Το τελευταίο διάστημα επανέρχονται επίμονα σενάρια γύρω από την υφυπουργό Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και το κατά πόσο βρίσκεται –ή όχι– κοντά στην έξοδο από το κυβερνητικό σχήμα. Οι σχετικές συζητήσεις, που κυκλοφορούν σε διπλωματικούς και πολιτικούς κύκλους, αναζωπυρώθηκαν μετά την απουσία της από το πρόσφατο ταξίδι του πρωθυπουργού στην Τουρκία, γεγονός που ερμηνεύθηκε από ορισμένους ως ένδειξη εσωτερικών ανακατατάξεων.
Ωστόσο, η επίσημη θέση του Υπουργείου Εξωτερικών είναι σαφής και κατηγορηματική. Η εκπρόσωπος του υπουργείου, Λάνα Ζωχιού, απαντώντας σε σχετική ερώτηση στην καθιερωμένη ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, τόνισε ότι η κ. Παπαδοπούλου χαίρει της εκτίμησης της πολιτικής ηγεσίας και πως δεν έχει τεθεί κανένα ζήτημα παραίτησής της. Με αυτόν τον τρόπο επιχειρήθηκε να μπει τέλος στη σεναριολογία που αναπτύχθηκε τις τελευταίες ημέρες.
Παρά τις διαψεύσεις, πάντως, οι πληροφορίες που διακινούνται στο παρασκήνιο επιμένουν. Κύκλοι με γνώση των εσωτερικών διεργασιών αναφέρουν ότι το κλίμα γύρω από την υφυπουργό δεν είναι πλέον το ίδιο με εκείνο του πρόσφατου παρελθόντος. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται λιγότερο θετικός απέναντι στο πρόσωπό της, χωρίς ωστόσο να προκύπτει -τουλάχιστον μέχρι στιγμής- κάποια συγκεκριμένη απόφαση ή δρομολογημένη αλλαγή.
Πάντως η ελληνική διπλωματία βρίσκεται σε διαρκή κινητικότητα και οι ισορροπίες στην περιοχή παραμένουν εύθραυστες, ενώ κάθε λεπτομέρεια αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Έτσι, η επιμονή ορισμένων κύκλων να συντηρούν το συγκεκριμένο αφήγημα καταδεικνύει περισσότερο το έντονο παρασκήνιο που χαρακτηρίζει τη λειτουργία της εξωτερικής πολιτικής.
Μυστικός άξονας με Ισραήλ, Ινδία και αραβικά κράτη: το παρασκηνιακό σχέδιο Μητσοτάκη, οι σιωπηλές συνεννοήσεις με Νετανιάχου και το ρίσκο ενός παράλληλου ΝΑΤΟ χωρίς ενημέρωση της Βουλής
Οι αποκαλύψεις για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής συμμαχίας ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ, Ινδία και στην οποία θα συμμετέχουν επίσης και δύο αραβικά κράτη, δεν αιφνιδίασαν μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά και τα κυβερνητικά στελέχη.
Προφανώς ο μόνος που γνώριζε τις μυστικές διεργασίες για τον νέο άξονα ο οποίος φιλοδοξεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στο εξτρεμιστικό ισλάμ είναι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που έχει ανάγει σε δόγμα τη μυστική διπλωματία.
Η συμμετοχή της Ελλάδας σε ένα νέο στρατιωτικό άξονα που θα λειτουργήσει παράλληλα με το ΝΑΤΟ συνιστά μία απόφαση με υψηλό ρίσκο. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποφασίσει για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα μόνος του ο πρωθυπουργός χωρίς να έχει ενημερωθεί προηγουμένως η Βουλή και τα πολιτικά κόμματα.
Μόνο στα καθεστώτα λαμβάνονται τέτοιες αποφάσεις οι οποίες μπορεί να αποβούν καταστροφικές για τη χώρα. Το ερώτημα που τίθεται είναι πότε συζητήθηκε με τον Νετανιάχου η συμμετοχή της χώρας μας στον νέο άξονα. Γιατί ο πρωθυπουργός δεν ενημέρωσε ως όφειλε τη Βουλή, τα κόμματα, αλλά και τους υπουργούς του που δηλώνουν άγνοια. Μπορεί να μην έχει λάβει ακόμα οντότητα ο νέος άξονας, αλλά και μόνο η συμμετοχή της χώρας μας σε τέτοιου είδους διεργασίες εγκυμονεί κινδύνους.
Ο Τραμπ, η Chevron και «ομπρέλα» ενεργειακών συμφωνιών: το φάντασμα της συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και το σενάριο κυβέρνησης συνεργασίας για να περάσει η ιστορική συνθηκολόγηση
Ο ζωηρός πλούτος της ελληνικής γλώσσας μας θωρακίζει από… κακοτοπιές, από την άλλη ωστόσο ενισχύει τα πολλαπλά και πολυεπίπεδα νοήματα τα οποία ενσωματώνονται στις έννοιες, και τους επιτρέπουν να αποκτήσουν… εικόνα και ήχο, να αποκτήσουν συναίσθημα και να θωρακιστούν με την υπεραξία της αποτύπωσης στο μυαλό και την καρδιά των αποδεκτών τους.
Περί συνεκμετάλλευσης λοιπόν. Μιας έννοιας που έχει συνδεθεί με ατροφική κυριαρχία στο Αιγαίο Πέλαγος για την Ελλάδα, καθώς ενσωματώνει στην ανάλυση την αναγνώριση «δικαιωμάτων» της Τουρκίας εντός του ελληνικού θαλάσσιου χώρου. Μια «μαύρη τρύπα» η οποία συνοδεύει την εθνική διαδρομή από την επαίσχυντη Συμφωνία της Μαδρίτης, την οποία συνυπέγραψε για λογαριασμό του ελληνικού έθνους η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες, λίγο αργότερα από την εθνική ταπείνωση των Ιμίων. Τότε που, επίσης επί κυβέρνησης Κώστα Σημίτη, την ελληνική σημαία από τα Ίμια την… πήρε ο αέρας, και έκτοτε την αναζητούμε.
Επί πολλές δεκαετίες, η «αόρατη απειλή» για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, η προοπτική που δύσκολα θα μπορούσε να διαχειριστεί η εκάστοτε πολιτική κυριαρχία, ήταν η προοπτική διαμόρφωσης συνθηκών συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου με την Τουρκία. Και από τη στιγμή που η νέα κοινή πατρίδα μας, η ευρωπαϊκή οικογένεια, δεν είχε καμία πρόθεση να επιβάλλει στην Ελλάδα μια τέτοια αποκρουστική υποχώρηση, η ανησυχία στρεφόταν πάντοτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στον αμερικανικό παράγοντα και την εκάστοτε ηγεσία του.
Η τρέχουσα διεθνής συγκυρία είναι η περισσότερο επικίνδυνη των πολλών τελευταίων δεκαετιών, για να δρομολογηθεί η… συνθηκολόγηση με τη συνεκμετάλλευση και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Όχι μόνο λόγω των πολλών ανοικτών μετώπων στον πλανήτη, και ειδικότερα στην ευρύτερη περιοχή του δικού μας εθνικού ενδιαφέροντος, αλλά επιπροσθέτως και κυρίως επειδή η ανθρωπότητα, στις σύγχρονες εκδοχές της, δεν έχει ξαναβιώσει τέτοιο επιθετικό κυνισμό, σαν και αυτόν που συνοδεύει τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ και το Οβάλ Γραφείο.
Η «ομπρέλα» των ενεργειακών συμφωνιών λειτουργεί ως αβίαστη… απενοχοποίηση. Ο αμερικανικός παράγοντας μας προτρέπει «να τα βρούμε» με την Τουρκία, παρόλο που εμείς… δεν έχουμε χάσει τίποτα, ενώ η Άγκυρα είναι εκείνη η οποία δεν κάνει εκπτώσεις στη νοοτροπία και συμπεριφορά του παραβάτη του Διεθνούς Δικαίου, που τη χαρακτηρίζει εδώ και πολλές δεκαετίες. Η Chevron υπογράφει πολυετή συμβόλαια συνεργασίας τόσο με την Ελλάδα όσο και με την Τουρκία και… η ζωή συνεχίζεται, θα έλεγε κάποιος.
Μόνο που, η Ιστορία αποδείξει ότι τα πράγματα δεν… τσουλούν έτσι στη χώρα μας, ειδικά όταν στην εξίσωση εισέρχονται ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, πολύ περισσότερο όταν αφορούν τα εθνικά θέματα. Η επόμενη μέρα προβληματίζει, η επόμενη μέρα ανησυχεί. Καθώς η πολιτική κυριαρχία του σημερινού Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη μοιάζει να έχει υποστεί μη αναστρέψιμες ρωγμές, το σενάριο της… κοινής λογικής οδηγεί σε κυβερνήσεις συνεργασίας μετά τις επόμενες εκλογές. Ώστε να αναλάβουν να σηκώσουν εκείνες το βάρος της ιστορικής εθνικής συνθηκολόγησης. Όπως συνέβη και με την εθνική τραγωδία των Μνημονίων, την προηγούμενη δεκαετία.
Από την Αρβελέρ στον Σαββόπουλο: ηχηρές απουσίες, πολιτική καχεξία και μια αντιπολίτευση που δεν βρίσκει βηματισμό ούτε στις στιγμές εθνικού αποχαιρετισμού
Τελικά αυτή η καχεκτική αντιπολίτευση που έχουμε, εκτός από ανύπαρκτη στο πολιτικό πεδίο, παραμένει πεισματικά ανύπαρκτη και στις… κηδείες.
Όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί της αντιπολίτευσης έλαμψαν δια της απουσίας τους από την εξόδιο ακολουθία της Ελένης Αρβελέρ (αν εμφανίσθηκε κάποιος και δεν τον είδαμε, ας μας συγχωρήσει).
Όπως είχαν κάνει προ καιρού και με τον Διονύση Σαββόπουλο. Η Αρβελέρ, εκτός από ΕΠΟΝιτισα στα νιάτα της, ήταν μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες στην επιστήμη και τον πολιτισμό.
Με έντονο και δημοκρατικό στίγμα στη δημόσια ζωή. Γιατί λοιπόν την αγνόησαν; Ο Κ. Μητσοτάκης πρόλαβε να επιστρέψει από την Ινδία, να παρευρεθεί στην κηδεία της και να την τιμήσει με λίγα λόγια. Σε αντίθεση με τους -ακόμη μια φορά- θλιβερά απόντες.
Μυστικό δείπνο στην Καισαριανή: οι Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές, η Κίμπερλι Γκιλφόιλ, τα παϊδάκια του «Τσομπανάκου» και τα άτυπα διπλωματικά μηνύματα πίσω από το ινκόγκνιτο τραπέζι
Η αντιπροσωπεία των αμερικανών γερουσιαστών των Ρεπουμπλικάνων που βρέθηκε τις προάλλες στην Αθήνα δεν θα μπορούσε να αποχωρήσει από τη χώρα μας χωρίς να γευτούν την ελληνική παραδοσιακή κουζίνα. Το πρόγραμμα τους, λοιπόν, περιείχε και ένα δείπνο ινκόγκνιτο.
Οι γερουσιαστές, Τζέρι Μόραν, Κίρστεν Τζίλιμπραντ, Τζον Μπαράσο, Τζον Μπούζμαν, Ντεμπ Φίσερ και Γκάρι Πίτερς, ήταν προσκεκλημένοι της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στην ταβέρνα «Τσομπανάκος», στην Καισαριανή, όπου δοκίμασαν λεπτοκομμένα παϊδάκια.
Η πρέσβης των ΗΠΑ δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκε εκεί. Είχε επισκεφθεί ξανά τη γνωστή ταβέρνα, μετά από πρόσκληση του προκατόχου της, Τζορτζ Τσούνη, που αν μη τι άλλο κατάφερε στο διάστημα της παρουσίας του στην Αθήνα να μάθει όλα τα καλά στέκια που προσφέρουν αυθεντική ελληνική κουζίνα.
Στροφή στα άκρα: η Αφροδίτη Λατινοπούλου, οι δηλώσεις για τους «200 της Καισαριανής» και το άνοιγμα στο σκληρό ακροδεξιό ακροατήριο εκτός Βουλής
Η Αφροδίτη Λατινοπούλου έχει στρίψει πλέον τόσο «δεξιά» το τιμόνι του κόμματος της που ενδεχομένως οι καταδικασμένοι ΧΑυγίτες να παρακολουθούν τις δηλώσεις της με ανοιχτό το στόμα.Η πρόεδρος της Φωνής Λογικής, παρατηρώντας ότι οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών τη δείχνουν σταθερά εκτός Βουλής, φαίνεται πως επιχειρεί να προσεγγίσει το «μπετό» κοινό της εγκληματικής οργάνωσης. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κάποιος τη δήλωσή της ότι «περισσότερους Έλληνες εκτέλεσαν οι κομμουνιστές παρά οι Γερμανοί»;
Αφορμή στάθηκαν οι φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής, για τις οποίες μεν είπε ότι καλό είναι να ανακτηθούν εφόσον αποτελούν ντοκουμέντα, όμως συνέχισε λέγοντας «οι κομμουνιστές ήταν πάντα με το μέρος του εχθρού και όχι των Ελλήνων» και πολλά πολλά άλλα ανιστόρητα που ακούγονται σε ακροδεξιούς και φασιστικούς κύκλους.
