Η επίθεση στο Ιράν προκάλεσε τα άμεσα αντανακλαστικά του ΚΚΕ, το οποίο οργάνωσε μία ακόμη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, καταγγέλλοντας –όπως συνηθίζει– τον «ιμπεριαλισμό» και τις δυτικές παρεμβάσεις. Πρόκειται για μια πολιτική στάση προβλέψιμη, που εντάσσεται στη διαχρονική γραμμή του κόμματος, σύμφωνα με την οποία κάθε διεθνής κρίση αντιμετωπίζεται μέσα από το ίδιο ιδεολογικό πρίσμα.
Το ερώτημα, ωστόσο, που προκύπτει είναι γιατί οι ευαίσθητοι αυτοί αριστεροί δεν έκαναν το παραμικρό όταν το καθεστώς των Μουλάδων προχωρούσε σε μαζικές εκτελέσεις και δολοφονίες φοιτητών και διαδηλωτών, που είχαν εξεγερθεί ενάντια στην καταπίεση και τον θρησκευτικό αυταρχισμό. Την ώρα που χιλιάδες νέοι άνθρωποι στο Ιράν διεκδικούσαν στοιχειώδεις ελευθερίες και πλήρωναν με τη ζωή τους την αντίσταση στο καθεστώς, το ΚΚΕ δεν έδειξε την ίδια διάθεση κινητοποίησης.
Αυτή η στάση αποκαλύπτει έναν ανθρωπισμό αλά καρτ, όπου η ευαισθησία ενεργοποιείται επιλεκτικά και μόνο όταν το πολιτικό αφήγημα εξυπηρετεί την καταγγελία της Δύσης. Όταν, όμως, τα εγκλήματα προέρχονται από καθεστώτα που δεν εντάσσονται στο ίδιο ιδεολογικό κάδρο, τότε η ένταση της διαμαρτυρίας μειώνεται αισθητά ή εξαφανίζεται εντελώς.
Έτσι, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αυτή της επιλεκτικής ευαισθησίας, όπου οι πορείες και οι καταγγελίες οργανώνονται με ταχύτητα όταν πρόκειται για την Ουάσιγκτον, αλλά σπανίως όταν πρόκειται για αυταρχικά καθεστώτα που καταπατούν δικαιώματα στο εσωτερικό τους. Και αυτό είναι κάτι που εύλογα γεννά ερωτήματα για το πού τελειώνει η ιδεολογική συνέπεια και πού αρχίζει ο πολιτικός υπολογισμός.
