Τον Χρήστο Πολίτη αποχαιρέτησε η Καλλιόπη Ευαγγελίδου μέσα από μία ανάρτηση, τονίζοντας πως ήταν για εκείνη ο άνθρωπος που φώναξε περισσότερες φορές «μπαμπά» στη ζωή της.

Η ηθοποιός η οποία υποδύθηκε την κόρη του, Τατιάνα Δράκου, στη σειρά «Λάμψη», δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook μία κοινή φωτογραφία τους από το σίριαλ και τη συνόδευσε με ένα μακροσκελές κείμενο, μιλώντας για όσα πέρασαν μαζί.

Η Καλλιόπη Ευαγγελίδου στη λεζάντα της ανάρτησής της έγραψε: «Στις εφηβικές μου αναμνήσεις υπάρχει η εικόνα, να βλέπω τη φωτογραφία του κορνιζαρισμένη ανάμεσα στους μύθους σε κάποιο φουαγιέ του Εθνικού. Ίσως να ήταν και αυτός ένας λόγος που μου δημιουργούσε δέος και δεν του μίλησα ποτέ στον ενικό. Μετά τον πατέρα μου είναι ο άνθρωπος που φώναξα “μπαμπά” τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Για 8 ολόκληρα χρόνια, κάθε μέρα. Έχουμε γελάσει σε βαθμό να μην μπορούμε να μιλήσουμε, έχουμε κλάψει φυσικά ποτάμια ολόκληρα, έχουμε τσακωθεί, έχω φάει χαστούκια ων ουκ έστι αριθμός, έχουμε αγκαλιαστεί, έχουμε πει τιράντες ολόκληρες κοιτώντας ο ένας τον άλλον βαθιά στα μάτια σαν σανίδα σωτηρίας, αλλά πάντα όταν τελείωνε το γύρισμα ήταν ο κος Πολίτης κι εγώ ένα κορίτσι που περνούσε τη δεκαετία των 20 ετών του, ζώντας τη ζωή μιας άλλης. Ήταν ξεχωριστός άνθρωπος ο κύριος Πολίτης, ιδιαίτερος, μοναδικός, συνεπής μέχρι εξόντωσης κι ενώ φαινόταν αυστηρός ήταν αφάνταστα τρυφερός και κυρίως αληθινός».

Και πρόσθεσε: «Όπως κι η τέχνη του. Ψυχή βαθιά. Σιωπηλά χωρίς φανφάρες. Δωρικά. Αναλάμβανε την ευθύνη χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος. Για την τιμή. Σπάνιος. Ό,τι έλεγε στο λίγο που μιλούσε ήταν ακριβές με τέλεια γεωμετρία. Στο λιοντάρι του χειμώνα ήταν ο ίδιος το λιοντάρι που πληγώθηκε βαθιά. Είπε τελείωσε και τελείωσε. Ασκητής. Δεν θα καταδεχόταν ποτέ να φλερτάρει με τη φθορά σε κοινή θέα. Χάσαμε αφάνταστα εμείς που δεν τον χαρήκαμε στη δύναμη που είχε να περπατάει στον βυθό χωρίς σκάφανδρο. Κάποτε σε μια ιδιαίτερη συγκυρία μου είπε μια φράση που έγινε το μότο της ζωής μου. Δεν έχεις δικαιώματα. Έχεις μόνο υποχρεώσεις. Τότε ήμουν 25. Σχεδόν 30 χρόνια περπατάω με αυτή τη φράση και συνεχίζω. Σας ευχαριστώ. Θα είστε πάντα στο μυαλό μου».

Διαβάστε ακόμη: