Η νέα παρέμβαση του Donald Trump για την Κούβα έρχεται ως «παράγωγο» της επιχείρησης στη Βενεζουέλα και δείχνει πώς η Ουάσινγκτον επιχειρεί να μετατρέψει μια στρατιωτική επιτυχία σε γεωπολιτική μόχλευση στην Καραϊβική. Με ανάρτηση στο Truth Social, ο Trump προειδοποίησε ότι «δεν θα υπάρχει άλλο πετρέλαιο ή χρήμα προς την Κούβα – μηδέν» και κάλεσε την Αβάνα να «κάνει συμφωνία» με τις ΗΠΑ «πριν να είναι πολύ αργά».

Το βασικό υπόβαθρο είναι ενεργειακό: η Βενεζουέλα ήταν ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Κούβας και, σύμφωνα με στοιχεία μεταφορών και έγγραφα της PDVSA που επικαλείται το Reuters, από τον Ιανουάριο έως τον Νοέμβριο του προηγούμενου έτους έστελνε κατά μέσο όρο περίπου 27.000 βαρέλια/ημέρα, ποσότητα που κάλυπτε περίπου το 50% του «ελλείμματος» πετρελαίου της Κούβας. Σε ένα ήδη πιεσμένο σύστημα, ένα τέτοιο κενό μεταφράζεται άμεσα σε περισσότερες διακοπές ρεύματος, μεγαλύτερα προβλήματα στις μεταφορές και δυσκολίες στην καθημερινή λειτουργία της οικονομίας.

Το Reuters συνδέει αυτή την απειλή με την αλλαγή ισορροπιών στη Βενεζουέλα: μετά τη σύλληψη του Nicolas Maduro από αμερικανικές δυνάμεις, ο Trump -κατά το δημοσίευμα- άσκησε πίεση στην προσωρινή πρόεδρο Delcy Rodriguez ώστε το βενεζουελάνικο πετρέλαιο να κατευθυνθεί στις ΗΠΑ. Αν αυτό παγιωθεί, η Κούβα χάνει έναν βασικό μηχανισμό «ανάσας» (σε καύσιμα, αλλά και σε ρευστό/διευκολύνσεις) που την κρατούσε όρθια εδώ και χρόνια.

Υπάρχει όμως και η πολιτική διάσταση -και εδώ χρειάζεται προσοχή. Ο Trump έχει δηλώσει ότι η Κούβα είναι «έτοιμη να πέσει», ωστόσο το Reuters σημειώνει ότι εμπιστευτικές εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών περιγράφουν μεν «βαριά» εικόνα για την οικονομία (αγροτικός τομέας, τουρισμός, διακοπές ρεύματος, κυρώσεις), αλλά δεν παρέχουν σαφή στήριξη στην πρόβλεψη περί άμεσης κατάρρευσης. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ότι η ρητορική της πίεσης μπορεί να υπερβαίνει τα διαθέσιμα στοιχεία.

Συνολικά, η κίνηση Trump μοιάζει με «ενεργειακό τελεσίγραφο» που αποσκοπεί να αυξήσει το κόστος για την κουβανική ηγεσία και να τη σπρώξει είτε σε διαπραγμάτευση είτε σε ακόμα σκληρότερη εσωτερική λιτότητα. Το ερώτημα είναι αν η πίεση θα παράξει πολιτικό αποτέλεσμα ή αν θα οδηγήσει κυρίως σε κοινωνική επιβάρυνση, σε μια χώρα όπου οι ελλείψεις ρεύματος και καυσίμων έχουν ήδη γίνει χρόνιο πρόβλημα.

Διαβάστε ακόμη: