Η στιγμή επιβάλλει να εγκαταλείψουμε τις υπεκφυγές και να περιγράψουμε την κατάσταση όπως πραγματικά είναι. Όσα συνέβησαν με τον Γιώργο Μυλωνάκη δεν συνιστούν ένα μεμονωμένο ή τυχαίο περιστατικό· αντιθέτως, αποτελούν σχεδόν αναμενόμενη κατάληξη μιας μακράς περιόδου εκτροχιασμένης πολιτικής αντιπαράθεσης.

Εδώ και μήνες, το πολιτικό σκηνικό διολισθαίνει σε μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση, όπου απουσιάζουν όρια και κανόνες. Πολιτικοί παράγοντες, μέσα ενημέρωσης και χρήστες social media διακινούν καταγγελίες κάθε είδους, ατεκμηρίωτες, ενισχυμένοι από έναν μηχανισμό διαδικτυακής αναπαραγωγής που στηρίζεται κυρίως στην ανωνυμία με αποτέλεσμα ο δημόσιος λόγος έχει μετατραπεί σε πεδίο ανεξέλεγκτων κατηγοριών, όπου η παραποίηση στοιχείων είναι σχεδόν κανονικότητα.

Αν στο παρελθόν το βασικό θύμα ήταν η αλήθεια, σήμερα το πρόβλημα αποκτά πιο επικίνδυνες διαστάσεις, καθώς επηρεάζονται πλέον άμεσα και ανθρώπινες ζωές. Άνθρωποι εκτίθενται και διασύρονται χωρίς αναστολές, χωρίς στοιχειώδη ηθικά όρια. Και όσοι εμφανίζονται σήμερα ως «ευαίσθητοι», αντιδρώντας εκ των υστέρων, απουσίαζαν όταν τέθηκαν κρίσιμα ζητήματα, όπως η ανωνυμία στο Διαδίκτυο ή η ανάγκη περιορισμών στη χρήση των social media από ανηλίκους.

Σε εκείνες τις περιπτώσεις, η στάση τους ήταν ξεκάθαρα αρνητική ή σιωπηρά απορριπτική. Τώρα που η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο, η έκπληξή τους μοιάζει προσχηματική, καθώς οι ίδιοι είτε ενίσχυσαν είτε ανέχθηκαν το τοξικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε. Στο σημείο αυτό, οι εκ των υστέρων αντιδράσεις έχουν περιορισμένη αξία.

Η υπόθεση Μυλωνάκη λειτουργεί, ταυτόχρονα, ως αφορμή για ευρύτερες διαπιστώσεις και αναθεωρήσεις. Αναδεικνύει τη στάση πολιτικών δυνάμεων και προσώπων που αυτοτοποθετούνται στον χώρο της «δημοκρατικής παράταξης», ιδίως ως προς τις συνεργασίες και τις επιλογές τους. Φέρνει στο προσκήνιο τη συμπεριφορά θεσμικών φορέων, όπως επιστημονικοί σύλλογοι, απέναντι σε ακραίες ή οριακές πρακτικές.

Εγείρει ερωτήματα για το κατά πόσο ορισμένοι που εμφανίζονται ως «ανήσυχοι πατριώτες» υπηρετούν πράγματι το δημόσιο συμφέρον ή προσωπικές επιδιώξεις. Παράλληλα, καθιστά σαφές ότι ένα μέρος του δημόσιου λόγου επηρεάζεται ή κατευθύνεται από συγκεκριμένα συμφέροντα, με τη συμμετοχή ανθρώπων που είτε το αντιλαμβάνονται είτε το αγνοούν.

Η πίεση που ασκήθηκε στον Μυλωνάκη δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από αυτό το συνολικό περιβάλλον. Τον Μυλωνάκη τον γνώρισα πριν από πολλά χρόνια και αυτό που κατάλαβα αμέσως γι’ αυτόν ήταν η προσήλωση του στην πραγματικότητα και το πόσο αντιπαθούσε τα φώτα της δημοσιότητας παρά την εξαιρετική σχέση που είχε με ανθρώπους των ΜΜΕ.

Πολλές φορές του ζήτησα να μας δώσει συνέντευξη και η απάντηση ήταν πάντα μονότονη και ίδια, «όχι ρε, δεν θέλω εγώ να δίνω συνεντεύξεις». Ένα ακόμη χαρακτηριστικό του είναι η σταθερή προσήλωση στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Από τον πρώτο κιόλας γύρο των εσωκομματικών εκλογών της Νέας Δημοκρατίας, όταν ο Κυριάκος ήταν αουτσάιντερ στη διεκδίκηση, ο Γιώργος έβαζε στοίχημα ότι θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της ΝΔ. Η επιλογή αυτή φαίνεται τελικά να είχε και κόστος. Η έντονη και συνεχής πίεση που δέχθηκε, τόσο από το εξωτερικό περιβάλλον όσο και από εσωτερικές εστίες, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την άρνησή του να προσαρμοστεί σε απαιτήσεις που δεν συνάδουν με θεσμικούς κανόνες.

Στην πράξη, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα κύμα επιθέσεων και αμφισβήτησης, επειδή επέλεξε να κινηθεί εντός των ορίων που επιβάλλει η νομιμότητα. Η συσσώρευση αυτής της πίεσης φαίνεται ότι είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του.

Τώρα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε τα επόμενα 24ώρα για να δούμε ποιο ακριβώς θα είναι το τίμημα και να ευχόμαστε να ανταπεξέλθει πλήρως και σε αυτή τη δοκιμασία. Και ταυτόχρονα να δείξουμε με το δάκτυλο πλέον όλα εκείνα τα τοξικά στοιχεία, από δημοσιογράφους μέχρι πολιτικούς, που εκτρέφουν τη βρώμα και τη δυσωδία παντού γύρω μας!

Διαβάστε ακόμη: