Πίσω από την τραγωδία που συγκλόνισε την Ανδραβίδα  κρύβεται ένα οικογενειακό δράμα που εκτυλίχθηκε αθόρυβα, μήνα με τον μήνα, μακριά από τα βλέμματα.
Ενας πατέρας που έχασε το παιδί του και μαζί του έχασε σιγά σιγά και τον εαυτό του…
Ο χαμός του Γιώργου Σινάνου, μόλις 22 ετών, το καλοκαίρι του 2025 άφησε την οικογένειά του συντετριμμένη.

Από εκείνη την ημέρα τίποτα δεν ήταν το ίδιο.

Άνθρωποι από το περιβάλλον τους, περιγράφουν έναν πατέρα που δεν κατάφερε ποτέ να διαχειριστεί την απώλεια. Η καθημερινότητα του σκιάστηκε από τη σιωπή, την απουσία και έναν πόνο που δεν έβρισκε λόγια για να εκφραστεί.

Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής μετά το θάνατο του μοναχογιού του αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα.

Ο πενηντάχρονος πατέρας ζούσε με τη μνήμη του παιδιού του σε κάθε στιγμή, σε κάθε χώρο του σπιτιού, σε κάθε μικρή συνήθεια που του θύμιζε τον αγαπημένο του γιο.

Η απώλεια του Γιώργου ήταν για εκείνον ένα καθημερινό βάρος που μεγάλωνε.

Ο Γιώργος είχε τραυματιστεί θανάσιμα σε τροχαίο ατύχημα που σημειώθηκε στις 22 Ιουλίου 2025 στην Ανδραβίδα Ηλείας όταν το Ι.Χ στο οποίο επέβαινε ως συνοδηγός εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε μαντρότοιχο.

Μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο του Ριου όπου έδωσε γενναία μάχη για τη ζωή του. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών άφησε την τελευταία του πνοή στις 6 Αυγούστου 2025.

Η εικόνα των γονιών να αποχαιρετούν το παιδί τους χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί.

Μήνες αργότερα, ανήμερα την Πρωτοχρονιά, η οικογενειακή τραγωδία ολοκληρώθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο. Ο πατέρας του Γιώργου έβαλε τέλος στη ζωή του, ανήμπορος πια να σηκώσει το βάρος της απώλειας του παιδιού του.

Από τις έρευνες για το τροχαίο αποκαλύφθηκε ότι ο οδηγός του οχήματος οδηγούσε χωρίς δίπλωμα και είχε συλληφθεί.

Όμως για την οικογένεια τίποτα δεν μπορούσε να απαλύνει την απώλεια.

Δυο ζωές χάθηκαν, ένα 22χρονο παιδί που έφυγε άδικα κι ένας πατέρας που δεν βρήκε ποτέ το δρόμο πίσω από το πένθος.