Η παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά για την ακρίβεια και τη φορολογική πολιτική δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Έχει και σαφή πολιτική στόχευση, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να διευρύνει την απήχησή του σε κοινωνικές ομάδες που παραδοσιακά βρίσκονταν κοντά στη Νέα Δημοκρατία, αλλά εμφανίζονται πλέον δυσαρεστημένες από τις κυβερνητικές επιλογές.

Με αιχμή τους έμμεσους φόρους, τα καύσιμα, τον ΦΠΑ και το κόστος της ενέργειας, ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρεί να απευθυνθεί σε ένα κοινό που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στη φορολογική ελάφρυνση, στην επιχειρηματικότητα και στη μείωση των κρατικών επιβαρύνσεων. Πρόκειται για πολίτες που δεν προέρχονται αποκλειστικά από τον παραδοσιακό δεξιό και πατριωτικό χώρο, αλλά και από τη φιλελεύθερη πτέρυγα της Ν.Δ.

Στο στόχαστρο η φορολογική πολιτική Μητσοτάκη

Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να αναδείξει μια διαφορετική οικονομική προσέγγιση, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση διαθέτει περιθώρια για ουσιαστικές μειώσεις φόρων, αλλά δεν αξιοποιεί αυτή τη δυνατότητα προς όφελος των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.

Η πρότασή του για μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης στα καύσιμα, περιορισμό του ανώτατου συντελεστή ΦΠΑ από το 24% στο 23% και μεταφορά προϊόντων και υπηρεσιών σε χαμηλότερους συντελεστές επιχειρεί να δώσει συγκεκριμένο περιεχόμενο στην κριτική του. Παράλληλα, η αναφορά του στην εστίαση και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις απευθύνεται σε επαγγελματίες που πιέζονται από το λειτουργικό κόστος και τη συγκρατημένη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Σαμαράς επιδιώκει να εμφανιστεί ως εκφραστής μιας πολιτικής που συνδυάζει τη δημοσιονομική υπευθυνότητα με τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης.

Οι απώλειες της Ν.Δ. και στα δύο μέτωπα

Η πολιτική πίεση για το Μέγαρο Μαξίμου γίνεται πιο σύνθετη, καθώς η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση μπορεί να εκδηλωθεί σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Από τη μία πλευρά, η Ν.Δ. αντιμετωπίζει τον κίνδυνο απωλειών προς τα δεξιά, σε ψηφοφόρους που διαφωνούν με επιλογές της κυβέρνησης σε εθνικά, πατριωτικά και πολιτικά ζητήματα.

Από την άλλη, η ακρίβεια και η υψηλή φορολογική επιβάρυνση δημιουργούν προβληματισμό σε φιλελεύθερους ψηφοφόρους, επαγγελματίες και μικρομεσαίους επιχειρηματίες, οι οποίοι περιμένουν από μια κεντροδεξιά κυβέρνηση μεγαλύτερη έμφαση στη μείωση των φόρων και στην ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας.

Αυτό είναι και το πεδίο στο οποίο επιχειρεί να κινηθεί ο Αντώνης Σαμαράς. Δεν περιορίζεται στην παραδοσιακή δεξιά και πατριωτική δεξαμενή ψηφοφόρων, αλλά αναδεικνύει ζητήματα που μπορούν να αγγίξουν ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας.

Το στοίχημα της πολιτικής εκπροσώπησης

Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτή η κριτική μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική πολιτική επιρροή. Η δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβερνητική φορολογική πολιτική δεν σημαίνει αυτομάτως ότι οι ψηφοφόροι θα στραφούν προς τον πρώην πρωθυπουργό. Ωστόσο, η ανάδειξη συγκεκριμένων προτάσεων για την ακρίβεια τού επιτρέπει να διεκδικεί ρόλο πέρα από την απλή αμφισβήτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Για τη Ν.Δ., η πρόκληση είναι διπλή: να διατηρήσει τη συνοχή της παραδοσιακής δεξιάς βάσης της και ταυτόχρονα να μην αποξενώσει τους φιλελεύθερους ψηφοφόρους που θεωρούν τη φορολογική ελάφρυνση βασικό κριτήριο πολιτικής επιλογής.

Η παρέμβαση Σαμαρά δείχνει ότι η αντιπαράθεση στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς δεν αφορά πλέον μόνο πρόσωπα και πολιτικές ισορροπίες. Αφορά και το ποιος μπορεί να εκφράσει πιο πειστικά την κοινωνική δυσαρέσκεια για το κόστος ζωής και τη φορολογία.

Διαβάστε ακόμη: