Σε κατάσταση νευρικής κρίσης βρίσκονται οι δύο Μαρίες, Καρυστιανού και Γρατσία, που έμειναν μόνες στην Αιόλου, αφού οι ελπίδες για την «Ελπίδα για Δημοκρατία» άρχισαν να αργοσβήνουν. Το περιβόητο αντισυστημικό κίνημα πολιτών αποδείχτηκε μία φούσκα που έσκασε με πάταγο.

Ακόμη και η διορισμένη από την Καρυστιανού προσωρινή διοίκηση σηκώθηκε και έφυγε, γιατί άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει ούτε κόμμα ούτε πρόγραμμα, ούτε και καμία προοπτική.

Οι ηγούμενοι των ιερών μονών του Αγίου Όρους και παρεκκλησιαστικοί παράγοντες με μεγάλη επιρροή πήραν αποστάσεις ασφαλείας, γιατί δεν μπορούσαν να κατανοήσουν την ιδεολογική θολούρα της Καρυστιανού. Αρνήθηκε να πάρει θέση για τον γάμο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, φλέρταρε με ένα κοινό της αντισυστημικής αριστεράς και εμφανιζόταν ταυτόχρονα ως προνομιακός εκφραστής των χριστιανικών παραδόσεων.

Μια αντιφατική και ασύνδετη πολιτική ταυτότητα που δεν κατάφερε να πείσει κανέναν — ούτε τους προοδευτικούς, ούτε τους συντηρητικούς, ούτε τους θρησκευόμενους ψηφοφόρους που αρχικά είχαν στρέψει το βλέμμα τους προς το νέο σχήμα με κάποια περιέργεια.

Η Μαρία Καρυστιανού έφτασε σε σημείο να ακυρώσει, και έπειτα να διαγράψει, τον εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος Θανάση Αυγερινό δημιουργώντας έναν παράλληλο μηχανισμό επικοινωνίας με τη βοήθεια ενός εφοπλιστή που συνδέεται με το Μαξίμου.

Μια κίνηση που αποκάλυψε όχι μόνο την εσωτερική αποδιοργάνωση, αλλά και την έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής συνοχής σε ένα σχήμα που διεκδικούσε να εκπροσωπήσει την «ανεξάρτητη φωνή των πολιτών». Τελικά το μόνο που κατάφερε είναι να εκτεθεί ανεπανόρθωτα και να οδηγήσει σε φυγή όσους είχαν απομείνει στην Αιόλου.

Βέβαια κρίση στο κόμμα της Καρυστιανού δεν υφίσταται, γιατί δεν υπάρχει κόμμα. Αυτό που παρουσιάστηκε ως ένα νέο πολιτικό εγχείρημα με φιλοδοξίες και ρήξη με το σύστημα, αποδείχτηκε στην πράξη ένα κενό περίβλημα χωρίς οργανωτική υποδομή, χωρίς ιδεολογική συνοχή και χωρίς την ανθρώπινη δυναμική που απαιτεί η σοβαρή πολιτική παρουσία. Το μόνο που έχει απομείνει είναι οι δύο Μαρίες και κάποιοι περιφερόμενοι πολιτευτές — μια εικόνα που δύσκολα θυμίζει κίνημα και πολύ περισσότερο μοιάζει με επίλογο.

Διαβάστε ακόμη: