ενδιαφέρον στοιχείο, ωστόσο, δεν έγκειται μόνο στην ανασύνταξη των συγκεκριμένων αλλά στην πολιτική μαγιά που επιχειρείται να δημιουργηθεί με την προσθήκη παλαιών, έμπειρων διαδρομών της Αριστεράς. Η εμπλοκή του Ρούντι Ρινάλντι προσδίδει στο εγχείρημα ένα ιδιαίτερο «άρωμα» από το παρελθόν.

Με μακρά πορεία στο μεταπολιτευτικό φοιτητικό κίνημα μέσα από την ΠΠΣΠ, κομβικός παράγοντας του μαρξιστικού-λενινιστικού χώρου και ιδρυτικό στέλεχος της ΚΟΕ —η οποία αποτέλεσε σημαντική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ στα χρόνια της ανόδου του— ο Ρινάλντι φέρνει μαζί του μια τεχνογνωσία πολιτικής οργάνωσης και κινηματικής τακτικής.

Αυτή η συνάντηση προσώπων από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες —από τη δημοσιότητα του θεάματος και τη δημοσιογραφία μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερή ιδεολογία— αποτυπώνει την απόλυτη ρευστότητα και του συγκεκριμένου χώρου.

Διαβάστε ακόμη: