Ο Τζέιμς Μποντ αποτελεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες στην ιστορία του κινηματογράφου, με κάθε ηθοποιό που ανέλαβε τον ρόλο να αφήνει το δικό του αποτύπωμα.
Ωστόσο, μια νέα αξιολόγηση των κινηματογραφικών 007 επαναφέρει στο προσκήνιο έναν πρωταγωνιστή που εμφανίστηκε σε μόλις δύο ταινίες: τον Τίμοθι Ντάλτον.
Με αφορμή την επιλογή του Ρόμπερτ Πάτινσον ως νέου Τζέιμς Μποντ, η ισπανική εφημερίδα El País επανεξέτασε τις διαφορετικές εκδοχές του διάσημου Βρετανού πράκτορα, αναδεικνύοντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ερμηνείας.
Ο Ντάλτον ξεχωρίζει για την προσέγγισή του στον χαρακτήρα, η οποία θεωρείται από τις πιο πιστές στην αρχική δημιουργία του συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ.
Ο Μποντ που δεν έμοιαζε με τους προηγούμενους
Ο Τίμοθι Ντάλτον υποδύθηκε τον 007 στις ταινίες The Living Daylights (1987) και Licence to Kill (1989).
Σε αντίθεση με τον πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό χαρακτήρα που είχε καθιερώσει ο Ρότζερ Μουρ, ο Ντάλτον παρουσίασε έναν πράκτορα περισσότερο σκοτεινό, αυστηρό και εσωστρεφή.
Η ερμηνεία του έδινε έμφαση στην επικινδυνότητα του επαγγέλματος, στις προσωπικές συγκρούσεις και στην ψυχολογική πίεση που αντιμετώπιζε ο χαρακτήρας.
Μάλιστα, ο ηθοποιός είχε απορρίψει αρχικά την πρόταση να υποδυθεί τον Μποντ, θεωρώντας ότι ήταν υπερβολικά νέος για τον ρόλο.
Γιατί αποχώρησε μετά από δύο ταινίες
Παρά τη διαφορετική κατεύθυνση που έδωσε στη σειρά, η παρουσία του Ντάλτον αποδείχθηκε σύντομη.
Νομικές διαμάχες ανάμεσα στις εταιρείες που διαχειρίζονταν τα κινηματογραφικά δικαιώματα προκάλεσαν πολυετή διακοπή στην παραγωγή νέων ταινιών.
Όταν το franchise επανήλθε το 1995 με το GoldenEye, τον ρόλο είχε πλέον αναλάβει ο Πιρς Μπρόσναν.
Η κληρονομιά του Τίμοθι Ντάλτον
Παρότι οι ταινίες του δεν γνώρισαν την εμπορική επιτυχία άλλων περιόδων, η ερμηνεία του επανεκτιμήθηκε τα επόμενα χρόνια.
Η πιο ρεαλιστική και βίαιη προσέγγισή του θεωρείται πρόδρομος της εποχής του Ντάνιελ Κρεγκ, ο οποίος παρουσίασε επίσης έναν πιο ευάλωτο και ανθρώπινο Μποντ.
Η σύγκριση με τους Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ και Πιρς Μπρόσναν αποδεικνύει πόσο διαφορετικές μπορούν να είναι οι ερμηνείες του ίδιου χαρακτήρα.
