Μόνο πάρτι δεν έστησε το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα στην Αμαλίας για να γιορτάσει την… επιτυχία της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία σε συνέντευξή της εμφανίστηκε ως θηλυκός Χαμενεΐ.

«Αυτοκτόνησε πολιτικά πριν προλάβει να κάνει το κόμμα», μου έλεγε στενός συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα.

Όταν βγαίνει δημόσια και βάζει ηθικό ζήτημα για τις αμβλώσεις ενώ είναι γιατρός στο επάγγελμα και ταυτόχρονα λέει ότι το ζήτημα αυτό θα πρέπει να μπει σε διαβούλευση, διαρρηγνύει κάθε σχέση με το κεντροαριστερό ακροατήριο και βέβαια τις γυναίκες.

Προφανώς η Καρυστιανού, η οποία εμπιστεύεται μόνο δύο πρόσωπα, τη γερόντισσα και τη Μαρία Γρατσία, πήρε θέση για τις αμβλώσεις για να περάσει τις εξετάσεις των Ιερών Μονών, οι οποίες έχουν ισχυρές επιρροές, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα.

Βέβαια μπορεί να κερδίσει το ακροδεξιό ακροατήριο και να κόψει ψήφους από τη ΝΙΚΗ και τον Κυριάκο Βελόπουλο, αλλά με την πατάτα που έκαναν διαρρηγνύει τις σχέσεις της τόσο με το κεντροαριστερό αλλά και το κεντρώο ακροατήριο.

Η Ελλάδα δεν είναι Ιράν για να καταργήσουμε τις αμβλώσεις και να φοράμε μπούργκα. Ούτε μπορεί ο καθένας να βγαίνει δημόσια και να χαρακτηρίζει συλλήβδην διεφθαρμένο το πολιτικό σύστημα.

Μέχρι τώρα η Καρυστιανού είχε καταφέρει να χτίσει ένα μύθο γιατί δεν διατύπωνε πολιτικές θέσεις. Τώρα που άρχισε τις εμφανίσεις, είναι σίγουρο ότι θα ξεφουσκώσει γρηγορότερα από ό,τι περίμεναν οι αντίπαλοί της.

Εγκλωβισμένος ανάμεσα σε Τραμπ και Ευρώπη ο Μητσοτάκης: Η Γροιλανδία, οι δασμοί, η κατάρρευση της δυτικής συνοχής και ο πολιτικός σεισμός που έρχεται

Εγκλωβισμένος στην κυριολεξία βρίσκεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μετά τον πόλεμο που ξέσπασε ανάμεσα στον Τραμπ και την Ευρώπη.

Στο Μαξίμου γνωρίζουν πολύ καλά ότι ενδεχόμενη πλήρη ταύτιση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Εμανουέλ Μακρόν και τον Φρίντιχ Μερτς θα μπορεί να τινάξει στον αέρα τις σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ό,τι κατάφερε να χτίσει με τις ενεργειακές συμφωνίες μπορεί να τα γκρεμίσει με την ταύτισή του με τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προκρίνει τη λύση για αντίμετρα στους δασμούς που πρόκειται να επιβάλει ο Ντόναλντ Τραμπ στις ευρωπαϊκές χώρες που συμμετείχαν σε στρατιωτική άσκηση στη Γροιλανδία.

Στο Μαξίμου γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ευρώπη χωρίς τη στρατιωτική ομπρέλα των ΗΠΑ είναι καταδικασμένη.

Για να καταφέρει να οργανώσει το δικό της αμυντικό σύστημα θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Οι παρενέργειες της σύγκρουσης Ευρώπης – Αμερικής μπορεί να προκαλέσουν και επικίνδυνους πολιτικούς τριγμούς.

Στη Γαλλία η κυβέρνηση σέρνεται και η επέλαση του κόμματος της Μαρίν Λεπέν στην εξουσία είναι ζήτημα χρόνου. Στη Γερμανία το AfD με τη βοήθεια των Αμερικανών μπορεί να εξελιχθεί σε πλειοψηφικό ρεύμα.

Όσο για την Αγγλία, που έχει διαμορφώσει κοινό μέτωπο με την Ευρώπη για την Γροιλανδία, ο Νάιτζελ Φάρατζ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είναι πρώτος και με διαφορά, ενώ ένας ακόμη βουλευτής των συντηρητικών προσχώρησε στο κόμμα του.

Προοδευτικό μέτωπο ή πολιτική μοναξιά; Ο Χαρίτσης δείχνει Σάντσεθ, το ΠΑΣΟΚ υψώνει τείχη και η Κεντροαριστερά χάνει χρόνο και έδαφος

Σε μια συνέντευξη με σαφή προσανατολισμό την αναμόρφωση του προοδευτικού χώρου, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, έθεσε το δίλημμα των επόμενων ευρωεκλογών και εθνικών καλπών με φόντο την Ισπανία.

Ο κ. Χαρίτσης κάλεσε τις προοδευτικές δυνάμεις να επιλέξουν αν θα ακολουθήσουν τον δρόμο του Πέδρο Σάντσεθ –δηλαδή τη συγκρότηση ενός αρραγούς μετώπου απέναντι στη Δεξιά– ή αν θα παραμείνουν εγκλωβισμένες σε έναν στείρο ανταγωνισμό.

Συγκεκριμένα, ο κ. Χαρίτσης τόνισε ότι «η κοινωνία ζητά υπέρβαση και όχι επανάληψη», υπογραμμίζοντας ότι η επικοινωνία μεταξύ των κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης είναι πλέον «αυτονόητη και αναγκαία».

Για τον ίδιο, το μοντέλο της Ισπανίας δεν είναι απλώς μια ευχή, αλλά μια πολιτική αναγκαιότητα για να ανατραπεί η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο, η πρόταση Χαρίτση φαίνεται να προσκρούει στη στερεή γραμμή της Χαριλάου Τρικούπη. Ενώ ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς οραματίζεται «μετωπικές» συμπράξεις, στο ΠΑΣΟΚ το κλίμα είναι τελείως διαφορετικό.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχοντας δίπλα του στελέχη όπως η Άννα Διαμαντοπούλου και ο Παύλος Γερουλάνος, φαίνεται να προκρίνει μια στρατηγική «αυτόνομης πορείας» που περισσότερο θυμίζει περιχαράκωση παρά άνοιγμα, σε εντελώς διαφορετική βέβαια πολιτική κατεύθυνση είναι οι παρεμβάσεις του Χάρη Δούκα ο οποίος ζητά διάλογο με όλα τα κόμματα της Αριστεράς σε νεκρό χρόνο.

Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο πως, παρά τις πιέσεις για προοδευτικές συγκλίσεις, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ φροντίζει να ξεκαθαρίζει σε κάθε τόνο ότι δεν επιθυμεί καμία απόφαση συνεδρίου που θα δέσμευε το κόμμα σε σενάρια συγκυβέρνησης – ούτε φυσικά με τη Νέα Δημοκρατία, αλλά ούτε και μέσα από ένα «μέτωπο» που θα αλλοίωνε την ταυτότητα του κόμματος.

Φαίνεται πως όσο ο Χαρίτσης κοιτάζει προς τη Μαδρίτη και τον Σάντσεθ, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ καθώς και Παύλος και Άννα προτιμούν να κοιτάζουν τα δημοσκοπικά τους ποσοστά, ελπίζοντας ότι η «αυτόνομη πορεία» θα τους οδηγήσει κάποια στιγμή στον ρόλο του κύριου παίκτη, χωρίς να χρειαστεί να μοιραστούν την τράπουλα με την υπόλοιπη Αριστερά.

Το ερώτημα παραμένει: μπορεί να υπάρξει «μέτωπο» όταν ο ένας παίκτης αρνείται πεισματικά να προσέλθει στο γήπεδο;

Το ΠΑΣΟΚ της απομόνωσης: Ο Γερουλάνος κλείνει την πόρτα στον ΣΥΡΙΖΑ, στοιχίζεται με Ανδρουλάκη και σπρώχνει το κόμμα στον ρόλο του «ΚΚΕ του Κέντρου»

Ο Παύλος Γερουλάνος, με τη δημόσια τοποθέτησή του περί «καμίας συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ», στοιχίζεται καθαρά στη γραμμή Ανδρουλάκη και επιλέγει συνειδητά μια πολιτική απομόνωση, σε μια κατεύθυνση που οδηγεί το ΠΑΣΟΚ μακριά από τη φυσική και ιστορική του θέση.

Τη θέση της Κεντροαριστεράς, του διαλόγου, της σύνθεσης και της προοδευτικής διακυβέρνησης. Πρόκειται για μια επιλογή που δεν είναι ουδέτερη, αλλά βαθιά πολιτική και με συγκεκριμένες συνέπειες.

Η άρνηση κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις δεν συνιστά στρατηγική αυτονομίας, αλλά στρατηγική απομόνωσης.

Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία αναζητά απαντήσεις απέναντι στην κυριαρχία της δεξιάς πολιτικής και τη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η επιλογή της περιχαράκωσης λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ του σημερινού συσχετισμού εξουσίας.

Το ΠΑΣΟΚ, αντί να διεκδικεί ρόλο καταλύτη προοδευτικών εξελίξεων, εμφανίζεται να αρκείται στη διαχείριση ενός σταθερού, αλλά περιορισμένου ποσοστού.

Ενόψει του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, η ανάγκη πολιτικής καθαρότητας και στρατηγικού προσανατολισμού είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν το κόμμα θα «χαθεί» μέσα σε συνεργασίες, αλλά αν θα τολμήσει να αρθρώσει ένα συνεκτικό, θεσμικά επεξεργασμένο και κοινωνικά γειωμένο σχέδιο προοδευτικής διεξόδου.

Και αυτή η προοπτική δεν μπορεί παρά να περνά μέσα από τον διάλογο με τις προοδευτικές δυνάμεις, χωρίς φοβικά σύνδρομα και ιδεολογικές απαγορεύσεις.

Η μόνη πολιτικά βιώσιμη προοπτική είναι ένα ΠΑΣΟΚ μεγάλο, ανοιχτό, με αυτοπεποίθηση, που δεν φοβάται τον διάλογο και τη σύγκλιση όπου υπάρχουν προγραμματικές βάσεις.

Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν εγκλωβίζεται στη λογική ενός άτυπου «ΚΚΕ του Κέντρου», αυτάρεσκου στη διαμαρτυρία και φειδωλού στη διεκδίκηση εξουσίας.

Η ιστορία του χώρου δεν γράφτηκε με περιχαρακώσεις, αλλά με τομές, ρήξεις και ευρείες κοινωνικές συμμαχίες.

Η επιλογή Γερουλάνου δεν είναι απλώς μια προσωπική πολιτική δήλωση. Είναι ένα σαφές σήμα για το ποιο ΠΑΣΟΚ επιδιώκει η σημερινή ηγετική γραμμή.

Και αυτό το σήμα αξίζει να κριθεί πολιτικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές, από τη βάση, τα στελέχη και την κοινωνία που ακόμη αναζητά μια αξιόπιστη, προοδευτική εναλλακτική απέναντι στη δεξιά κυριαρχία.

Διαβάστε ακόμη: