Με αφορμή τη σωρεία καταγγελιών κτηνοτροφικών οργανώσεων, ότι φέτος δεν επιτράπηκε στους κτηνοτρόφους να ανεβάσουν σε θερινούς βοσκοτόπους τα κοπάδια τους, υποτίθεται λόγω του φόβου μετάδοσης ασθενειών, αλλά χειροτερεύοντας την ήδη προβληματική κατάσταση, τα συμπεράσματα για τον κεντρικό σχεδιασμό αγροτικής πολιτικής υπό την ευρύτερη δυνατή έννοιά της, είναι απογοητευτικά και στενάχωρα.

Κάποτε στην Ε.Ε., υπήρχαν έστω γενικές, αλλά υπήρχαν κατευθύνσεις, που σε σημαντικό βαθμό τις ακολουθούσαν οι χώρες μέλη. Σήμερα, υπό το βάρος της αποδεκατισμένης από σοβαρούς πολιτικούς ηγεσίας της Κομισιόν, το κάθε κράτος ουσιαστικά ακολουθεί τη δική της αγροτική πολιτική, η δε ΚΑΠ, η κοινή αγροτική πολιτική δηλαδή, κινείται σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.

Το δε δικό μας υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, το λιγότερο που μπορείς να πεις είναι ότι τελεί υπό σύγχυση, μη έχοντας καθαρούς στόχους για κάθε τομέα της ελληνικής γεωργίας και των καλλιεργειών της, της κτηνοτροφίας, της πτηνοτροφίας, των ιχθυοκαλλιεργειών, της μελισσοκομίας.

Καμμία κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν φρόντισε να δημιουργήσει ένα Αγροτικό Επιμελητήριο, είχε όμως συνδικαλιστικές οργανώσεις, που χώρισαν τους αγρότες σε δεξιούς και αριστερούς και ανάλογα με την απόχρωση της εκάστοτε κυβέρνησης, περνούσαν τις δικές τους θέσεις. Και να ήταν αναπτυξιακές, καλό θα ήταν· αποδείχθηκαν κυριολεκτικά καταστροφικές.

Υπουργείο και όποια κομμάτια αντιπροσώπευσης απέμειναν, δεν μπορούν ούτε τα πιο απλά να προτείνουν, να ζητήσουν, να επιβάλλουν και να περάσουν στην Κοινή Αγροτική Πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα; Η ΚΑΠ, σε σχέση με τη χώρα μας, αλλά και άλλες (εδώ μπαίνει θέμα συμμαχιών, αλλά ούτε λόγος, δεν υπάρχει καμία παρόμοια πρόνοια) επιδοτεί τις εισαγωγές μοσχαριών, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τις ενισχύσεις της ελληνικής παραγωγής!

Συνεπώς, η εγχώρια παραγωγή εγκαταλείπεται, οι εισαγωγές αυξάνονται αλματωδώς και σε λίγο θα έρθουν και τα αργεντίνικα κρέατα (βλέπε Mercosur), να αποτελειώσουν όσους κτηνοτρόφους ακόμα παλεύουν.

Διαβάστε ακόμη: