Δακρυσμένος εμφανίστηκε ο Τάσος Ιορδανίδης μιλώντας για τον Στέφανο Ληναίο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών, μεταφέροντας τα λόγια του εγγονού του ηθοποιού για το πόσο θα του λείψει ο παππούς του.

Μετά από ένα αφιέρωμα που προβλήθηκε στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» το Σάββατο 25 Απριλίου για τη ζωή του Στέφανου Ληναίου, ο ηθοποιός πήρε τον λόγο και είπε: «Δεν θέλω να επαναλάβω τώρα αυτό που έγραψα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου για μένα και για την οικογένειά μου. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι έλεγε πάντα σαν συμβουλή -και νομίζω το κράτησε και ο ίδιος σε όλη την πορεία αυτή- ότι “έναν σκοπό έχει ο άνθρωπος στη ζωή του, είτε μέσω της τέχνης του είτε μέσω του επαγγέλματός του, να είναι ωφέλιμος”. Ήταν ωφέλιμος, μέχρι την τελευταία στιγμή».

Στη συνέχεια ο Τάσος Ιορδανίδης αναφέρθηκε στο θέατρο που είχε δημιουργήσει ο Στέφανος Ληναίος με τη σύζυγό του Έλλη Φωτίου: «Ένα άλλο το οποίο θα ήθελα να πω, είναι ότι το Θέατρο Άλφα, όσο δραστηριοποιήθηκε ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου -κι ήταν από άποψη και θέση και στάση αυτό- δεν ζήτησε ποτέ να επιχορηγηθεί. Ποτέ. Όποια δράση γινόταν, γινόταν καθαρά ιδιωτικά, καθαρά από τα έσοδα – έξοδά τους αυτοί οι άνθρωποι. Με έναν τρόπο, με μια επιλογή ρεπερτορίου αξιοζήλευτη. Από το Θέατρο Άλφα νομίζω ότι έχει περάσει αν όχι όλοι οι Αθηναίοι… σχεδόν όλος ο κόσμος. Και έχει δει το ρεπερτόριο αυτό που υπηρέτησε αυτό το ζευγάρι, πάντα με άξονα τον ανθρωπισμό», δήλωσε.

Βουρκωμένος, έπειτα, θέλησε να αναφέρει κάποιες στιγμές που τον συγκίνησαν ιδιαίτερα αναφορικά με τον Στέφανο Ληναίο: «Είμαι ανάξιος για να δώσω παράσημο, αλλά το λέω έτσι για να καταλάβετε. Τις προάλλες που ήμασταν εκεί για να τον αποχαιρετίσουμε… Δύο περιστατικά θα πω. Το ένα είναι με τον εγγονό του, ο οποίος είναι ένα παιδί το οποίο διαπρέπει. Ο Στεφανάκος. Και ο οποίος δεν το λέει απλώς συναισθηματικά “πόσο πολύ θα μου λείψει ο παππούς”. Σκέψου, έναν άνθρωπο ο οποίος έφυγε στα 98 πόσο θα λείψει σε ένα νέο παιδί και όσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, προβληματισμών, για οτιδήποτε. Και το τελευταίο που θέλω να σας πω, παιδιά, το οποίο είναι το πιο συγκινητικό, απ’ τα πιο συγκινητικά που έχω ζήσει, πέρα από την επίσκεψή του στο θέατρο… Κάποιες στιγμές πήγαινε κι έπινε το καφεδάκι του στο θέατρο. Έχουμε κάμερες στο θέατρο. Και τυχαία είμαι σε ένα γύρισμα. Έτσι όπως είμαι, κοιτάω τις κάμερες στο θέατρο και τον ακούω να μπαίνει στην αίθουσα, μόνος του και να λέει “Δώσε μου λίγο ακόμα. Δώσε μου λίγο ακόμα” και έπαιρνε ενέργεια απ’ αυτή την αίθουσα. Κι άλλο ένα, τελευταίο και κλείνω. Αποφάσισε κάποια στιγμή να σταματήσει να ανεβαίνει στη σκηνή. Από τότε, τον παρακαλούσανε να βγει γενικότερα, να τοποθετηθεί, να δηλώσει κάτι, όχι μόνο για να παίξει. Δε βγήκε ποτέ. Και έλεγε “Θέλω οι άνθρωποι έτσι να με θυμούνται πιο ακμαίο”. Το μυαλό του ήταν ξυράφι», είπε.

Διαβάστε ακόμη: