Ο πανίσχυρος αρχηγός της ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν, σε στενή και συντονισμένη δράση με έναν Αμερικανό παράγοντα λιβανικής καταγωγής —ο οποίος διατηρεί προνομιακές σχέσεις με το περιβάλλον του Ντόναλντ Τραμπ— υπήρξαν οι αρχιτέκτονες του μεθοδευμένου «πραξικοπήματος» στο Κοινοβούλιο της Λιβύης. Μέσω παρασκηνιακών κινήσεων, κατάφεραν να εκτοπίσουν βίαια τον πρόεδρο του σώματος, εγκαθιστώντας στη θέση του έναν αχυράνθρωπο πλήρως ελεγχόμενο από τα δικά τους συμφέροντα.
Η νέα σύνθεση της Βουλής, ενεργώντας ως πειθήνιο όργανο, προχώρησε άμεσα στην επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού συμφώνου. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε την ακαριαία και σφοδρή αντίδραση της Ελλάδας, του Ισραήλ, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ την έντονη αποδοκιμασία της εξέφρασε, ως ήταν αναμενόμενο, και η Ευρωπαϊκή Ένωση, βλέποντας τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο να κλονίζονται.
Ο Ιμπραήμ Καλίν, από κοινού με τον Αμερικανό απεσταλμένο, είχαν επωμιστεί το εξαιρετικά δυσχερές έργο της γεφύρωσης του χάσματος ανάμεσα στον στρατάρχη Χαφτάρ και την κυβέρνηση της Τρίπολης. Για την αμερικανική διπλωματία, η προσέγγιση αυτή θεωρείται το κρίσιμο πρώτο βήμα για την επανένωση της Λιβύης και την αποκατάσταση της κρατικής της οντότητας.
Αυτός είναι και ο λόγος που το Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέφυγε επιδεικτικά να πάρει σαφή θέση κατά του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου. Αντί για μια ξεκάθαρη καταδίκη, η Ουάσιγκτον επέλεξε την οδό των ίσων αποστάσεων, προτρέποντας την Αθήνα και την Άγκυρα να επιλύσουν τις «διαφορές» τους μέσω του διαλόγου.
Ωστόσο, η στάση αυτή των Αμερικανών παραγνωρίζει εσκεμμένα μια θεμελιώδη πραγματικότητα: ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υφίστανται απλές διμερείς διαφορές, αλλά μια κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου που διέπει τις θαλάσσιες ζώνες. Η υποβάθμιση της παρανομίας σε επίπεδο διαλόγου αποτελεί μια επικίνδυνη διολίσθηση που υποσκάπτει τη διεθνή νομιμότητα.
