Τουλάχιστον ακατανόητο, αν όχι άκρως επικίνδυνο, κρίνεται το πρωτοφανές καθεστωτικό κρεσέντο του Γιώργου Φλωρίδη στη διάρκεια πρόσφατης τηλεοπτικής του εμφάνισης, που προκάλεσε αίσθηση σε νομικούς και πολιτικούς κύκλους.
Σε μια κίνηση που θυμίζει άλλες εποχές, ο Υπουργός Δικαιοσύνης, παραβιάζοντας βάναυσα κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας, δεν δίστασε να προαναγγείλει διώξεις από τηλεοράσεως, λειτουργώντας ως αυτόκλητος εισαγγελέας.
Ο κ. Φλωρίδης, σε μια επίδειξη ισχύος που εκθέτει την κυβέρνηση, εξηγούσε με περισσή άνεση τις ποινές που προβλέπονται για το συγκεκριμένο αδίκημα, προεξοφλώντας ουσιαστικά την κρίση της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης.
Προφανώς, ο κ. Υπουργός δεν αντιλαμβάνεται –ή επιλέγει να αγνοεί– ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης έχει αποκλειστικό καθήκον να παράγει νόμους και να εποπτεύει τη διοικητική λειτουργία του δικαστικού συστήματος, και όχι να μοιράζει κατηγορητήρια στα τηλεπαράθυρα.
Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ένα κυβερνητικό στέλεχος δεν μπορεί να κατευθύνει και να αποπειράται να χειραγωγήσει με τέτοιο θράσος τις αποφάσεις των δικαστών, ούτε βέβαια να διατυπώνει δημόσιες απειλές που πλήττουν τον πυρήνα του Κράτους Δικαίου.
Όπως χαρακτηριστικά σχολίαζαν έμπειροι αναλυτές, αυτά τα φαινόμενα συμβαίνουν μόνο σε αφρικανικά καθεστώτα και σε καμία περίπτωση δεν συνάδουν με μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, ενισχύοντας την εικόνα ενός «επιτελικού κράτους» που διολισθαίνει στον αυταρχισμό.
