Έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση σε μια ανοχύρωτη αγορά, εγκλωβισμένη στον βρόχο του μεγάλου δανεισμού, το σκηνικό θυμίζει όλο και περισσότερο αστυνομικό θρίλερ με οικονομικές προεκτάσεις.

Ήδη παρατηρείται το φαινόμενο εταιρείες να «διασπώνται» τεχνητά, ώστε να μη δίνουν στόχο και να μην προκαλούν την προσοχή κάποιων… περίεργων τύπων. Εκείνων που έχουν το «κακό συνήθειο» να σκαλίζουν την υγεία των επιχειρήσεων –τόσο των δανειοληπτών όσο και των δανειστριών τραπεζών– αναζητώντας την αλήθεια πίσω από τους αριθμούς.

Σύντομα, φαίνεται πως θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε ειδικούς ντετέκτιβ του «ελληνικού FBI» ή της Οικονομικής Αστυνομίας, μόνο και μόνο για να εντοπίσουμε ποιες εταιρείες έχουν κυριολεκτικά ξεχειλίσει από δανεικά. Το ερώτημα όμως παραμένει αμείλικτο: είναι σε θέση τα στελέχη αυτών των –κατά τα άλλα χρήσιμων– σωμάτων να «διαβάσουν» σωστά έναν σύνθετο ισολογισμό;

Η αμφιβολία για το επίπεδο της τεχνογνωσίας τους είναι διάχυτη. Μπορεί οι αναλυτές των τραπεζών να κατέχουν την τέχνη της ανάγνωσης των οικονομικών καταστάσεων στο έπακρο, όμως εδώ υπάρχει μια δομική αντίφαση: οι τράπεζες είναι εκείνες που χορηγούν τα δάνεια. Και ως γνωστόν, στον κόσμο του χρήματος, κανείς δεν πάει κόντρα στα συμφέροντά του, ούτε πρόκειται να «μαρτυρήσει» τα δικά του επισφαλή ανοίγματα.

Στο τέλος της ημέρας, το σενάριο παραμένει το ίδιο και το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο. Όταν το σύστημα φτάνει στα όριά του, εμφανίζεται ο γνωστός, «από μηχανής θεός»: ο Έλληνας φορολογούμενος. Είναι αυτός που καλείται πάντα να πληρώσει τον λογαριασμό και να προσφέρει τις απαραίτητες νέες ενέσεις διάσωσης, καλύπτοντας τις τρύπες που άνοιξαν ο υπερδανεισμός και η έλλειψη ουσιαστικού ελέγχου.

Διαβάστε ακόμη: