Είναι χειμώνας του 1961 σε ένα δημοτικό σχολείο στο Χαλάνδρι και όταν χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα οι μαθητές και οι μαθήτριες ξεχύνονται στο προαύλιο με τον γνωστό θόρυβο.

Ένας μικροκαμωμένος πιτσιρικάς, πολύ πιο κοντός από το σύνηθες ύψος που έχουν τα παιδιά της 6ης τάξης, μπαίνει στο στόχαστρο κάποιων συμμαθητών του που τον «πειράζουν».

Θα τους σταματήσει ένα αδύνατο παιδί, ο Γιώργος Παπαδάκης, που μπαίνει ασπίδα μπροστά στον συμμαθητή του και τον παίρνει υπό την προστασία του.

Ο κοντόσωμος μαθητής λέγεται Βλάσης Καμπούρογλου-τις επόμενες δεκαετίες θα μεγαλουργήσει ως έμπορος πολεμικών συστημάτων-και ως είθισται εκείνα τα χρόνια μετά το τέλος του εκπαιδευτικού έτους, τα δύο αγόρια θα χαθούν.

Είναι δύσκολες εποχές για τον Γιώργο Παπαδάκη και την οικογένειά του εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, τα οποία καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα του σαν άνθρωπο και δημοσιογράφο.

Παιδί μιας οικογένειας που αντιμετώπιζε τεράστιες δυσκολίες, αναγκάζεται πολύ γρήγορα, όταν άλλοι συμμαθητές του παίζουν ξένοιαστοι σε αλάνες, να βιώσει την άλλη πλευρά της ζωής.

Αυτή που τον αναγκάζει να δουλέψει για να συνεισφέρει στο ισχνό μεροκάματο του πατέρα που δούλευε σαν μαρμαράς.

Είναι μόλις 13 ετών όταν ξεκινάει να εργάζεται κάνοντας το γκαρσόνι, τον εργάτη σε οικοδομή και τον υπάλληλο στην ΗΒΗ κουβαλώντας αμέτρητα όπως έχει πει τελάρα με αναψυκτικά.

Θα δουλέψει ακόμη και σαν περιπτεράς κι ενώ το 1968 θα μπορούσε να φύγει για την Αμερική ή την Γαλλία για να σπουδάσει επέλεξε να μείνει στην Αθήνα, επειδή η λέξη οικογένεια ηχούσε πολύ σημαντική στα αυτιά του.

Με αριστερό πατέρα και έναν αδερφό, τον Μάρκο που δοκίμασε αρκετές φορές την «φιλοξενία» της Χούντας σε διάφορα μπουντρούμια ο 18χρονος εκείνη την περίοδο Παπαδάκης αρχίζει να εντρυφεί σε αυτό που αποδείχτηκε το πιο μεγάλο του πάθος, την δημοσιογραφία.

Η «βουτιά» και η TV

Ξεκίνησε από το δικαστικό ρεπορτάζ ως βοηθός του Γιώργου Κρομμυδά δικαστικού συντάκτη στην εφημερίδα «Τα Νέα» αλλά γρήγορα έμελλε να δεθεί με τα πολύ πρωινά εγερτήρια, που έγιναν αναπόσπαστο μέλος της ζωής του.

Η βουτιά στα άγνωστα νερά τον έφερε στα 80’s στην είσοδο της Κρατικής Ραδιοφωνίας αρχικά με την πρωινή-τι άλλο θα μπορούσε να ήταν-εκπομπή «Κάθε μέρα παντού».

Το πρόσωπο του θα αρχίσει να γίνεται οικείο στους τηλεθεατές με την εκπομπή «Τρεις στον αέρα μεσημέρι» με μαύρο ακόμη μαλλί δίπλα σε ένα τηλέφωνο, μαζί με την Σεμίνα Διγενή, τον Γιάννη Δημαρά και τον Νάσο Αθανασίου.

Όταν ξεκίνησε στον νεοσύστατο σταθμό του Μίνωα Κυριακού με την εκπομπή «Ελλάς το μεγαλείο σου» τόλμησε να ασχοληθεί για πρώτη φορά στην ελληνική τηλεόραση το θέμα της ομοφυλοφιλίας, με καλεσμένους ανθρώπους όπως τον πολύ νεαρό τότε Γρηγόρη Βαλλιανάτο.

Η εκπομπή συνομίλησε με νέα αγόρια και κορίτσια που έδιναν την δική τους οπτική πάνω σε ένα θέμα που ήταν ουσιαστικά ένα ταμπού ακόμη για την ελληνική κοινωνία.

Στον Ant1 όμως θα μεγαλουργήσει για κάτι παραπάνω από τρεις δεκαετίες με το «Καλημέρα Ελλάδα» που τον έχρισε πατριάρχη της πρωινής ενημέρωσης.

Ο κατάλογος με τα πρόσωπα που αναδείχθηκαν δίπλα του και αυτός με τα νέα παιδιά που βοήθησε είναι μεγάλος, όχι όμως τόσο μεγάλος όσο αυτός με τα ξυπνήματα από τα «αχάραγα» όπως έλεγε κάποιες φορές.

Μια αξέχαστη στιγμή

Ο Γιώργος Παπαδάκης φημιζόταν για την ψυχραιμία του, την ηρεμία του και τον τρόπο που αντιμετώπιζε τους καλεσμένους του, εκτός αν αυτοί κατάφερναν τελικά να τον βγάλουν τρόπο τινά από τα ρούχα του.

Αξέχαστη έμεινε η εκπομπή με καλεσμένη την τότε βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κατερίνα Παπακώστα και την Μαρία Δαμανάκη με θέμα το ασφαλιστικό.

 

Η πρώτη κατάφερε να τρελάνει με τις συνεχές παρεμβολές της όλο το πάνελ με τον Γιώργο Παπαδάκη να δηλώνει για πρώτη φορά ότι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και να κάνει την δουλειά του.

Κάτι που δεν πτόησε στο ελάχιστο την «γαλάζια» βουλευτή, η οποία δεν σταμάταγε ούτε δευτερόλεπτο να πετάγεται και να «πατάει» πάνω σε όποιον μίλαγε, φέρνοντας τον άνθρωπο που συντρόφευε εκατομμύρια Έλληνες στον πρώτο καφέ της ημέρας στα όριά του.
Η απρόσμενη φυγή του χθες, λίγους μόνο μήνες μετά το τελευταίο τηλεοπτικό του αντίο, που έφερε δάκρυα στα μάτια του, ήρθε πάνω στην ώρα που θα έκανε όλα όσα δεν μπόρεσε όλα αυτά τα χρόνια.

Τότε που σηκωνόταν ξημερώματα, ανέβαινε στο μηχανάκι του και όδευε στο στούντιο για να μας πει αυτή την τόσο οικεία καλημέρα του.

Διαβάστε ακόμη: