Σε δεύτερες σκέψεις φαίνεται να εισέρχεται το Μέγαρο Μαξίμου για τον υφυπουργό Εσωτερικών Ευάγγελο Λιάκο, καθώς η υπόθεση που αφορά τις επαγγελματικές δραστηριότητες των δύο αδελφών του όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά αποκτά καθημερινά νέες διαστάσεις.
Η αρχική επιλογή της κυβέρνησης να τον καλύψει πολιτικά και να υποβαθμίσει την υπόθεση δεν φαίνεται πλέον να αποτελεί την κυρίαρχη γραμμή. Αντιθέτως, όσο οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο περισσότερο το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας, μεταφέροντας πλέον το βάρος των χειρισμών στον ίδιο τον υφυπουργό.
Το πρόβλημα για το Μαξίμου είναι ότι η υπόθεση Λιάκου εξελίσσεται σε έναν διαρκή πονοκέφαλο, με πολιτικές προεκτάσεις που δεν περιορίζονται στις εξηγήσεις του ίδιου και των συγγενικών του προσώπων. Το γεγονός ότι ο υφυπουργός έχει υπό την πολιτική του εποπτεία την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ενώ οι δύο αδελφές του φέρονται να έχουν επαγγελματικές σχέσεις με δήμους, δημιουργεί μια δύσκολη εξίσωση. Ακόμη και αν οι συμβάσεις είναι νόμιμες, το πολιτικό και ηθικό ζήτημα που ανακύπτει είναι διαφορετικό και πλέον δεν μπορεί να παρακαμφθεί με μια απλή ανακοίνωση.
Η κυβέρνηση, η οποία αρχικά επιχείρησε να βάλει τέλος στη συζήτηση επικαλούμενη την απουσία οικογενειακής ευθύνης, διαπιστώνει ότι το ζήτημα επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση. Και αυτό αποτυπώθηκε με χαρακτηριστικό τρόπο στη μεταστροφή του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη.
Από την αρχική υπερασπιστική γραμμή, ο οποίος είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν υπάρχει λόγος να χρεώνεται σε έναν υπουργό η επαγγελματική δραστηριότητα των συγγενών του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πέρασε πλέον σε μια σαφώς διαφορετική προσέγγιση. Στο briefing της Πέμπτης, όταν οι ερωτήσεις για τις αδελφές του υφυπουργού κυριάρχησαν στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ο κ. Μαρινάκης δεν έκρυψε τον εκνευρισμό του, επισημαίνοντας ότι «δεν μπορεί ο κυβερνητικός εκπρόσωπος να απαντάει για τις αδελφές ενός υφυπουργού».
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση δεν ήταν απλώς μια αντίδραση στην πίεση των δημοσιογράφων. Ήταν και ένα πολιτικό μήνυμα προς τον ίδιο τον Βαγγέλη Λιάκο. Το Μαξίμου δεν επιθυμεί πλέον να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισής του ούτε να αναλαμβάνει καθημερινά το κόστος μιας υπόθεσης που διαρκώς ανατροφοδοτείται από νέες πληροφορίες.

Ο εκνευρισμός του Μαρινάκη
Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο Παύλος Μαρινάκης αναγνώρισε δημοσίως πως στην υπόθεση δημιουργούνται ζητήματα ηθικού ασυμβίβαστου και πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων. «Δημιουργούνται κάποια έμμεσα, εγώ θα σας πω, και ηθικά ασυμβίβαστα, συγκρούσεις συμφερόντων, από τη στιγμή που ένας άνθρωπος αναλαμβάνει ένα συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο. Και θεωρώ ότι αυτό η οικογένεια μεταξύ της θα το λύσει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η απάντησή του στο ερώτημα εάν οι αδελφές του υφυπουργού μπορούν να συνεχίσουν να αναλαμβάνουν δουλειές από δήμους. «Θεωρώ πως όχι», ήταν η μονολεκτική απάντηση που έδωσε, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια παρερμηνειών για τη νέα κυβερνητική γραμμή.
Με άλλα λόγια, το Μαξίμου πετάει πλέον το μπαλάκι στον ίδιο τον Βαγγέλη Λιάκο. Του ζητά εμμέσως πλην σαφώς να βρει λύση με τις αδελφές του, ώστε να μην παραμένει η κυβέρνηση εκτεθειμένη σε μια υπόθεση που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερο πολιτικό βάρος. Δεν είναι τυχαίο ότι η δημόσια αναγνώριση του ηθικού ασυμβίβαστου συνιστά ουσιαστικά μια κίτρινη κάρτα προς τον υφυπουργό.

Όλα ανοιχτά
Το πρόβλημα για τον Βαγγέλη Λιάκο είναι ότι η υπόθεση δεν αφορά πλέον μία μόνο επαγγελματική δραστηριότητα συγγενικού του προσώπου. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η μία αδελφή του έχει λάβει απευθείας αναθέσεις από δήμους συνολικού ύψους περίπου 1,1 εκατ. Ευρώ, ενώ σε βάρος της φέρεται να εκκρεμεί από το 2025 έρευνα της οικονομικής εισαγγελίας.
Παράλληλα, στο προσκήνιο ήρθαν στοιχεία και για τη δεύτερη αδελφή του, η οποία φέρεται να έχει λάβει συμβάσεις με δήμους ύψους περίπου 256.000 ευρώ. Το στοιχείο που περιπλέκει ακόμη περισσότερο την εικόνα είναι ότι μέχρι την ορκωμοσία του Λιάκου ως υφυπουργού Εσωτερικών κατείχε θέση επιστημονικής συνεργάτιδάς του στη Βουλή.
Ο ίδιος απάντησε ότι η αδελφή του είχε παραιτηθεί από τη συγκεκριμένη θέση πριν από την ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων του και ότι οι συμβάσεις της αφορούν δήμους εκτός της εκλογικής του περιφέρειας. Πρόκειται για επιχειρήματα που ο ίδιος θεωρεί ότι αποσαφηνίζουν την κατάσταση. Ωστόσο, δεν φαίνεται να απαντούν στο βασικό ερώτημα που πλέον θέτει το κυβερνητικό επιτελείο: πώς μπορεί να διασφαλιστεί ότι δεν θα δημιουργούνται εντυπώσεις σύγκρουσης συμφερόντων από τη στιγμή που ο ίδιος έχει την πολιτική ευθύνη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση;
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Η κυβέρνηση δεν καλείται να κρίνει την επαγγελματική επάρκεια των δύο γυναικών ούτε να προδικάσει την έκβαση οποιουδήποτε ελέγχου. Καλείται, όμως, να διαχειριστεί μια πολιτικά δύσκολη κατάσταση, στην οποία η συγγενική σχέση, το αντικείμενο του χαρτοφυλακίου και οι συμβάσεις με δήμους συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Ανακοινώσεις στα social media χωρίς πολιτική λύση
Ένα ακόμη στοιχείο που προκαλεί προβληματισμό στο κυβερνητικό επιτελείο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο ίδιος ο υφυπουργός επιλέγει να διαχειρίζεται την υπόθεση. Μέχρι στιγμής, ο κ. Λιάκος περιορίζεται κυρίως σε δημόσιες ανακοινώσεις και τοποθετήσεις μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, επιχειρώντας να απαντήσει στις αιτιάσεις που διατυπώνονται.
Ωστόσο, αντί να κλείνουν τα μέτωπα, οι ανακοινώσεις αυτές φαίνεται να συντηρούν τη συζήτηση και να δημιουργούν νέα ερωτήματα. Η αναφορά του σε «ανθρωποφαγία», για παράδειγμα, μπορεί να αποτυπώνει τη δική του αντίληψη για την ένταση της δημόσιας κριτικής, δεν απαντά όμως στο πολιτικό ζητούμενο: τι προτίθεται να κάνει ώστε να μην παραμένει η κυβέρνηση εγκλωβισμένη σε μια υπόθεση με καθημερινές αποκαλύψεις;
Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο το Μαξίμου εμφανίζεται να χάνει την υπομονή του. Δεν αρκούν πλέον οι διαβεβαιώσεις ότι όλα είναι νόμιμα ούτε οι ανακοινώσεις που επιχειρούν να μεταφέρουν τη συζήτηση στην πολιτική αντιπαράθεση. Χρειάζονται συγκεκριμένες αποφάσεις που θα απομακρύνουν τη σκιά της σύγκρουσης συμφερόντων από το χαρτοφυλάκιο του υφυπουργού.
Και όσο αυτές δεν έρχονται, τόσο ο Παύλος Μαρινάκης θα βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να καλείται να διαχειριστεί μια υπόθεση για την οποία η κυβέρνηση θα προτιμούσε να μην απαντά καθημερινά.
Το ερώτημα πλέον είναι πόσο πολιτικό βάρος μπορεί να αντέξει το Μέγαρο Μαξίμου από την υπόθεση Λιάκου. Η κυβέρνηση έχει να σταθμίσει δύο διαφορετικούς κινδύνους. Από τη μία πλευρά, μια άμεση αποπομπή του υφυπουργού, χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης διερεύνηση όλων των πτυχών της υπόθεσης, θα μπορούσε να εκληφθεί ως παραδοχή ότι η αρχική πολιτική κάλυψη ήταν λανθασμένη. Από την άλλη, η διατήρησή του στη θέση του, χωρίς να έχει δοθεί μια πειστική και οριστική λύση, κινδυνεύει να μετατρέψει την υπόθεση σε μόνιμη πηγή φθοράς για την κυβέρνηση.

Η υπόθεση τραβάει επί μακρόν και έχει αρχίσει να θυμίζει την περίπτωση Μακαρίου Λαζαρίδη…
Προς το παρόν, ο ίδιος ο κ Λιάκος δεν φαίνεται διατεθειμένος να διευκολύνει την κατάσταση με μια παραίτηση. Δεν δείχνει να θεωρεί ότι έχει εξαντληθεί η δυνατότητα πολιτικής και προσωπικής υπεράσπισης της θέσης του. Αντιθέτως, επιμένει στη γραμμή των εξηγήσεων και των ανακοινώσεων, θεωρώντας προφανώς ότι μπορεί να απορροφήσει την πίεση.
Το Μαξίμου, από την πλευρά του, δεν εμφανίζεται έτοιμο να προχωρήσει σε μια τόσο γρήγορη αποπομπή. Προτιμά να αφήσει στον υφυπουργό την πρωτοβουλία των κινήσεων, περιμένοντας να διαπιστώσει εάν θα υπάρξει μια λύση που θα περιορίσει τις πολιτικές συνέπειες. Πρόκειται, ωστόσο, για μια στάση που εμπεριέχει ρίσκο, καθώς κάθε νέα αποκάλυψη μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα και να φέρει την κυβέρνηση μπροστά σε πολύ πιο δύσκολες αποφάσεις.
Το αδιέξοδο γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Ο υφυπουργός δεν δείχνει πρόθυμος να αποχωρήσει, η κυβέρνηση δεν θέλει να τον απομακρύνει βεβιασμένα, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να συνεχίσει να τον καλύπτει με τον ίδιο τρόπο. Και το κυριότερο: η υπόθεση παραμένει ανοιχτή, με το Μαξίμου να βρίσκεται σε επιφυλακή για το ενδεχόμενο νέων αποκαλύψεων.
Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση Λιάκου έχει πάψει να είναι μια προσωπική υπόθεση ενός κυβερνητικού στελέχους. Έχει μετατραπεί σε δοκιμασία για τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης, για τα κριτήρια με τα οποία αξιολογεί τα στελέχη της και, κυρίως, για το πού ακριβώς τοποθετεί τη γραμμή ανάμεσα στη νομιμότητα και στο πολιτικό ηθικό ασυμβίβαστο.
Το επόμενο διάστημα θα δείξει εάν ο κ Λιάκος θα καταφέρει να λύσει τον γόρδιο δεσμό που έχει δημιουργηθεί ή εάν το Μαξίμου θα αναγκαστεί τελικά να πάρει την απόφαση που σήμερα προσπαθεί να αποφύγει. Γιατί η πολιτική φθορά από μια υπόθεση που ανακυκλώνεται καθημερινά δεν μπορεί να είναι απεριόριστη. Και η ανοχή της κυβέρνησης, όσο κι αν δεν το παραδέχεται δημοσίως, έχει πλέον αρχίσει να δοκιμάζεται.

