Ο Σπύρος Γιατράς ήταν ο στιχουργός των μεγάλων επιτυχιών του Στράτου Διονυσίου, του Τόλη Βοσκόπουλου, του Γιάννη Πάριου, του Θέμη Αδαμαντίδη, του Σταμάτη Γονίδη, της Πίτσας Παπαδοπούλου, του Δημήτρη Κοντολάζου, του Αντύπα, του Βασίλη Καρρά, του Νότη Σφακιανάκη, της Πάολας, του Κωνσταντίνου Αργυρού, του Νίκου Οικονομόπουλου και πολλών άλλων καλλιτεχνών.
Την είδηση του θανάτου έκανε γνωστή με ανάρτηση του στο facebook ο Ηλίας Φιλίππου.
«Δυστυχώς οι απρόσμενα θλιβερές ειδήσεις αυτού του καιρού μας έχουν διαλύσει ψυχολογικά …Σήμερα έφυγε από τη ζωή ο συνάδελφος πολυαγαπημένος φίλος σπουδαίος στιχουργός συναγωνιστής μου αμέτρητα χρόνια άνθρωπος με το αξεπέραστο χιούμορ και τη μοναδική εξυπνάδα ο…ο…ο…δε ξέρω τι να πρωτοπώ και τι να πρωτογράψω. Αγαπημένε Σπύρο Γιατρά …απίστευτη θλίψη και μεγάλο κενό
δεν υπάρχουν λόγια…δυστυχώς να περιγράψουν τις στιγμές και την αλήθεια θερμά συλλυπητήρια στη σύζυγο του και στους δικούς του ανθρώπους»
Ποιος ήταν ο Σπύρος Γιατράς
Ο Σπύρος Γιατράς ήταν οπτικός και στιχουργός μεγάλων λαϊκών επιτυχιών.
Μεγάλωσε φτωχός ανάμεσα σε πλούσιους. Η οικογένειά του μετανάστευσε για πολλά χρόνια στην Νότιο Αφρική. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα , σε ηλικία 27 ετών, ήταν πια διπλωματούχος οπτικός , επάγγελμα που εξάσκησε και εξασκεί μέχρι σήμερα με ιδιαίτερη αγάπη και ζήλο χωρίς διακοπή, θέλοντας να είναι κοντά στον κόσμο.
«Ήμουν ένα άτακτο παιδί, ήμουν πάρα πολύ καλός μαθητής, αντιδραστικός και επειδή η επανάσταση των όπλων είναι δεύτερη πρώτα η επανάσταση της σκέψης, ήμουν επαναστάτης» είχε πει ο ίδιος για την παιδική του ηλικία.
«Δύσκολα οι γονείς μου ήταν φτωχοί άνθρωποι, αυτό με ανάγκαζε βέβαια να ξεχωρίζω το καλό από το κακό, ήταν ηθικοί άνθρωποι. Ο πατέρας μου παντρεύτηκε την μητέρα μου η οποία ήταν υπηρέτρια στο σπίτι τους. Εγώ σαν άντρας ήμουν μαμάκιας, ναι … δεν ήμουν με τον πατέρα μου».
Ανάμεσα στις μεγαλύτερες επιτυχίες του ήταν τα τραγούδια
Ο αετός, Σώμα μου, Μήπως είμαι τρελός, Στη μέση του δρόμου, Σιγανές ψιχάλες, Περπατάμε παράλληλα, Δεν θα πετάξουμε ποτέ, Είσαι ένα πιστόλι, Μα εσύ με καις, Με τα μάτια μιλάμε εμείς, Ο Νταβατζής, Οι Σκιές (Σφακιανάκης), Της γυναίκας η καρδιά, Καλύτερα μαζί σου και τρελός, Μας υποχρέωσες (Διονυσίου), Όλα σ’αγαπάνε (Γονίδης), Αν δεν είχα και σένανε (Πάριος), Άλλοθι, Δεν πάω πουθενά (Καρράς), Ήμουν κάποτε για σενα (Κοντολάζος), ‘Ενα σου σημάδι μόνο (Αντύπας), Άκουσα (Οικονομόπουλος) κ.α.
