Κάτι παράξενο συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στην πολιτική σκηνή. Πρόσωπα που έχουν διανύσει ολόκληρους πολιτικούς κύκλους, έχουν βρεθεί σε κορυφαία θεσμικά αξιώματα και έχουν συνδέσει το όνομά τους με κρίσιμες περιόδους της μεταπολιτευτικής ιστορίας, επανέρχονται με ολοένα και περισσότερες παρεμβάσεις. Ο λόγος για τον Προκόπη Παυλόπουλο και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, δύο συνταγματολόγους που φαίνεται να διεκδικούν ξανά κεντρική θέση στη δημόσια συζήτηση.

Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: πρόκειται για θεσμική συμβολή ή για μια προσπάθεια πολιτικής επανατοποθέτησης σε μια περίοδο κατά την οποία το πολιτικό σκηνικό αναζητά νέες ισορροπίες;

Τα πεπραγμένα που δεν διαγράφονται

Ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν εμφανίζεται σήμερα στην πολιτική ζωή ως ένας ουδέτερος ακαδημαϊκός παρατηρητής. Η μακρά κυβερνητική του διαδρομή περιλαμβάνει τη θητεία του στο υπουργείο Εσωτερικών, αλλά και την περίοδο του Δεκεμβρίου του 2008, όταν η Αθήνα συγκλονίστηκε από εκτεταμένα επεισόδια και καταστροφές. Παράλληλα, η πολιτική αντιπαράθεση για τις προσλήψεις και τη διαχείριση του δημόσιου τομέα επί υπουργίας του αποτελεί μέρος του απολογισμού εκείνης της περιόδου.

Από την άλλη πλευρά, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει τη δική του βαριά πολιτική παρακαταθήκη. Ως υπουργός Οικονομικών το 2011, υπερασπίστηκε το έκτακτο ειδικό τέλος ακινήτων, το γνωστό χαράτσι της ΔΕΗ, σε μια περίοδο εξαιρετικά σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής. Ο ΕΝΦΙΑ θεσπίστηκε αργότερα, το 2013, και δεν πρέπει να συγχέεται με εκείνο το μέτρο. Η πολιτική ευθύνη, πάντως, για τις επιλογές εκείνης της περιόδου παραμένει αντικείμενο δημόσιας αξιολόγησης.

Τώρα και στην εξωτερική πολιτική;

Σήμερα, οι δύο πρώην κορυφαίοι πολιτειακοί και κυβερνητικοί παράγοντες παρεμβαίνουν σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ελληνοτουρκικών σχέσεων και ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

Ο Παυλόπουλος διατυπώνει αυστηρές ενστάσεις για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση, ενώ ο Βενιζέλος αναλύει τις νομικές και διπλωματικές διαστάσεις του ίδιου ζητήματος, επιμένοντας στην ανάγκη εθνικής στρατηγικής και πολιτικής συνεννόησης.

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα των πρώην αξιωματούχων να καταθέτουν τις απόψεις τους. Εκείνο που δικαιολογημένα προκαλεί συζήτηση είναι η διαρκής παρουσία τους ως σημείων αναφοράς κάθε φορά που ανοίγει μια μεγάλη πολιτική ή θεσμική εκκρεμότητα.

Η χώρα, ωστόσο, δεν έχει ανάγκη από ένα παράλληλο σύστημα πολιτικής καθοδήγησης, ούτε από την ανακύκλωση προσώπων που θεωρούν ότι η προηγούμενη θεσμική τους ιδιότητα τους εξασφαλίζει διαρκή πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η εξωτερική πολιτική απαιτεί συγκεκριμένες αποφάσεις, λογοδοσία και καθαρή στρατηγική. Όχι διαρκείς παρεμβάσεις από το πολιτικό παρελθόν, ούτε τη δημιουργία εντυπώσεων ότι χωρίς τους παλιούς πρωταγωνιστές η χώρα κινδυνεύει να μείνει ακυβέρνητη.

Τα πολιτικά κενά, άλλωστε, δεν καλύπτονται με τηλεοπτικές παρεμβάσεις και δημόσιες υποδείξεις. Καλύπτονται με πολιτική ευθύνη, αποφάσεις και αποτελέσματα.

Διαβάστε ακόμη: