Μοιραίοι, άβουλοι και προπαντός αμέτοχοι αποδεικνύονται οι ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών, σε μια συγκυρία που απαιτεί αποφασιστικότητα και ενιαία στρατηγική. Την ώρα που η παγκόσμια οικονομία παίρνει φωτιά από την εκρηκτική άνοδο των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, αυτοί συζητούν για το δάνειο των ενενήντα δισεκατομμυρίων που πρόκειται να δώσουν στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, αλλά λόγω Βίκτορ Όρμπαν δεν μπορούν να το εκταμιεύσουν, αποτυπώνοντας με τον πιο καθαρό τρόπο τις εσωτερικές αντιφάσεις και τα αδιέξοδα της ΕΕ.

Επαναλαμβάνουν κυνικά ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι δική τους υπόθεση, αλλά την ίδια στιγμή περιμένουν από τους Αμερικανούς να τελειώσουν τη δουλειά στα Στενά του Ορμούζ, γιατί διαφορετικά ο εφιάλτης της ύφεσης και του πληθωρισμού θα επιστρέψει με ό,τι συνεπάγεται μία τέτοια εξέλιξη για τις ευρωπαϊκές οικονομίες και τις κοινωνίες.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα τους πληρώσει με το ίδιο νόμισμα, σε ένα περιβάλλον όπου οι διατλαντικές σχέσεις αποκτούν όλο και πιο συναλλακτικό χαρακτήρα. Ήδη, στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έχει αρχίσει να διαμορφώνεται η αίσθηση ότι στον πόλεμο της Ουκρανίας θα μείνουν μόνοι, με τον κίνδυνο οι Ρώσοι να κάνουν περίπατο να μην θεωρείται πλέον ακραίο σενάριο, αλλά ρεαλιστική απειλή.

Είναι επίσης βέβαιο ότι η Ευρώπη θα απουσιάζει από τη μοιρασιά της επόμενης μέρας στη Μέση Ανατολή, γεγονός που ενισχύει την εικόνα μιας ηπείρου που, παρά το οικονομικό της μέγεθος, υστερεί σε γεωπολιτική ισχύ και επιρροή. Το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη που παρακολουθεί τις εξελίξεις αντί να τις διαμορφώνει, εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ενεργειακές εξαρτήσεις, πολιτικές διαιρέσεις και στρατηγική αδράνεια.

Διαβάστε ακόμη: