Ενώ το παραδοσιακό Δημόσιο παλεύει καθημερινά με το «τέρας» της υποστελέχωσης, τη χρόνια υποχρηματοδότηση και τις αργόσυρτες διαδικασίες μιας ψηφιοποίησης που συχνά μένει στα χαρτιά, τα πολιτικά γραφεία φαίνεται πως έχουν ανακαλύψει το ελιξίριο της αιώνιας ανάπτυξης. Δημιουργώντας μια παράλληλη πραγματικότητα που προκαλεί το κοινό αίσθημα, οι διάδρομοι της εξουσίας πυκνώνουν επικίνδυνα, την ώρα που οι υπηρεσίες προς τον πολίτη αποψιλώνονται.

Τα στοιχεία που έρχονται στο φως μέσα από τη μελέτη του ΠΑΝΣΥΠΟ είναι κάτι παραπάνω από αποκαλυπτικά· είναι μια ακτινογραφία της πελατειακής νοοτροπίας που αρνείται να εκλείψει. Από το 2013 έως σήμερα, οι μετακλητοί υπάλληλοι σημείωσαν μια εντυπωσιακή και προκλητική αύξηση της τάξης του 102%, διπλασιάζοντας ουσιαστικά την παρουσία τους στον στενό πυρήνα της διακυβέρνησης.

Η ιστορική αναδρομή των αριθμών περιγράφει μια πορεία διαρκούς και ασταμάτητης ανόδου, η οποία μοιάζει να κινείται στον αυτόματο πιλότο, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου ή των κατά καιρούς κυβερνητικών υποσχέσεων για ένα κράτος πιο ευέλικτο, λιτό και αξιοκρατικό. Η ακτινογραφία των τελευταίων ετών δείχνει πως η εξουσία, σε κάθε της εκδοχή, «γοητεύεται» από τη στρατιά των έμπιστων συμβούλων.

Την περίοδο 2012-2014, η τότε συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ «βολευόταν» με περίπου 1.800 άτομα, ένας αριθμός που, αν και τότε βρισκόταν στο στόχαστρο της κριτικής, σήμερα μοιάζει σχεδόν… μετριοπαθής μπροστά στα τρέχοντα μεγέθη. Η έλευση της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» το 2015 δεν έφερε, όπως πολλοί προσδοκούσαν, την ανατροπή στο μοντέλο των προσωπικών διορισμών. Αντιθέτως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ανέβασε τον πήχη στους 2.122 υπαλλήλους, επιβεβαιώνοντας πως ο πειρασμός της στελέχωσης των υπουργικών γραφείων με ανθρώπους της απόλυτης εμπιστοσύνης είναι ένα «ιός» διακομματικός.

Ωστόσο, η πραγματική απογείωση του φαινομένου και η πλήρης απώλεια μέτρου σημειώθηκε μετά το 2019. Με το σύνθημα του «επιτελικού κράτους» ως προπέτασμα, ο μέσος όρος εκτινάχθηκε πάνω από τους 3.200, για να οδηγηθεί τελικά στο ιστορικό υψηλό του Οκτωβρίου 2025, όπου καταγράφηκαν 3.646 μετακλητοί. Πρόκειται για ένα ρεκόρ που γεννά εύλογα ερωτήματα για το πού σταματά η ανάγκη για εξειδικευμένους συνεργάτες και πού ξεκινά η οικοδόμηση ενός κομματικού στρατού με έξοδα των φορολογουμένων.

Το οξύμωρο και ταυτόχρονα προκλητικό παράδοξο αυτής της εκρηκτικής ανόδου έγκειται στο γεγονός ότι, ενώ η βιτρίνα του «επιτελικού κράτους» υπόσχεται αποτελεσματικότητα, ταχύτητα και σύγχρονη διοίκηση, η πραγματική διοικητική μηχανή —αυτή που έρχεται σε επαφή με τις ανάγκες της κοινωνίας— παραμένει καθηλωμένη, υποχρηματοδοτούμενη και απελπιστικά αποδυναμωμένη.

Διαβάστε ακόμη: