Η κυβέρνηση αλλάζει σήμερα το καθεστώς σε ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ, παρά τις αντιδράσεις. Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική και σημαδιακή συγχρόνως ημέρα για τον τομέα των νερών, αφού στη Βουλή θα συζητηθεί και το πλέον πιθανό θα ψηφιστεί το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση για τη διαχείριση των νερών και ειδικότερα την ενσωμάτωση και νέων περιοχών και νομών, στις σημερινές πόλεις και τους νομούς που καλύπτουν ήδη η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ.

Το παγκοίνως αποδεκτό είναι ότι όποιος κατέχει τη διαχείριση του νερού, προφανώς έχει και τη μεγαλύτερη δύναμη, έναντι σημερινών ή μελλοντικών εξελίξεων. Μια μικρή αναδρομή σε ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά γεγονότα που συνέβησαν διεθνώς με την υπόθεση των νερών, νομίζω ότι είναι ιδιαιτέρως χρήσιμη και θα έπρεπε να είναι οδηγός κάθε κυβέρνησης και κάθε εμπλεκόμενου φορέα.

Ο οργανωτής όλων των διεθνών φόρουμ για το νερό, είναι το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ύδατος (World Water Council, WWC) στο οποίο εκτιμάται πως ανήκουν 323 εκπρόσωποι από τους τομείς της οικονομίας, της επιστήμης, των τοπικών κυβερνήσεων και των υπουργείων τους, των ιδιωτικών τραπεζών, της Παγκόσμιας τράπεζας, καθώς επίσης διαφόρων στρατιωτικών δεξαμενών σκέψης, όπως το Atlantic Council.

Προσέξτε όμως ποιοι μετέχουν και ποιοι εκπροσωπούνται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο. Οι επικεφαλείς των πολυεθνικών επιχειρήσεων εκπροσωπούνται με ποσοστό 30%, όταν οι κοινωνίες μόλις με 1%, ενώ στους ισχυρότερους παίκτες ανήκουν οι ενεργειακοί όμιλοι, όπως η γαλλική EDF και η ισπανοϊταλική ENTESA, καθώς επίσης οι πολυεθνικές τροφίμων και ποτών, κυρίως η ελβετική Nestle.

Υδάτινο δυναμικό, πόσιμο νερό και οι εμπειρίες ιδιωτικοποίησής του

  • Μόλις το 3% των υδάτινων αποθεμάτων του πλανήτη είναι στη διάθεση των ανθρώπων και των ζώων ως πόσιμο νερό, εκ των οποίων όμως το 2% είναι παγωμένα.
  • Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, οι χώρες με τα μεγαλύτερα αποθέματα πόσιμου νερού είναι η Βραζιλία (4.661 δις κυβικά μέτρα) και η Ρωσία (4.312 δις κυβικά μέτρα).

Όπου τώρα επιχειρήθηκαν αλλαγές και η διαχείριση του δημόσιου αυτού αγαθού πέρασε σε ιδιώτες, είχαμε κοινωνικό ξεσηκωμό και ανατροπές των αρχικών αποφάσεων:

  • Η διαμάχη για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας νερού στην Cochabamba της Βολιβίας, είχε σαν αποτέλεσμα την επέμβαση του στρατού.
  • Η Πόλη του Μεξικού δέσμευσε με τη βία τα υδάτινα αποθέματα των γύρω περιοχών και έχτισε γύρω τους εγκαταστάσεις ασφαλείας, σαν να πρόκειται για χρυσωρυχεία.
  • Στην Ινδία, πασίγνωστη εταιρεία αναψυκτικών, υπόγραψε συμβόλαια για την απόκτηση υδάτινων πόρων και μετά έχτισε γύρω τους φρούρια για να τους προστατεύσει, στερώντας έτσι από τους ντόπιους πληθυσμούς την πρόσβαση σε πόσιμο και αρδευτικό νερό.
  • Η βολιβιανή κυβέρνηση ιδιωτικοποίησε το 2000 την παροχή νερού, δημόσιου αγαθού ως τότε, με προτροπή της Παγκόσμιας Τράπεζας. Οι πολυεθνικές εταιρείες που προσέλαβε να το διαχειρίζονται, τριπλασίασαν την τιμή του, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μην μπορεί να πληρώσει.
  • Τα νότια προάστια της Κοτσαμπάμπα στη Βολιβία, δεν είχαν καν εγκαταστάσεις ύδρευσης, οπότε οι κάτοικοι δημιούργησαν μόνοι τους δεξαμενές που μάζευαν το νερό της βροχής. Το βολιβιανό κράτος απαγόρευσε όμως την “αυθαίρετη” συλλογή της βροχής, δημιουργώντας μια αστυνομία νερού, η οποία έλεγχε τα σπίτια και γκρέμιζε τις δεξαμενές, μέχρι που οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν και ακύρωσαν την ιδιωτικοποίηση.
  • Στη Γαλλία το νερό στο δήμο του Παρισιού είχε δοθεί σε ιδιωτικές εταιρείες το 1984, επί Σιράκ, απόφαση που εκτίναξε τους λογαριασμούς, ενώ και η ποιότητα έπεσε.

Το Παρίσι προχώρησε τον Ιανουάριο του 2010 στην επαναδημοτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, τερματίζοντας τα πολυετή συμβόλαια παραχώρησης με τις ιδιωτικές εταιρείες Veolia και Suez. Τη διαχείριση ανέλαβε αποκλειστικά ο ενιαίος δημόσιος φορέας Eau de Paris, αποτελώντας παγκόσμιο ορόσημο για τη δημόσια διαχείριση του νερού.

Διαβάστε ακόμη: