Ένα ενδιαφέρον σενάριο κυκλοφορεί στα πολιτικά πηγαδάκια για την επόμενη ημέρα των εκλογών, στην περίπτωση που οι αριθμοί της κάλπης οδηγήσουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Και το πρόσωπο που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των συζητήσεων δεν είναι άλλο από τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Το σενάριο γίνεται ακόμη πιο σύνθετο εάν στο κάδρο μπει μια τρικομματική συνεννόηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Αντώνη Σαμαρά. Σε μια τέτοια περίπτωση, λένε οι γνωρίζοντες το παρασκήνιο, ο Βενιζέλος θα μπορούσε να αποτελέσει μια από τις εναλλακτικές λύσεις για το πρόσωπο που θα αναλάμβανε να ηγηθεί ενός κυβερνητικού σχήματος ευρύτερης αποδοχής.
Το ενδιαφέρον με την περίπτωση Βενιζέλου είναι ότι διαθέτει ένα σπάνιο πολιτικό πλεονέκτημα: έχει συνομιλητές σε διαφορετικές πλευρές του πολιτικού συστήματος. Στη Νέα Δημοκρατία αρκετοί αναγνωρίζουν την πολιτική του επάρκεια και τη θεσμική του εμπειρία, ενώ στο ΠΑΣΟΚ η παρουσία του σε ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε, σύμφωνα με το σενάριο, να λειτουργήσει ως γέφυρα και να διευκολύνει μια δύσκολη συμφωνία.
Παράλληλα, στο παρασκήνιο καταγράφεται και η βελτίωση των σχέσεων του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον Αλέξη Τσίπρα. Πρόκειται για μια παράμετρο που, εφόσον το συγκεκριμένο σενάριο αποκτούσε πραγματικό πολιτικό βάρος, θα μπορούσε να παίξει τον δικό της ρόλο στις ισορροπίες.
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας. Οι σχέσεις Βενιζέλου και Αντώνη Σαμαρά παραμένουν ένα κεφάλαιο με ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς οι δύο άνδρες έχουν συνυπάρξει στην κυβέρνηση της περιόδου 2012-2015.
Στα πολιτικά πηγαδάκια μάλιστα κυκλοφορεί και ένα πιο προχωρημένο σενάριο: ότι ο Σαμαράς θα έβλεπε θετικά μια επιστροφή του Βενιζέλου σε κεντρικό κυβερνητικό ρόλο και ότι υπάρχει μεταξύ τους μια σχέση αμοιβαίας πολιτικής εκτίμησης. Όλα αυτά, βεβαίως, παραμένουν σενάρια και όχι κάποια συμφωνία που έχει γίνει γνωστή.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο, πάντως, είναι άλλο: εάν κάποτε προκύψει μια τρικομματική κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει και ο Αντώνης Σαμαράς, τότε η συζήτηση για την επόμενη ημέρα θα αφορά αναγκαστικά μια νέα πολιτική ισορροπία. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το σενάριο που κυκλοφορεί θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη εκτός του κεντρικού κάδρου της νέας κυβερνητικής εξίσωσης.
Εκεί θα μπορούσαν να βρουν χώρο πρόσωπα από τον ευρύτερο κεντρώο χώρο, ακόμη και στελέχη όπως ο Άκης Σκέρτσος ή ο Γιώργος Φλωρίδης, τα οποία, σύμφωνα με την ίδια λογική, δεν θα είχαν κατ’ ανάγκη πρόβλημα να υπηρετήσουν ένα τέτοιο σχήμα.
Το παράδοξο της υπόθεσης; Ο Βενιζέλος μπορεί να διαθέτει ευρύτερη πολιτική αποδοχή ως πρόσωπο συνεννόησης, αλλά δεν διαθέτει αντίστοιχη λαϊκή απήχηση. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το μεγάλο ερωτηματικό: άλλο η αποδοχή στα πολιτικά γραφεία και άλλο η αποδοχή στην κοινωνία.
